serendipity

Αν διαβαζεις.....

2011-06-01T11:23:00.001+02:00

... τοτε ξερεις πως ποναω. Αν εισαι εδω τοτε ξερεις ποσο θελω να εισαι και εσυ εδω. Αν εισαι ανθρωπος θα καταλαβεις οτι σε θελω εδω, να σε κοιμιζω, να σε ξυπνω και να σε βλεπω. Αν εισαι εδω τοτε εισαι εσυ ο ανθρωπος μου.

Όταν θα αχνίσει το παράθυρο.

2010-11-21T14:12:00.004+02:00

Τελευταία φεύγουν πολλοί. Φεύγουν μαζεμένοι. Για τον ένα νοιάζομαι, για τον άλλο όχι τόσο. Κορμιά κουρασμένα, ψυχές έτοιμες και καταδεχτικές που απομακρύνονται αργά και πίσω τους αφήνουν ένα παγόβουνο που λιώνει δειλά - μοιάζει με βρύση μες το κατακαλόκαιρο που στάζει και δεν ενοχλήσε να την στρίψεις, βαριέσαι να χαλάσεις τη ραστώνη που σε χαιδεύει και σου δίνει ρώγες να φας. Και εγώ, σαν ερωτευμένος άλλωτε λυτρώνομαι και άλλωτε σαν ιππότης ανεβαίνω στο άλογο και διασχίζω τη λεωφόρο με το τσιμέντο μήπως και πετύχω κάποιον από αυτούς. Ο αναπτήρας έχει πάψει. Σβήνει. Η κατσαρόλα καίγεται αφυδατωμένη στο γκάζι και μαζί της αυτή η πόλη με τις σόμπες που άναψαν και τα ριάλιτι που δαμάζουν τα μηχανάκια της εποχής ψάχνοντας το επόμενο τους θύμα - την επόμενη βασίλισσα που θα καβαλήσει το κύμα και θα γίνει το κορίτσι εκείνο που θα φοράει το ανιαρό μπεζ και ένα κόσμημα του ήλιου στο λαιμό. Η ρακέτα του τένις έχει γίνει κιθάρα. Η γειτόνισσα ακούει "Τι να σου κάνει μια καρδιά;" και τραγουδάει φωναχτά. Η Ευτυχία θα καταριέται στον τάφο της και θα βρίζει την "πουτάνα τη ζωή". Τόσοι αρραβωνιάρηδες του τραγουδιού και τελικά κανένας εραστης, ε Ευτυχία μου; Όλοι αφήνουν από κάτι και φεύγουν, απροσδιόριστοι, και αλλάζουν ταχύτητες - το μόνο που μένει είναι η μυρωδιά από την "Ambre", το γλυκό εσπρέσσο στο μπαλκόνι εκεί στον Άγιο, τα πετραδάκια που δεν έφτασαν ποτέ με το ταχυδρομείο, ο αναπτήρας με διαφημιστικό κρεοπωλείου και κάτι χαμόγελα που ραγίζουν σαν ποτήρια σαμπάνιας στο μάρμαρο. Ανθρώπων ίχνη.

Άφοβα, όπως κάθε άλλο φθινόπωρο που φυσάει και τα φύλλα βάφονται ένα ατημέλητο πορτοκαλί, όλοι αυτοί κουβαλάνε το μάλλινο πουλόβερ και στραβοπατάνε μεσ´την εποχή μας-έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον - και κοντοστέκονται στα καφενεία και τις μπυραρίες, με θράσος, για να ξεφορτωθούν λίγη από τη νεφθαλίνη που κούρνιασε μέσα στα εμπριμέ υφασμάτινα σακουλάκια. Ο καθένας τους έχει από μια κρυφή επιθυμία που παραμένει αμέτοχη στο χρόνο και αναλοίωτη στα πειράγματα του, διεκδικώντας τον τίτλο του ποθητού. Στις λεωφόρους κοιτάνε μέσα από τις βιτρίνες, μυρίζουν τα κουλούρια με σταφίδες παίζουν με τα μικρά στο δρόμο με το γιασεμί και προσεύχονται για μια δεύτερη ευκαιρία. Οι δεύτερες ευκαιρίες όμως έχουν φύγει για διακοπές, είναι ξεχασμένες κάπου σ'ένα ράφι και μαζεύουν σκόνη - κάποτε ήταν κορίτσια με μακριά μαλλιά που ερωτεύτηκαν το ίδιο αγόρι. Στον Ευέλθων λένε άρεσε το κρέας, στον Λουκά το ποτό και οι γυναίκες και στο αγέννητο παιδάκι της Αγγελικής ίσως να άρεσαν τα μεγάλα αρκούδια με γούνα και κουμπιά για μάτια. Σε άλλους αρέσουν οι Κυριακές, εκείνα τα ροζ απογεύματα που εγκυμονούν πράξεις φυγής και παίζουν πιάνο με τους δείκτες του ρολογιού - μάλλον αποφάγια του οικογενειακού παρελθόντος - εκείνες οι Κυριακές ξεφυτρώνουν οταν ο κάθε χρόνος περνάει και πληρώνει τα διόδια στις εθνικές οδούς και κανείς δεν τον ρωτάει "γιατί". Παλιές φωτογραφίες τους, κάποτε κίτρινες, άλλωτε ψηφιακές, δικές μου και άλλων - σαν εκστατικό ντοκουμέντο μίας ζωής που κρύβει τα προφανή και μνημονεύει τα επιούσια - θυμάμαι τον Αντώνη που χαζολογούσε αμέριμνα με εφηβική διάθεση, τον Κρίτωνα με τις πεποιθήσεις του να χορεύουν break-dance πάνω απο το κεφάλι του, ένα χολυγουντιανό έρωτα δια χειρός ανθρώπων σ'ένα νησί με λέπρα, το ταξίδι της λαγνείας στον Καναδά με τις αναμόνες στα μεγάλα χωλ - θαρρώ πως ξεχάστηκαν αυτές οι αδιάβροχες ομοιόμορφες φωνές. Ή μήπως πέθαναν και δεν το πήρα χαμπάρι; Θαρρώ πως ότι πεθαίνει είναι καλό να μένει αναλλοίωτο και να βασίζεται σε ένα παραμύθι με κασεροκούλουρο και διπλό εσπρέσσο. Ας το θυμόμαστε κάθε τόσο σαν μια μικρή γιορτή Αγίου, ας μην το ξεχάσουμε ποτέ. Κάτι τέτοιες μέρες με γιορτή μπαίνει το φως από το παράθυρο και είναι εχθρός. Φωτίζει το τσαλάκωμα της ευχής και είναι φόβος, τονίζει τον αέρα που φυσάει τα εισιτήρια πρώτης θέσης για αγώνες οι οποίοι έχουν χαθεί - ένα απογευματινό παιχνίδι πόκας μεταξύ μίας θαραλλέας στιχουργού και ενός άπλυτου ζητιάνου του 18ου που καπνίζουν σαν φουγάρα του Μαντσεστερ. Ο καπνός από τα τσιγάρα τους είναι πυκνός και ανεβαίνει σανς ρετούρ, δεν δηλώνει τίποτα στο τελωνείο και παρασέρνει μαζί του άτακτες σκέψεις, ανέκδοτα μυθιστορήματα ενός ρομάντζου που δεν ήταν ποτέ, μιας οικογενειακής τραγωδίας που πότισε τα παιδιά με μίσος, ενός βιασμού που μοσχοβολούσε ιδρώτα και αλκοόλ - συναγωνίζεται η ουσία με το αποτέλεσμα και αφήνει πίσω κάτι άγουρο. Είναι για να ξαφνιάζεται κανείς, μυρίζει λιβάνι, γύρω οι θείες κλαίνε και τα κάτασπρα παρεκκλήσια με τα παράθυρα τους να κοιτάνε στον ουρανό σαν κόρες που ποθούν τον Νέο για θα φέρει την άνοιξη στα σκαλιά τους δεν είναι τίποτα άλλο από μια Μεσογειακή εικόνα του αντίθετου της ζωής. Μια Ζωή φοβάμαι το Θάνατο.

Και σαν παρεξηγησιάρης πιτσιρικάς κρύβομαι εδώ και καιρό από Αυτόν. Είναι μπροστά μου αλλά δεν τον κοιτάζω. Τα μάτια στάζουν σαν κίτρινες λαμπάδες ανήμερα του Επιταφίου και το στόμα μου είναι στεγνό - είδα που λες το όνειρο εκείνο και πάλι έπαιζα εναν ρόλο άγνωστο, ξεχασμένο, σβησμένο. Μου πήρε λίγη ώρα να θυμηθώ τα σκαλοπάτια προς το σπίτι με τις σβησμένες λάμπες πετρελαίου, βλέπω μπροστά μου Εκείνον να παζαρεύει με τα παληκάρια στο χωράφι με τις λεβάντες και απορώ, πως άραγε προσθέτω το βαρος μου σ'αυτη τη γιορτή; Ένα βάρος που με παιδεύει λες και το τέλος θα ειναι γλυκό, χάνομαι στις θύμησες του βασιλικού και της φωτογραφίας σου, την βλέπω κουκίδα-κουκίδα να ζωντανεύει μπροστά μου και φοβάμαι. Φοβάμαι πως χωρίς εσένα δεν είμαι. Φοβάμαι πως χωρίς εσένα ο Απόλλωνας και το φεγγάρι που τον λούζει είναι ενα εξώφυλλο Κυριακάτικης φυλλάδας που πετάς το απόγευμα. Δίχως τα ματια σου βαριέμαι τούτη την ικανότητα μου να αγαπήσω και κάθομαι στην άκρη της καρέκλας και σε παρατηρώ μονάχος. Φύγατε και ξύπνησα να πιούμε καφέ, χωρίς κανείς να μου πει πως έτσι τελειωνουν ολα, πως η πριγκήπισσα κοιμάται για πάντα και ο βάτραχος πηδάει απο νούφαρο σε νούφαρο. Κάθομαι σε ενα παγκάκι και ξημερώνει - θαρρώ πως κρυώνω - και ταΐζω τα πουλιά πατατάκια και περιμένω να φέρεις το παγωτό, ήρθαμε για μια μπάλα αλλα ξεχαστήκαμε. Σε φοβάμαι. Έφυγαν όλοι, εραστές και πληγωμένοι, κοιταχτήκαμε μία τελευταία φορά και ως βιαστικοί σκοπευτές βάλαμε μπρος, σαν κίνησαν τα καράβια γύρω μας ετσι και εμείς πατήσαμε το κουμπί για εκτόξευση. Τους πήρες, έφυγαν, μια σακούλα τρύπια και ένα δοχείο από φαστφουντάδικο είναι αυτά που μένουν και είναι μία ένδειξη του χρόνου αυτό το απαίσιο κρύο. Και πάλι σε φοβάμαι, δίχως λόγο, ως αύριο θα σε έχω ξεχάσει αλλά μου στεριώνει ο φόβος στο παρόν και ειναι πραγματικότητα. Μέχρι να σβήσω το τσιγάρο μου έχεις φύγει, για τελευταία φορα, φύγε και μην ξαναγυρίσεις - έλα μόνο όταν θα είναι σωστό και άσε με να μυρίσω και εγώ το καλαμπόκι. Γεύομαι την ησυχία του φιλιού σου και τα λόγια αυτά τα δροσερά έρχονται να με βρουν σαν γιορτινές μπάλες μιας κεντήστρας που στολίζει για πρώτη φορά και πετάει όλα όσα έχουν ξεθωριάσει, εκείνα που οι ζωντανοί λένε ζωή όσο ζούν.

Γι'αυτό αύριο, σαν ξυπνήσω, σαν πλύνω το πρόσωπο θα βάλω τις καρέκλες σε μια σειρά και θα παρακολουθήσω το έργο ξανά - θα ανοίξω και μια πορτοκαλάδα και θα δω το θέατρο που κτίζαμε μέχρι τώρα. Είναι όλα μπροστά μας, αδίστακτα, αμετάκλητα, παραδοσιακές φορεσιές που θέλουν σίδερο, παληκάρια της Κρήτης που μυρίζουν τσιμέντο και γη - είναι αληθινές ιστορίες του κόσμου όλου - φαίνονται από το φεγγάρι το γεμάτο και εξατμίζονται σαν άγγελοι Κυρίου. Αύριο, θα βγω στον κόσμο και θα τον αντίκρυσω με συγκίνηση, είναι όλα ρόδινα και χρυσά, κρεμασμένοι οι πολυέλαιοι της πόλης στα φανάρια εποπτεύουν την κάθε μας κίνηση μέχρι να ξεχαστούμε σταδιακά, εκεί μας ρίχνουν και ένα χαστούκι και νιώθουμε ένα πρόσωπο μπροστά στο δικό μας, η αναπνοή του πολύ κοντά, λόγια αναγκαία. Ας είναι...

...γιατι οχι?

2009-05-24T13:49:00.003+03:00

... και ξαφνου ηρθε το καλοκαιρι, το ζεστο, το πυρινο, το αφορητα ερωτικο. Ανοιξα το παραθυρο και σταθηκα απεναντι σου - σε ψαχνω εδω και καιρο, αναπαντεχα, ηθελημενα μα πανω απ'ολα χωρις να ξερω ποια γευση παγωτου σ'αρεσει. Μυριζω το γαρυφαλλο, βαζω παγακι - ανακατευω, ψαχνω γυμναστηριο μες το καταμεσημερο Κυριακης. Μεγαλωνω και μ'αρεσει.

... και ξαφνου ειναι 32 χρονων και ειμαι ευτυχισμενος. Ζεσταινομαι αλλα ειμαι καλα. Κοιτουσα τις προαλλες τον Ευατο. Τον ευατο που διαβαζω, ειναι λενε ανωτερος και εχει τους τροπους να σου μιλησει. Διψουσα και μου εδωσες να πιω, καπως ετσι παει - μαλλον. Τωρα εχω ευθυνη να σε κανω καλυτερο - να σε κανω ανωτερο. Ευθυνη προς εμενα - ειναι σαν υποσχεση.

... και υποσχομαι να σου δινω απο το πιατο μου - να σε κανω παρεα και να σε πηγαινω στα παρτυ μαζι μου... Στο παρτυ του Ν. θα σε βαλω να καθισεις διπλα μου, κατω απο το γιασεμι να σου θυμιζει το πατρικο σου. Υποσχομαι να σου δωσω κι'αλλη ομορφια - να σε ταξιδεψω μαζι μου και να σε κερναω καφεδακι παγωμενο σε ιδρωμενο ποτηρι απο φελιζολ. Σημερα κιολας θα σε παω βολτα - βαλε τις εσπραντιγιες σου και παμε. Σου παει τελικα το βερμουδακι - ειδες, εχασες απο περυσι και εισαι φινετσατος... Συνεχισε.

...και ξαφνου ηρθαν συννεφα και σε πηρα απο το χερι και καθισαμε στο μπαλκονι, διπλα στη γαρυφαλλια και μου'ρθε το αρωμα. Τα γαρυφαλλα κανουν μια δυναμικη επιστροφη ακουσα τις προαλλες - ακομα και διπλα στις πεονιες που ιδρωνουν, δειχνουν πανεμορφα. Θυμασαι περυσι τον κηπο των ανθεων στο νησι που σε εκανε να σταματησεις, φρεναραν οι σαγιοναρες σου στο αρωμα τους. Αραγε θα ειναι ακομα εκει? Αραγε θα ειμαι εγω εκει?

...και φετος θελω. Θελω να φορεσω μαγιο και να κανω μπλουμ. Θελω να βγαλω το μαγιο και να κανω βουτιες απο ψηλα. Θελω να σου γραψω μια καρτ-ποσταλ για να τη βρουμε οταν επιστρεψουμε το Σεπτεμβρη και θα εχει αμμο, ιδρωτα και γευση απο αντηλιακο Κορρε. Θελω να ειμαστε. Να υπαρχουμε. -"Φαε μια φραουλα..." Θα διαβασω ολα τα βιβλια μου - εχουν στοιβαχτει - θες να σου διαβασω? Τζιτζικας και μερμηγκας. Το παρεακι που κανει τη στροφη και μυριζει σαν τηγανητο καλαμαρι με πιτα και φρεσκια ντοματα... Τα σπορια, ξηρα στο μαγουλο, εχουν ποτιστει με γευσεις καλοκαιριου. Αποψε λεω να παμε για χορο... Θα φορεσω πουκαμισο. Θα ακουμε Koop και οπου μας αρεσει θα μπαινουμε για παντα.

.... και ετοιμαζω ταξιδι, μοναχα για παρτη μου... Αν εισαι και εσυ εκει ακομη καλυτερα. Σε θελω. Ελα... Θα γινουμε ξανα ενα. Λεω να παω να αλλαξω τα επιπλα. Θες? Θα σου παρω παγωτο!

ενα καλοκαιρι... τοσες λεξεις....

2008-08-26T22:31:00.003+03:00

Νταλικες/μονοι/ησυχοι/μοναξια/αποφυγη/σκεψεις στραμμενες/αλλοδαποι/ζευγαρια/Ολυμπος Μεταφορικη Κατερινης/φεγγαρι/πανσεληνος/κρυφακουω/ματια μου, ψυχη μου, χαρα μου/Αθηνα/μετρο/διανα/Πειραιας/βαλιτσες/παμε Χαβαη?/η τρελλη με το μπουκαλι νερου/δροσια/υπνος/ηλιος/δρομος με φως/σεντονια/υπνος/τηλεφωνο/ωραιος/μπανιο/παμε πισω παλι?/αγκαλιες-φιλια/Ιστιοπλοικος/ομορφος/αερακι Πειραια/ανασα δεν πηρε/Caipirinha/ειμαι ετοιμος για dinner/darling παμε?/κοτοπουλο/ποτακια/Γκαζακι/μηχανες με ωραια αγορια/μουσικες/δροσερα/με κοιταει/χτυπαει το τηλεφωνο/πατατουλες/κοιτα να δεις χαμογελο/"τυλιξε μου ενα τσιγαρο..."/παγωτο/Θησειο/"κρατα μου το χερι..."/Φιληστρον/μυριζει γιασεμι/πανω στη μηχανη/μυριζω Ακροπολη/καληνυχτα/κατω απο τον ιδιο ουρανο/καταναλωτης χωρις πιστωτικη/σολομος με παγωμενο americano/κρυο νερο με σαπουναδα αλοης/πρωινο ξυπνημα/ταξι/και παλι.../ομορφος ηλιος/Αιγαιο/λιωμενο παγωτο/φραπε/Ιταλοι/χαλβαδοπιτα Συρου τριοροφη/μανικετοκομπουμπα/ομορφα ματια/να το νησι.../μια ζωη περιμενω... μα δεν γινονται θαυματα/νεος περιφερειακος/ημιγυμνοι ξενοι/αρχισα να φορτωνω/γουρουνα/απερισκεψια/σπαταλη/λογικη?/λες?/βοηθησε με/κρυσταλλινο νερο/ρυθμος πρασινοπος/κοκτειλ/δωσε μου να πιω/αγγιξε ουρανο/που να'σαι αραγε?/μινι brioche σολομου/φαινεται τελειο/τραβηχτικα ματια/"με λενε Γιαννη"/εγκλωβιστικα ματια/"παμε Caprice?"/ατερμονες μυρωδιες αντιηλιακου/δωσε μου ενα αμυγδαλωτο/τσιγαρο/βολταρω/επιθυμω/χορταινω/μπουμ η μεγαλη εκπληξη/Caprice/δικος σας/"σαν τη γη, τη σεληνη..."/ανανας/δροσια/δεν θελω αλλο τη μοναξια/υπαρχω αρα ειμαι καλυτερα/"πας καλα ρε κολλητε?"/μηνυμα-Αστυπαλαια/θυμος/λυπη/θελω κι'εγω/"...αυτα τα ματια σου..."/Sea Satin/ποδαρατο/εντυπωσιακο/θυμισε μου γιατι/ισως να ειμαι.../περιεργη ανυπομονησια για παραπανω/αδημονω/αξεσουαρ/πολυελαιος/Βασιλης/Ναυτιλος/κρατηση στην κρατηση/ανασυγκροτηση δυναμεων/λεπτη αμμος/ξανθια μπυρα/Ναμμος/ξαπλωστρες/επιτελους συμφωνησαμε/ειμαστε δυο-ειμαστε τρεις/"που θα παει αραγε αυτο?"/Γιαννης/δυο μετρα/δωσε μου να πιω/ηδονη να σε κοιταω/"μπορω?"/ευτυχως ειμαστε καλα/Paragga/θελω τα ματια σου να δω/Capri/Talented Mr Ripley/μακρυβουτι/διπλα μου/"ασε με να κοιμηθω"/θελω να κανω τσιγαρο/"θα τα πουμε αποψε στο Caprice?"/παμε βολτα/"που θα βρεις καλυτερα?"/φιλησε με/με φιλαει/καληνυχτα/αλμυρα/τελος?/boxer/θελω!/φυγαμε/εννοειται οτι θελω/τελεία/και παυλα/γεια σου ηλιε/τσαφ τσουφ/νανι/

και του χρονου παλι...

Λαχταρω (το δικο μου)

2008-06-14T15:53:00.006+03:00

Θελω να μην υπαρχει αυτο το κειμενο. Θελω να το διαβασεις και να αυτοκαταστραφει.
Και θελω να εισαι εδω, στην αγκαλια μου που εχει διψασει και δεν της δινεις νερο να πιει.
Και θελω να σε ακουσω να γελας το γαργαρο γελιο σου που με στελνει καθε φορα διοτι ξερω οτι σε κανω ευτυχισμενο.
Και θελω να μυριζομαι το κορμι σου πανω μου και να ερεθιζομαι σκεφτομενος τα απαντα του κρεβατιου μας.
Και θελω να κανουμε μπανιο μαζι και να ντρεπεσαι που ειμαστε καβλωμενοι.
Και θελω να ξυπνας διπλα μου και να κουρνιαζεις εκει κατω απο τη μασχαλη μου γευομενος το συστατικο της επιτυχιας.
Και θελω να κοιμασαι διπλα μου διοτι με κανεις να ειμαι καλυτερος. Να ειμαι ευγενης. Να ειμαι γαληνιος.
Και θελω να σου πω πως σ'αγαπαω αλλα μηπως ειναι νωρις και τρομαξεις?
Και θελω να με πας το καλοκαιρι διακοπες στην Αμοργο και καθως σαλπαρει το πλοιο να μην ξεχασεις να μου πεις "σ'αγαπω".
Και θελω να σου φτιαχνω καφε (δυο συν δυο).
Και θελω να δουμε τον ηλιο και το φεγγαρι.
Και θελω να μετραω τις αναπνοες σου.
Και θελω να φυσαω τις φλεφαριδες σου και να ανοιγοκλεινεις τα ματια.
Και θελω να φιλαω το στομα σου και να το γεμιζω με τη γλωσσα μου.
Και θελω να ειμαστε ευτιχισμενοι.
Και θελω να γλυψω τα δαχτυλα σου και να σε κανω να με πεις μωρο σου.
Και θελω να μου στειλεις εκεινη τη βερμουδα σου να τη φοραω καθημερινα.
Και θελω να σου χαιδευω τη ρωγα και να μου μιλας για τη Βραζιλια.
Και θελω να ακουμε Μουσικη.
Και θελω να βλεπουμε πεταλουδες.
Και θελω να νιωσω την αλμυρα στο κορμι σου.
Και θελω να αγορασω την κολωνια σου σε διλιτρη συσκευασια.
Και θελω να ερθεις τωρα. Εδω.
Και θελω να σου πεταξω το μαυρο μπλουζακι, ξερεις εσυ.
Και θελω να με πας στο Ναυπλιο.
Και θελω να μου φερνεις τη σοδα οταν τη θελω.
Και θελω να ερθεις να με δεις πριν φυγω για Αμερικη.
Και θελω να τσακιζομαι να κατεβω Αθηνα μονο για δυο ωρες για να σου πω οτι ξεχασα τι γευση εχει το φιλι σου.
Και θελω να μην ντρεπεσαι που μας ειδε η γειτονισσα με το φουξ μπλουζακι.
Και θελω να μου δωσεις κλειδια για το αρχοντικο σου.
Και θελω να σε ταισω παγωτο mille feuilles.
Και θελω να βαλω φωτογραφιες μας απο τη Σκοπελο στο σαλονι, διπλα στο φωτιστικο.
Και θελω να μου λες σ'αγαπω.
Και θελω να σου μαγειρεψω και να σου στρωσω το καινουργιο τραπεζομαντηλο.
Και θελω να ανοιξουμε σαμπανια και να σου τη χυσω στο κορμι.
Και θελω να μου λες αυτο που μου λες παντα οταν σου γλυφω το πηγουνι.
Και θελω να μου κανεις τα γλυκα ματακια οταν καθομαστε σ'ενα εστιατοριο στην Πραγα.
Και θελω να μου πεις "ελα!"
Και θελω να εχουμε το ιδιο γουστο.
Και θελω να ειμαστε καλα.
Και θελω να εχουμε βρει τις λυσεις για ολα.
Και θελω να γνωρισω το Γιωργακη.
Και θελω να ξερεις πολλα.
Και θελω να σου πω πολλα.
Και θελω ενα βραδυ καθως γυρναω απο τη δουλεια να σε δω στο κατωφλι μου να με περιμενεις.
Και θελω να βγαλουμε το βρεγμενο μαλλινο πουλοβερ του παρελθοντος και να φοραμε λινο. Εσυ το δικο μου και εγω το δικο σου.
Και θελω να σε φερω σπιτι ενα βραδυ και να σου κανω ερωτα ενω κοιμασαι.
Και θελω να κοιμασαι στην αγκαλια μου και να αισθανομαι την αργη αναπνοη σου στο στηθος μου σαν αερακι κυκλαδικο.
Και θελω να δεις το σημαδι μου.
Και θελω να σου παρω ενα ακομη ροδι απο τη Σκοπελο. Εκεινο που επρεπε να παρω απο την αρχη.
Και θελω να δυει ο ηλιος και να σου ψιθυριζω στ'αυτι.
Και θελω να σου στεγνωνω τα μαλλια μετα απο το μπανιο.
Και θελω οταν επιστρεφουμε απο την πλαζ να κανουμε μαζι μπανιο και να κοιμομαστε μεχρι να γουργουρισει η κοιλια. Και θελω να σε παω για αστακομακαροναδα στην Σαντορινη. Και θελω να λερωσεις το πουκαμισο σου, αλλα επειδη εισαι cool να μην σε νοιαζει και να γελας.
Και θελω να σου παρω ενα ωραιο ασπρο πουκαμισο που ειδα στη βιτρινα τις προαλλες.
Και θελω να σου κανω ερωτα και να με λες μωρο σου.
Και θελω να μου κανεις ερωτα και να με λες μωρο σου.
Και θελω να με παρεις τηλεφωνο τωρα.
Και θελω να ειμαστε μαζι κατω απο τη βροχη και να χωνομαι στην κωλοτσεπη σου αχορταγα.
Και θελω να μην μου λες αποκλειεται.
Και θελω να εχεις αναγκη να με δεις. Και θελω να ερθεις να με δεις και να με φιλησεις και να μου κανεις ερωτα και να φαμε φακες μαζι και να πιουμε μπυρες.
Και θελω να μου τριβεις την κοιλια λιγο πριν κοιμηθω.
Και θελω να σου φτιαξω το μπαλκονι με πρασινο.
Και θελω να καθομαστε στο μπαλκονι το Σαββατο 27 Σεπτεμβριου 2008 και να ακουμε τη Μadonna απο απεναντι.
Και θελω να φερουμε φιλους στο σπιτι για φαγητο. Και θελω να σε δειξω στους φιλους μου. Και θελω να σε συμπαθησουν και να σε δουν οπως σε βλεπω εγω.
Και θελω να συνεχισεις να με κανεις καλυτερο στο καθετι. Και θελω να μου λες πως ολα θα τα καταφερω. Και θελω να μου λες να μη φοβαμαι τιποτα.
Και θελω να με μαλωνεις οταν κανω λαθος.
Και θελω να επιμενεις να παιρνω τα φαρμακα μου - μονο που εσυ εισαι οτι βιταμινη και φαρμακο και ενυδατικη κρεμα χρειαζομαι.
Και θελω να ειμαι προτεραιοτητα σου.
Και θελω να γινεις πριγκηπας. Με ασπρο ατι. Με τα αστραφτερα ματακια σου που χαμογελανε στην καρδια μου.
Και θελω να μας τσακωσουν παλι στην Κηφισια που φιλιομαστε και να χαχανιζουμε σαν 15χρονα.
Και θελω να εισαι ευτιχισμενος μαζι μου.
Και θελω να σου παρω κουρτινα για το παραθυρο στο υπνοδωματιο.
Και θελω να αναψω εκατομυρια κερια στην αμμο και να σου σχηματισω λεξεις που μονο εσυ θα ακους.
Και θελω να σταματησεις να νοιαζεσαι τι λεει ο καθενας γιατι μου τη δινει.
Και θελω να σταματησεις να δουλευεις τοσο πολυ.
Και θελω να με παιρνεις μαζι σου σ'ολα αυτα τα ταξιδια σου. Και θελω να φευγεις το πρωι και να ερχεσαι το βραδυ κουρασμενος. Και θελω να σου ετοιμαζω τη μπανιερα και να σου βγαζω τη γραβατα. Και θελω να ντρεπεσαι και να μου κανεις ναζια. Και θελω να σου βγαζω τα ρουχα ενα-ενα και να μου λες να σταματησω αλλα κατα βαθος να μη θες να τελειωσει αυτο το μαρτυριο. Και θελω να κανουμε ερωτα και να μην σ'αφηνω να φυγεις απο το κρεβατι.
Και θελω να δουμε αν δουλεψει. Και θελω πολυ να προσπαθησουμε να δουλεψει. Και θελω πολυ να το θελεις και εσυ οσο το θελω και εγω.
Και θελω καθε φορα που κανουμε ερωτα να συμβαινει κατι οπως τοτε στη Σκοπελο. Και οπως τοτε στην Αθηνα. Και να μας κανει να κατουριομαστε απο το γελιο.
Και θελω να ερθεις την Πεμπτη.
Και θελω να σου σιδερωνω τα παντελονια για ολα τα ταξιδια.
Και θελω να με φιλας.
Και θελω να σου φορεσω κοντο παντελονακι για να βλεπω τα ποδια σου που τοσο με εξιταρουν.
Και θελω να σου το βγαλω και να σε γαργαλαω κατω απο τη μασχαλη μεχρι να πεις "μερικες φορες δεν μπορω παντα."
Και θελω να συνεχισεις να πετας ατακες οπως την παραπανω.
Και θελω να βγαινουμε τα βραδυα για μοχιτο.
Και θελω να παμε στον κινηματογραφο να δουμε παλιες ελληνικες ταινιες που τοσο σ'αρεσουν. Και θελω να ειναι Αυγουστος στην Αθηνα.
Και θελω να ακουμε Χατζηδακι και να μου λες για τη Θαλασσα.
Και θελω να τρωμε μαζι και καθως πλενεις τα πιατα να σου χαιδευω το κορμι. Να σε αγκαλιαζω και να μου πετας σαπουναδες.
Και θελω να κανουμε μαζι αυτο που λεγαμε.
Και θελω να αποδειξω στον ευατο μου οτι κανει λαθος.
Και θελω να λες αυτο που σε χαραζει. Αυτο που σε ποναει.
Και θελω να σου λεω τα παντα.
Και θελω καθε πρωι να φευγω πριν απο εσενα για να μη σε βλεπω να φευγεις.
Και θελω να προσεχεις.
Και θελω να εισαι δικος μου. Διοτι δικος μου σημαινει ελευθερια.
Και θελω να σε συναντησω σ'ενα νησι για να περασουμε μια πανσεληνο μαζι.
Και θελω να με κερασεις πικρες αλλα και αληθειες και καπως μαγικα να βρουμε λυσεις.
Και θελω να βαψω τη θαλασσα μπλε μαζι σου.
Και θελω να εισαι εσυ. Κρυσταλλινος και διαυγης.
Και θελω να μου φτιαξεις πιτσα με πεστο.
Και θελω να σου προσφερω αυτα που χρειαζεσαι.
Και θελω να μου δινεις αυτα που μου δινεις.
Και θελω να με λες τιραμισου.
Και θελω να ζησω.
Και δεν θελω να σταματησω να γραφω.

Μερικες φορες γραφουμε για μας. Αλλες τοσες γραφουμε για τους αλλους.
Σημερα εγραψα!

Together

2008-06-02T22:49:00.002+03:00

"I believe we can be extraordinary together rather than ordinary apart"
trust in me, trust in us.

Μεσημερι εν Αθηναι...

2008-06-02T00:07:00.002+03:00

Μεσημερι εν Αθηναι και εγω ετοιμαζομαι. Στελνω απεγνωσμενα ενα μηνυμα, γαληνευω τη διψα μου μ'ενα κρυο αναψυκτικο και ελεγχω τα παραθυρα. Παραθυρα ερμητικα κλειστα ετσι ακριβως οπως το ηθελες. Κοιταζω γυρω μου και αναρωτιεμαι τι λειπει. Κοιταζω γυρω μου και δεν θελω να φυγω αλλα αντιθετως θελω να δραπετευσω μαζι σου στη μακρινη Βραζιλια. Θελω να σκισω το εισιτηριο μου, χαρτακια εκτακτως ερριμενα στο τραπεζι της κουζινας και οι θυμησες της νυχτας παιδευουν το ανυπομονο μυαλο μου. Με κρατουσες αγκαλια και ανεπνεες αργα, σταθερα σαν κουρασμενος εργατης υφαντουργειου. Μαχομενος με κλωστες μερικες φορες μπερδευοσουνα, μερικες φορες εχανες τα δαχτυλα σου στα καρουλια και επλαθες ομορφες εικονες με ροδα και ιπποτες. Σε κρατουσα αγκαλια και με κοιτουσες, το ξερω θα σου λειψω αλλα πρεπει να κανουμε υπομονη. Εσυ μου εχεις ηδη λειψει, κι'ας μην εχεις φυγει ακομη. Σου χαιδευω τα μαλλια και σκεφτομαι την καθημερινοτητα που μας στερει τη χαρα, την ενταση, το γελιο, τον ερωτα, τη ψυχη και το σωμα. Μου μιλησες ανοιχτα, γενναιοδωρα, εθελοντικα και καυστικα. Τα χαρτακια, μικρα σπορια στον ανεμο, το εισιτηριο φωναζει να το σκισω και να το φυσηξω στον ανεμο. Παρε με μαζι σου, ειμαι εδω και δεν θα φυγω μεχρι να με παρεις μαζι σου.

Καναμε ερωτα, για αλλη μια φορα με κοιτουσες στα ματια, για αλλη μια φορα με κρατουσες απο το χερι. Καναμε ερωτα και φιλιομασταν σαν αγριμια, σαν φυλακισμενοι που εχουν να ειδωθουν μηνες, χρονια, αιωνες... Με κρατουσες απο το χερι, μου εδειχνες το δρομο και με εστειλες στον ουρανο. Επιβατης σε ενα χαρτινο καραβακι, κραταω στο χερι το σκισμενο εισιτηριο και μου κουνας το μαντηλι. Το αερακι, μου φυσαει την ανασα ποτε δεξια ποτε αριστερα. Ειναι βαρια η ανασα μου, γεματη στομαχικη ανησυχια και επιχειλια ανυπομονησια. Πλενουμε τα προσωπα μας γρηγορα γρηγορα και ξεκιναμε την αντιστροφη μετρηση... Till the next time my darling....

Εφυγες και ειμαι εδω. Εισαι εκει και ειμαι μονος. Γυρνα γρηγορα πισω, σε θελω κατι ακομη. Οπως καθε βραδυ, καθε μερα, καθε πρωινο... Εισαι μοναδικος και ειμαι εγω. Εχεις ματια γλυκα σαν καρπουζι του Αυγουστου, μυριζω τη θαλασσα και το αντηλιακο, εισαι και εσυ εκει και μου χαιδευεις την κοιλια. Πολυ μ'αρεσει οταν το κανεις αυτο. Ασε τον ηλιο να μας καψει, οι κλωστες του παρελθοντος πρεπει να κοπουν, το νησι μας περιμενει. Θελω να σου φτιαξω ενα καφε, δυο συν δυο οπως λες... Στο μπαλκονι φυσαει το αερακι, περνει μαζι του το εισιτηριο και τις κακες σκεψεις. Μαστιγια στο νου, καρφια και αγκαθια στη σκεψη... Ασε με να κανω λαθη. Απλα οχι αυτο το λαθος!

To the future, my love.

μι, μαισελφ εντ αι...

2008-05-13T19:37:00.003+03:00

Το τηλεφωνο εκλεισε και εμεινα να τρωω το παγωτο μου, γευομενος τη γλυκα σου και οχι αυτη της σοκολατας. Μου φτιαχνεις τη διαθεση, εισαι γλυκος αλλα και αινιγματικος. Μερικες φορες μου τη σπας, εισαι τραβηγμενος και αισθανομαι οτι κανεις πισω. Αλλες φορες σαν χειμαρρος ρεεις μεσα μου και με γεμιζεις, φωνες, γελια, γαργαρα γελια σαν ρυακι αναμεσα σε δυο βουνα που χωριζει τους δυο γιγαντες αλλα ενυδατωνει τα παθη τους. Εισαι καλος μαζι μου, δε με κρινεις, ποτε μεχρι τωρα δε αισθανθηκα να με κρινεις. Εγω το κανω συνεχεια, εσυ μου το επιτρεπεις διοτι μου επιτρεπεις να ειμαι εγω. Ομως μη... Κανε με πιο σωστο ανθρωπο, καλυτερο, ομορφοτερο. Θελω να με μαθεις. Εισαι περιεργο ον τελικα - ποτε δεν εχω αισθανθει την ανασα της κρισης σου πανω στο σβερκο μου. Εισαι οσα παιρνει ο ανεμος, τυφωνας, ανεμοστροβιλος αλλα και αερακι περαστικο, απαλο και χαδιαρικο.

Το αεροπλανο ετοιμαζει τις φτερουγες του. Ειμαι σιγουρος οτι θα κοιμηθω καλα. Ανασαινω το αρωμα του σεντονιου σου και θυμαμαι τα σεντονια στο νησι. Τοση προσοχη για το τιποτα. Μου κρατουσες το στομα, εγω παλευα με την ηδονη και υστερουσα στην εγκρατεια. Ενα ροδο με τα τριαντα του φυλλα η καρδια μου. Ανοιγει, απλωνεται - μηπως υπερβαλλω? Σε περιμενω να'ρθεις, θα ερθω να σε βρω. Θα εισαι εκει και θα με περιμενεις. Ως ποτε ομως? Η ανησυχια φυτρωνει και δενει κομπο στα ροδα. Σφιγγει σαν κλοιος, καταπνιγει με το ζωναρι της η ανασφαλεια, η αγωνια, ο ποθος. Δωσε μου κι'αλλα...

Εμαθα πως οταν μεγαλωσω θα ειμαι σιγουρος για αυτο που θελω. Μου υποσχεθηκαν οτι θα ωριμασω και οτι θα επιλεγω βασει του μυαλου και της λογικης. Οτι θα ειμαι σιγουρος για τις αποφασεις μου και για τα γουστα μου. Προσπαθησα να μεγαλωσω. Το υποσχομαι. Ειναι δυσκολο να αγαπας ή να αγαπιεσαι. Πρωτη φορα συνειδητοποιω ποσο δυσκολο ειναι να αφοσιωνεσαι, να θελεις να αφοσιωθεις. Θελει ενεργεια, θετικη, πανω απ'ολα πολλη δουλεια και κανενα εγωισμο. Τις προηγουμενες φορες δεν το εβλεπα ετσι - σκεφτομουνα εμενα. Σκεφτομουνα ποσο ατυχος ημουν και πως με εχει κατατροπωσει η ζωη με τα καπριτσια της και τα θελω της. Το ψηφιδωτο της ψυχης μου εκανε βολτες γυρω απο τον εγωισμο και την υπερηφανεια αναλυοντας την παραμικρη λεπτομερεια με υστερια και παιδιαστικη αφελεια. Τωρα ομως λεω να μεγαλωσω...

Υποσχομαι να μεγαλωσω. Οχι για εσενα. Οχι για κανεναν. Για μενα και για μας... Ειμαι ετοιμος...
je t'embrace

αδερφη Ψυχη

2008-05-04T13:34:00.004+03:00

Αδερφη ψυχη - δυο μικρες λεξεις, ενα μεγαλο Νοημα.

Αφηνεις πισω σου αρωμα απο ακριβη κολωνια και αναρωτιεμαι πως ειναι να μου εχεις λειψει, να εισαι διπλα μου και να εισαι εσυ, εγω και εγω εσυ... Αναπαντεχα συναισθηματα, φιλτραρω με κυνισμο και παλι μου ερχεται η κολωνια, το αρωμα ενος ανδρα. Η οψη του μικρου μπουκαλιου απο ουζο επιστρεφει στο χωρο του εγκληματος και αναδυει μεσημερια με ζαλη, με ερωτικες αναθυμιασεις και δροσερα ντους. Ειναι επιτελους καλοκαιρι ή ετσι το αισθανομαι εγω? Θα παμε Αμοργο? Θυμισε μου, τι ηταν τοσο αστειο εκεινο το βραδυ με τις παντοφλες? Γιατι πεταγομαι σε καθε δαγκωματια της ανασφαλειας μου οταν μιλας για τον ενα και τον αλλο? Μηπως φαγαμε πολυ αρνακι εκεινο το μεσημερι?

Το ποδι σου πανω στο δικο μου, ακομα και στον "οιωνο" με τον παππου διπλα να μου κανει νοημα με το ουισκι του. Εφυγαν τα παιδια του πειραια αλλα εμενα δε με νοιαζει, σε εχω να σε κοιταω και παρολο που ξερω οτι θα κανουμε ερωτα δε βιαζομαι να φτασω σπιτι. Αβιαστα, ισως ισορροπημενα. Κατι μου θυμιζει αυτο - ειναι μια επαναληψη με διαφορετικο ντρεσσινγκ ή ειναι κατι especiale, κατι πιο αληθινο λουσμενο στο φως?

Τωρα λειπεις και μου λειπεις. Ολοι γυρω μου μιλανε. Θελω και εγω, φαντασου απλα την ανοιξη χωρις λουλουδια, φαντασου απλα το ραδιο χωρις τραγουδια. Αν θυμηθεις το ονειρο μου, μου λες και στελνεις ενα περιστερι να φερει τη χαρα. Με θελεις και το ξερω, ειμαι ανασφαλης ομως για πρωτη φορα τοσο πολυ! Τρελα, ιδιοσυγκρασια με ρυθμους παθιασμενου ταυρου. Στειλε μου λουλουδια και αφησε με να κοιμηθω. Πες μου ποσο σε χαλαρωνει η φωνη μου και ασε να νιαουρισω. Δεν το'χα, δεν το υπολογιζα, ειδικα οχι μετα απο το τελευταιο αστερι. Ενα αστερι δεξια απο τον Πλουτωνα. Το'χες εσυ ομως, μου το μετεδωσες και το πιστεψα - ειναι ομορφα εδω, θα κερασουν και παγωτο?! Μου φερνεις μια σοδα μολις τη ζητησω και σε κοιταζω στα ματια. Μου χαμογελας και μου σφιγγεις το ποδι. Εισαι ετοιμος. Θελω να με προσεχεις - μην σταματησεις, θαρρω πως ειμαι ετοιμος.

"Μερικες φορες δεν μπορω παντα..."

Θα'θελα να'σουνα εδω... fill in the gaps...

να ακους...

2008-03-16T13:07:00.002+02:00

"The lure of the distant and difficult is deceptive. The great opportunity is where you are. Do not despise your own place and hour. Every place is under the stars, every place is of the world." John Burroughs

Μασκες

2008-03-12T20:21:00.005+02:00

Και ειμαστε ακομη ζωντανοι...

Νταρλινγκ ειμαι ακομη εδω, σε εχασα, σε ψαχνω και οταν σε βρισκω με εχεις αφησει παλι. Τα δαμασκηνα φωναζουν και εκπλιπαρουν να τα φαμε - ισως να ειναι αργα να σου πω ποσο σε πεθυμησα. Δωσε μου μια ευκαιρια. Δωσε σ'εσενα μια ευκαιρια και μην αυταπαρνησε το αυριο, εχω χασει την ουσια! Εχω χασει την ουσια. Μυριζω το σωμα σου και ερεθιζομαι, θυμαμαι εσενα στο τελευταιο συννεφο δεξια και κλαιω. Ολοι κλαινε. Το συννεφο παει να διαλυθει, να ξεγνοιασει και να θυμηθει τα παλια - τις ιστοριες, τα βραδυα στον κινηματογραφο... Αληθεια το εννοουσες, εστω εκεινο το βραδυ που μας ειχε υποταξει ο Τζακ. Εκεινος εδωσε την υποσχεση του στον Μοργκαν, εσυ σ'εμενα. Τιτλοι τελους και ενα χαμογελο ηδονης και ηρωισμου που τωρα πια τρεμοπαιζει - ιδιαιτερα, μοναχικα και εκει. Το εζησες μαζι μου, ζησαμε αυτο. Εκεινο. Εμας.

Η σκονη εκατσε στο πακετο των τσιγαρων σου και αρνουμαι να την τιναξω. Ποναει το μαχαιρι που μου εδωσες να κραταω. Δε θελω να τιναξω μακρια τα ονειρα που εκανα για μας, ειναι αποδοχη ή υστερια? Η αρχη του τελους για ενα ωραιο παραμυθι - ολα γυρω μου, μου λενε ψεματα, εσυ? Το ρολοι λεει 9. Ειναι ομως μεσημερι - ο ηλιος παιζει με τους χαρταετους και εσυ αφαντος, αφαντος, αφαντος... Η ζυγαρια λεει ψεματα, ο υπολογιστης, τα αστερια ειπαν ψεματα. Μας προδωσαν οι ανασφαλειες και οι στιχοι. Ασε το βιβλιο και ακουσε με, μιλα μου για το Παρισι, το Λονδινο την Πρωτοχρονια και τα ταξιδια μας στο μελλον. Βαλε κρεμα στα χερια να μην σκανε, δωσε μια ευκαιρια. Χαιδεψε με οπως τοτε και ασε την ανασφαλεια να πεθανει οπως τοτε. Η βρυση στο μπανιο σταζει, θορυβος, ηχος απο παντου που διακοπτει την ναρκωμενη ηρεμια μου. Με ρωτας πως περναω το χρονο μου - δε θελω να σου πω. Ειμαι θυμωμενος μαζι σου. Εχεις ξεχασει εμενα. Εμας. Τα χειλια μου. Χιλια χειλια περασαν απο τοτε. Προδοτης ή ψευτης? Δεν εχει σημασια πια.

Πρεπει να ανοιξω το παραθυρο. Νταρλινγκ υπαρχει θεα και ειναι δικη μου. Ολοδικη μου. Θα φτιαξω ενα σπιτι με λουλουδια. Με φρεσκο βασιλικο και φως. Θα βαλω και ενα κερι, ασπρο να θυμιζει το πουκαμισο σου. Εισαι ομορφος και επρεπε να μεινεις. Εδω να μεινεις.

Ελπιζω να μαθω, να μαθαινω. Να μην κανω λαθη. Να κανω λαθη και να γινω εγω. Ασε το βιβλιο και ακουσε με.
Τα μπαλονια ειναι εγχρωμα...

τισς δε σιζον ττου πι τζολι

2008-01-25T19:46:00.000+02:00

Εισοδος αεροδρομιου Μακεδονια- 11:39 πρωι Κυριακης, ομιχλη και κρυο. Μολις με κοιταξε ενας αλλος ανθρωπος. Η επιμονη και η παραμονη στη στασιμοτητα αναπτυσσεται και υπερβαλλει σαν ιος. Φταιει η Θεσσαλονικη λεει ενας. Νταρλινγκ, υπομονη λεω εγω. Υποψιαζομαι πως για αλλη μια φορα θα κανω υπομονη, θα στοιβαξω τα παραπονα, τις εμμονες και την υποκρισια. Δε φταιει η Θεσσαλονικη, φταιμε εμεις. Δε φταει ο Μπους αλλα εμεις που του εχουμε δωσει ψηφο. Δε φταιει το καυσαεριο, φταιμε εμεις που εχουμε εφευρει τα αυτοκινητα.

Ο αλλος ειναι gay. ε και τι εγινε? Βαζει να τον χειραγωγησουν. παρανομες λεξεις in abundance χωρις να προκαλουν κακο και υστερια - εντελως απενεχοποιημενο απο το παρελθον του, πιθανολογω οτι κτιζει ενα μελλον. Για να δουμε...

Ζητανε καποιον κο Christ και καποιον κο Lord!!!! Ειναι Χριστουγεννα. Σε περιμενω!

Untitled 06.12

2007-12-08T14:27:00.000+02:00

Αγαπη, σ'εχω. Αγαπη σε χανω. Ηρθε και με πηρε ξαφνου, ενας ομορφος ανδρας με ασπρο αλογο και μια χαιτη αχαλινωτη. Φλογες σπερνουν γυρω μου το φως, με αγγιζει και με καιει σαν απερισκεπτη πυρκαγια αναμεσα στα ξερα και ατιθασα. Το παιδι μου, μου κραταει το χερι και ψαχνει το ταιρι μου - εκεινος και εκεινος ειχαν γινει καποτε ενα αλλα τωρα μαλλον εχουν χασει τον ευατο τους. Δυσκολο πραγμα η ξενιτεια, η αποξενωση, η αλλοτροιωση της καρδιας απο εγωισμους και ηλιθιοτητες που σφραγιζουν το μελλον.

- Πες μου πως και που? Εγω θα ειμαι εκει. Ακομη σ'αγαπαω και σε επιθυμω...

Δευτεροβραδο, ομιχλη, υγρασια και ενα κασκολ γκρι-σιελ. Ηθελα να σου παρω καποτε ενα τετοιο - αγαπη ειναι... Αγαπη ειναι να βαζεις τον ευατο σου δευτερο, οι πιθανοτητες να νικησω αυτη τη μαχη ειναι λιγες, ο καπνος απο το τσιγαρο μου τυλιγεται αναρριχιτικα στο προσωπο μου. Δαγκωματιες που πεινανε ανελεητα, διψανε για αιμα και ερυθρα αιμοπεταλια που αναπηδουν σε καθε αναμνηση. Διψαω. Εχει χαθει το γκλιτερ, εχει απομονωθει η ελπιδα και ο καφες ειναι κρυος. Παμε Παρισι νταρλινγκ? Θελω να κοιμηθουμε παρεα στα λευκα σεντονια εκεινου του ξενοδοχειου στο δρομακι διπλα απο το φουρναρη, καφεδες με ανακατεμενα μαλλια και ροδοκοκκινα μαγουλα - ετσι ανεβαινει το τεμπο και πεφτουν οι αμυνες. Παρε με μαζι σου στον Αδωνη. Το χερι μου, το δικο σου, ενα πακετο δωρο δεν θα μας χωρισει - δεν το θες ουτε εσυ. Φιλησε με, κανε το παραμυθι να συνεχιστει. Το ξερω οτι διαβαζεις καθε τοσο - εισαι εδω με τη ματια σου, παρατηρεις, ρισκαρεις, φοβασαι. Ανοιξε την πορτα σου και let me in. Ο πρασινος Βουδας περιμενει, κρυωνει αλλα καρτερει. Σ'ευχαριστω ΟΜ. Two hearts are beating together... Is this forever and ever?

- Ποσο σου παει το παλτο...

Κι'ομως εξω κανει κρυο - παγωνια. Το μαλλινο πουλοβερ ειναι εδω, δεν το βγαζω πολυ συχνα απο την ντουλαπα τελευταια, μια μερα θα το κρεμμασω να στεγνωσει μια και εξω. Απορρυπαντικο, καθαρση και επιθυμια για αστρα και ιπποτες. Θα ηθελα... Θελω να σε εχω να μ'εχεις... Ας ανοιξει καποιος εκεινο το παραθυρο - η σκονη εχει μαζευτει κατω απο τα ρουθουνια μου και απειλει να με πνιξει. Αισθανομαι ενα πονο στην πλατη, βγαζω τα ρουχα και βουταω στο κεντρο της λαβας, κανω θεαματικες βουτιες και αλματα απο ψηλα. Η λαβα που με καιει ειναι και που με λυτρωνει. Μικρα καρβουνακια καινε, φυσαω και δεν προφτανω, μερικοι το προτιμουν καυτο - εγω προσωπικα ψηνομαι στον πυρετο μου. Ποσο? Γιατι? Ελπιζω να σου αρεσε το γκρι, ελπιζω να το βαλεις εκει που θα το δω.

- Δυσκολη απαντηση, λεει ο Μ.
- Ειναι καλυτερα να μετανιωσουμε για κατι που καναμε και οχι για κατι που δεν καναμε...

Merci
J'adore

this window is mine (2007)

2007-11-22T23:33:00.000+02:00

darling, i'm off. I'm out the door. I cant stand the heat anymore. Keys, change, smokes and a diet coke. I'm out the door.

stairs lead to the basement. Stairs lead to the first floor. Rooms exclusively adorned by smoke and Prada glasses. Red. The curtain is swinging, some soft velvet pain in the ass - the extremity of sensation and elaborate tricks of imagination. Flash. Flash. Its hot in here - the Black is back, swinging from never ending strings of despair. How beautiful, how ornate. Let me open a window, the basement is down below. Such beauty in her eyes. Such vulgar fear and hatred, no sprinkles of stardust.

Then there's a drop of glimmering colourful shine filtering through the crack on the wall. Splendid occasions of the past, it creeps and storms in my direction. I want to embrace it and let him in. It stands still. Desire is eternal. Or momentary. Salvation comes in the form of grape juice. Sweet, yellow, splendidly fresh. Flash. Flash. Dont u get it? I am in love. This window is mine - it ought to be mine. Let me breath some fresh air, let me be your air. Be my oxygen, my carbon dioxide. Running through my lungs, my blood stream is sufficient for my eternal desire to blossom into a lovely dandelion - fragile but beautiful. Glitter and ribbons, shine and blue. Feel free to set me free - adore me please!

Skin on skin, Oh how I miss that. Give me back my view, open that window and let me fly away. Lend me your wings. It hurts to have to stand still - i dont know, how do you describe a feeling? How do you feel in my arms? The window is still wide open, we just have to look out there - the view is breathtaking. Love me. Hold me. There's that staircase again.

{thanks E.}

2007-09-12T22:09:00.000+02:00

Καφενεια

2007-08-26T21:24:00.000+03:00

"Πηρε να χειμωνιασει. Πληθυναν οι αδειες καρεκλες γυρω μου. Εχω πιασει γωνια και πινω καφεδες φουμερνοντας αντικρυ στο πελαγος. Θα μπορουσα να περασω μια ζωη ολοκληρη, αν δεν την εχω κιολας περασει."
Οδυσσεας Ελυτης

to have and to hold

2007-07-02T21:55:00.000+03:00

Ξαφνικα ενιωσα τη μοναξια να με κατατροπωνει. Ηταν περασμενες 12, ειχα πιει κατιτις - ειχαν σαμπανια και μ'αρεσει το παιχνιδι των φυσσαλιδων και του σαλιου, κανουν τραμπαλα το ενα με το αλλο και φυγαδευουν ευκολα τις σκεψεις. Ειχα ηδη μιλησει με ολους και ειχα ηδη φλερταρει με τη συζυγο του αφεντικου - οχι οτι το συνηθιζω αλλα ηταν ιδιαιτερα γοητευτικη και μου εδωσε το δικαιωμα να αστειευτω λιγακι. Η Μ. ηταν μια κουκλα και την ηθελα διπλα μου αλλα δεν τολμουσα να την στερησω απο το σοι που ειχε μαζευτει απο τα περατα του κοσμου. Ξανθιες μπουκλες κρεμμαστηκαν δεξια και αριστερα στο προσωπο της και το σαγηνευτικο ρουχο που ελουζε τη φιγουρα της λικνιζοταν στους ρυθμους της μουσικης. Ενιωσα το μαχαιρι αλλη μια φορα, να στριφογυριζει αργα αργα, απο δεξια προς τ'αριστερα, αργα, με ενταση στην αρχη και μετα σιγα σιγα με ηρεμια και προθεση να κανει ζημια. Τι να'ναι αυτος ο πονος, σφαχτης σχεδον που απαιτουσε προσοχη. Η Δ. να με κοιταει συνεχως με ενα ποτηρι να κρεμμεται απο το χερι της, η αδερφη της η Λ. εχει πιει και χορευει ασταματητα με παθος. Η Λ. ειναι γεματη γυναικα, με μεγαλο μπουστο που καποια μερα θα δωσει γαλα σ'ενα παιδι, εχει γοφους στρουμπουλους που θα ανοιξουν μια μερα να δεκτουν το "θειο" δωρο, η γεννα και το παιδι θα ακολουθησουν! Παραπερα ο Μ. φωναζει τον Ν., τον αγγιζει παντου, πειραζουν ο ενας τον αλλο και χαμογελανε. Ειναι ωραιος αντρας ο Ν. και ο Μ. το εχει προσεξει. Σκεφτομαι πως να ειναι να εισαι για παντα μονος, χωρις ενα συντροφο και χωρις καπου να γυρεις το κεφαλι σου τα βραδυα. Μια αναπνοη στο πισω μερος του λαιμου σου, ενα καλημερα το πρωι να ξερεις οτι ανηκεις και ενα φιλι το βραδυ να ξεδιψαει ολες σου τις εγνοιες. Με βλεπω στον Μ. και ανασαινω - η ανασα γινεται ενα με το αερακι της βραδυας και τρεχη ξεφρενη στην αλλη ακρη της πολης να σε βρει.

Η νυφη, ξαφνου βρισκεται στο μπαρ, με το νυφικο να δειχνει πολυελαιος στον ωμο της και να ζωγραφιζει μια ωραιοτατη φιγουρα αναγεννησιακη. Ο ευτυχισμενος οχλος τους ακολουθει και ριχνει διαφορα προς το μερος τους, χαρτοπετσετες, λουλουδια, ρυζια (εχουν μεινει απο το απογευματινο show) και αλλα τοσα. Προφανως τους ψυχαγωγει το γεγονος, προφανως δεν εχουν ζησει στιγμη μοναξιας, πιθανον να ξερουν να τα βαζουν ολα πισω τους και να θυσιαζονται και αυτοι στο βωμο της διασκεδαστικης φρενιτιδας. Εγω παρεμεινα στην καρεκλα μου, εκανα αλλο ενα τσιγαρο και το φυσηξα προς την πολη. Ηθελα να ερθει να σε βρει και να σου πει οτι μου λειπεις, οτι θα ηθελα να ησουνα εδω, οτι θα ηθελα να ησουνα ΕΔΩ... Το αερακι αλλαζει πορεια και μου επιστρεφει τον καπνο, φερνει μαζι του ενα αλλοπροσαλο θυμο που ανακατευει τα λιγοστα μου μαλλια και χαστουκιζει το προσωπο. Κανω σκεψεις, για Κυριακες που θα ειμαι μονος, για βραδυα που θα φευγω απο το σουπερ και δεν θα εχω αγορασει κατι για σενα, παρα μονο οτι χρειαζομαι εγω, μονο εγω. Δεν θα κοιταω τα μπλουζακια και δεν θα σκεφτομαι οτι θα σου παει αυτο το χρωμα. Τα πρωινα θα ειναι κρυα και η κουβερτα θα ειναι σαν αντισκηνο προσφυγων, το μαξιλαρι θα εχει παρει τη θεση των ματιων σου και το καλοριφερ θα ζεσταινει το σπιτι σαν το βλεμμα σου εκεινο το βραδυ της 21ης.

Η αναπαυλα των σκεψεων με φερνει αντιμετωπο με το κινητο, ενα τερας που τελευταια μου παει κοντρα. Οι εκστασιασμενοι συγγενεις εχουν ξεφυγει απο το σκηνικο του ανθρωπινου ειδους, τωρα τα νταουλια εχουν αναψει φωτιες και το μονο που ακους ειναι ενα συνεχομενο "..σςςςςςςςςςςς..." που πολεμαει τις σκεψεις τους και προσπαθει να τις κουκουλωσει. Φυσαω στον ανεμο, να φυγει θελω το μηνυμα να'ρθει να σε βρει. Ο Σ. με αγκαλιαζει, ο Ν. φυσαει τον καπνο απο το πουρο του και η Α. χαιδευει τα μαλλια της Μ. Ο ενας εχει τον αλλο - τελικα τι μοναχικο σκηνικο που μπορει να ειναι ενας γαμος; Ενα, δυο, τρια και βρισκομαι ορθιος, στα ποδια μου. Σχεδον...

the carrier

2007-07-01T00:35:00.000+03:00

“...Here is the deepest secret nobody knows.
Here is the root of the root and the bud of the bud
And the sky of the sky of a tree called life;
Which grows higher than soul can hope or mind can hide.
And this is the wonder that's keeping the stars apart.
I carry your heart.
I carry it in my heart...”

E. E. Cummings (American poet 1894-1962)

για σενα
for you
pour toi

here comes the rain...

2007-06-30T18:27:00.000+03:00

Ξυπνησα με ματια πρησμενα, σχεδον κολλημενα. Ανοιξα με κοπο τα παραθυρα και αναμενοντας να εισπνευσω τον καθαρο αερα αντιμετωπισα τη θυελλα. Ενας κυκεωνας σκεψεων και αντιδραστικων στοιχειων, ολα αποτελεσμα της πλασματικης πραγματικοτητας του ονειρου μου. Εξω φυσουσε, μαινοτανε ο παππους θυμωμενος αλλα και απομακρος. Κατι μου θυμιζει, κατι μου μυριζει. Στις 4 η ωρα το πρωι ποτιζα το δυοσμο μου στο μπαλκονι - Θεε και Κυριε, εχει γινει ενας δρακος. Μεγαλωσε, εγινε ψηλος σαν "κυπαρισσι". Η γευση παραλληλη με την οψη - το θεαμα καταπραυντικο. Διπλα καμαρωνει τωρα πια το δεντρολιβανο του Π. Στητο και με στομφο φωναζει για κοτοπουλακι στο φουρνο με πατατουλες και λιωμενο βουτυρο - μια επεμβαση στον εσωτερικο χωρο του πουλιου, μια εισβολη απο θυμαρι και δεντρολιβανο στα privates του. Η γευση του καφε με προκαλει και με προσκαλει σε μονοπατια της πολης που περπατησαμε μαζι. Ενα τηλεφωνο μακρια πεφτει η φωνη σου - μουσικη και γαληνη. Δεν μπορεις. Αφηνω τις σκεψεις μου στο σπιτι να αναρωτιουνται που παω και οδευω προς downtown. Ειναι η μερα για βολτες, αγορες και προσωπικο χωρο - δικο μου χρονο.

Εξω, ο πινακας κυμαινεται απο ανεμελο Van Gogh που εξυμνειει τη φυση, σε αυστηρο Pollock που δινει γραμμη στη σοβαροτητα αλλα και χαος. Ο κοσμος λιγοστος, πολλοι εχουν φυγει απο την πολη εγκαταλειποντας για λιγο τις σκεψεις τους και οι αλλοι ριχνουν υπνους μετα το χθεσινο πανηγυρι. Μια κυρια στο δρομο, διπλα μου, φοραει μια ρομπα με εντονα floral μοτιβα και κουβαλαει σαν καμηλα τα ψωνια της βδομαδας - εχει την καμπουρα της καμηλας αλλα και την αντοχη της απ'οτι βλεπω. Ειναι στα 60 κοντα, ρυτιδιασμενη και αφυδατωμενη (κουρασμενη απο το περασμα του χρονου - φαινεται πολυ η ταλαιπωρια στα ματια της) δειχνει να εχει αφεθει τελειως στο χρονο και στο πονο-σωμα της. Ξαφνου, πεφτουν μεγαλες σταγονες βροχης απο τον ουρανο και η κυρια floral αναγκαζεται να αφησει για λιγο το βαρος που κουβαλα (τις σακουλες) και να ψαξει για την ομπρελλα της. Αν ητανε πινακας ζωγραφικης θα ητανε το κοριτσι με το σκουλαρικι (στο δικο μου κοσμο) και οι εργατριες που σκυβουν στα χωραφια (στο δικο της). Την αφηνω και τρεχω σ'ενα υποστεγο - βρεχει καταρρακτωδως και η βροχη παραειναι λυτρωτικη.

Στο λεωφορειο σκεφτομαι το μαλλινο πουλοβερ το βρεγμενο. Οχι αυτο που φοραμε ενιοτε, αυτο που αισθανομαστε συχνα. Το εχω ταυτισει με συναισθημα, με σκεψεις που βαραινουν και που φορτωνουν το νου. Εχει την αισθηση του βρεγμενου μαλλινου που ειναι τοσο βαρυ και τοσο δυσφορο που σε αναγκαζει να το βγαλεις κι'ας εκτεθεις στο κρυο. Η βροχη το κανει πιο μεγαλο, εισχωρουν οι σταγονες αναμεσα στις ινες του σαν μικροι εισβολεις με θρασος δυσαναλογο με το μποι τους. Ανοιγουν πορτες και παραθυρα και ενοχλουν τους ανεμελους κατοικους τις Πουλοβερουπολης, κανουν φασαρια και τραβανε καθε ινα, μακραινοντας την, διπλασιαζοντας την σχεδον σε μηκος. Ειναι ενα συναισθημα το οποιο εχω οπτικοποιησει με αυτο το πουλοβερ καθως περνανε τα χρονια - αυτο το feeling που λεμε "με βαραινει". Κι'ολα αυτα λογω βροχης. Μπορα ειναι, θα περασει?

Αισθανομαι οτι εχω φταιξει, οτι εχω κανει κατι κακο. Ισως να ειναι αληθεια, ισως επρεπε να το χειριστω αλλιως. Ελα που η ανασφαλεια εισβαλλει μερικες φορες και αναστατωνει. Ελα που με αγχωνει η συνεχεια - το αυριο χωρις αυτη την πολυποθητη αλλαγη. Η οικονομικη αλλαγη αλλα και η ασφαλεια, το ενα φερνει τ'αλλο και τα δυο τη γαληνη. Δεν πειραζει, εχει γινει μια αρχη και ειναι καλο μου λενε πολλοι. Χαιρομαι που εχει γινει μια αρχη - ζησε το τωρα και μην μελαγχολεις για το μελλον. Το ηθελα πολυ ομως, μου πηρε καποιες μερες να το αποφασισω αλλα τοτε, εκεινη την Κυριακη, ειχα αποφασισει πως ηθελα να το κανω. Να προχωρησω, να το αλλαξω το πουλοβερ και να βαλω ενα t-shirt. Ειναι ενα μπλε t-shirt με ενα ροζ ταρανδο - με δροσιζει και θελω να αντικαταστησω το μαλλινο με το βαμβακερο. Να βαλω σαγιοναρες και να περπατησω στην αμμουδια, να τις βγαλω και να αφησω την αμμο να αγκαλιασει τα δακτυλα μου, να τα γλειψει με την αλμυρα της και να κανει ερωτα με τις πατουσες μου. Θυμησες απο εκεινο το βραδυ.

Εφτασα στον προορισμο μου, ειχα καιρο να δω την πολη - χωρις τα ματια σου, μου ελειψαν πολυ. Ενας κυριος με ρωταει για μια διευθυνση, μια πορτα αγνωστη στην μεση της πολης. Αγοραζω νερο και περιοδικα, κατευθυνομαι προς ενα βιβλιοπωλειο και κλεινω πισω μου την πορτα στη βαβουρα. Θα χαθω για λιγο, εδω στον χαρτινο κοσμο του παραμυθιου και μετα θα πιω καφε. Θα κλεισω την πορτα πισω μου και θα περιμενω να περασει η μπορα. Ο ουρανος θα γινει πιο γαλανος.

Σε φιλω

Less travelled

2007-06-27T17:10:00.000+03:00

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I --
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Robert Frost

παπουτσωμενος γατουλης

2007-06-25T23:34:00.000+03:00

Κελυ και Βικτορ

2007-06-12T00:32:00.001+03:00

"... Ακριβως. Ακριβως αυτο λεω Βικτορ, ολα ειναι υπερβολη, ολα αυτα τα σκατα, τα πραγματα που σε κανουν να νιωθεις ετσι. Αυτο ειναι η υπερβολη και ο κοσμος βριθει απ'αυτην, αγορι μου. Κι'αν μπορεις να βρεις ενα πραγμα που μπορει να σε κανει να νιωθεις λιγο καλυτερα για ολα αυτα, τοτε θα πρεπει να κολλησεις σ'αυτο το πραγμα ακομη κι'αν ειναι τρομακτικο ή ακομη και αν σε κανει να, ξερεις, να γαμιεσαι απο το φοβο, γιατι το φοβασαι απλως επειδη ειναι καινουργιο, επειδη ποτε σου δεν ξαναζησες κατι παρομοιο. Κι'αν του δωσεις λιγο χρονο, θα γινει, θα μετατραπει απο τρομακτικο σε κατι που θα αναρωτιεσαι πως στο διαολο μπορουσες να ζησεις χωρις να το εχεις. Δωσε του χρονο λοιπον. 'Η μεινε εκει μεχρι να παψει να'ναι τρομακτικο και να γινει κατι αλλο και μετα βλεπεις τι κανεις. Δωσ'του χρονο δηλαδη..."
Κελυ και Βικτορ
Niall Griffiths
Μεταφραση: Γρηγορης Κονδυλης
Εκδοσεις: Οξυ

Στην περιεργοτερη των περιστασεων μπαινω στο λεωφορειο ο ποθος και κατευθυνομαι προς το σπιτι των λουλουδιων. Εκει που τα ματια σβηνουν και το κινητο αδημονει ανοιγω το βιβλιο και προσπαθω να διωξω τα φαντασματα. Φαντασματα οπερας, σκηνης και ισογειων. ρετιρε και ενοικιαζομενα εχουν γινει ενα, προσπαθουν να ρουφηξουν την τελευταια μου δοση χαρας αλλα εγω αντιστεκομαι, αρνιεμαι. Μυριζει το γιασεμι, το λιβανι και ολα τα μυρωδικα της ανατολης. Ανοιγω το βιβλιο και διαβαζω την πιο πανω κατασταση. Μα γιατι τοσα παιχνιδια η ζωη? Γιατι να πρεπει να το εχω διαβασει τωρα αυτο? Ειναι κατι μεταξυ υπνου και ξυπνιου, μεταξυ της αλμυρας της ζωης και το δακρυ του χαμου - αλμυρο και αυτο σαν λαδοκολλα με φρεσκοτηγανισμενα ψαρια. Νιωθω οτι χανω, οτι κερδισα και οτι γελαει μαζι μου καποιος. Αδυνατον - δεν υπαρχει αυτη η ρηση σε βιβλιο που θυμιζει εμενα, εσενα και ολους μας. Ενα τρελο πανηγυρι συγκαιριων, ευθυνης και ομορφιας της στιγμης οπου η τρελλα του αυριο γαληνευει το σημερα και το ανυπομονο μελλον φερνει αλμυρα στο βλεμμα. Αλμυρα θαλασσας, αυτη που γευτηκα το σαββατοκυριακο εκεινο, εκεινο που δεν θα ερθει ποτε. Εκεινο το σαββατοκυριακο του Αυγουστου που θα αφηναμε στο φουρνο το φαγητο και θα κατηφοριζαμε προς την πλαζ. Εσυ κρατας εφημεριδες και νερο. Εγω περιστρεφομαι γυρω απ'το ονειρο και κουβαλαω μολυβια και χαρτι. Χαρτι απο τσιγαροκουτια, λαδοκολλες, ισως ενα χαρτινο τραπεζομαντηλο απο μια ξεχασμενη ταβερνουλα καπου στην Αμοργο. Το σπιτι των ονειρων μου, τωρα πια θυμιζει παρελθον. Εσυ μου το ζωγραφισες σε εκεινα τα πρωτα μαθηματα ζωγραφικης που μου παρεδωσες. Η αρχαιοτητα κανει παρτυ με το αυριο και το θηριο του αγωνιστη (κι'ας ειναι χαμενος) παραδιδει ρεσιταλ ομορφιας και γαληνης. Καπου στη σκια ακουγεται ελαφρως το νερακι που κυλαει, ενας κηπος σε μια ταρατσα, δικη μας οσο και να'ναι. Ειναι ομορφα τα πρωινα με τον καφε, τα βοτανα μυριζουν στην κουζινα κι'ας σου τα δωσα για να μη με ξεχασεις. Οι εικονες πολλες, ο καναπες δεν χωραει στο σαλονι, τι κανει αλλωστε ο ανθρωπος με δυο καναπεδες και δυο κρεβατια? Θυμιζει καταλογο γνωστης Σουηδικης εταιριας επιπλων. Οχι, οχι! Ειναι ονειρο και μονο στις φυλλαδες γινονται αυτα. Πεφτουν οι κουρτινες και τα στορια. Αποκαλυπτουν την ασχημια και το σκοταδι πηζει μεσα μου σαν τσιμεντο. Σκληραινει και γινεται βραχος. Ξαφνικα μαραινονται τα μυρωδικα, αλλαζει πνοη ο ανεμος και ταραζει τα νερα που μεχρι τωρα γαληνεμενα γαργαλουσαν το λαιμο μας. Σβηνεις το φως απο το μπαλκονι και πετας της ελπιδες της κουζινας, παει το σερβιτσιο και οι συνταγες. Αναμεσα στη μαχη του "ζησε" και του "πρεπει" πληγωνεις το ονειρο του μαχητη. Δεν φταις, σ'αγαπαω. Σε λατρευω.

Κλεινω το βιβλιο και τον καταλογο μαζι. Ηθελα να στο δωσω με τα μικρα post-its που ειχα σημαδεψει τη χαρα, το μελλον, τη ζωη μας. Ειναι ενας καταλογος με χρωμα, δικος μας, ολοδικος μας. Ελεγα να βαζαμε και ελια καπου στη γωνια. Το σκεφτηκες και εσυ μου ειπες. Το σπιτι μας. Τα τελευταια λογια ενος ερωτα? Η αυγη εσβησε απο το ματι μου και εγυρα να ξαποστασω. Δροσια θελω απο πλατανο και αρωμα απο λεβαντα. Δωσε μου φως. Απλετο φως.

Το γιατι.

2007-06-05T18:23:00.001+03:00

Ξαπλωσα στη μερια του κρεβατιου που εγυρες το κορμι σου τις προαλλες. Το αρωμα σου δεν ηταν εκει και το στομαχι μου αδειασε. Ο λαβωμενος αγγελος περιμενει να κοιμηθει και παλι.

Μη με ξεχασεις papillion...

Ο μονολογος του πριγκηπα

2007-06-01T01:47:00.000+03:00

Μονολογος ενος συλλεκτη αναμνησεων. Ενα κειμενο που δεν θελησα να γραψω αλλα τις σκεψεις ποιος τις κουμανταρει; Αναμεσα σε φυλλα πρασινα και αμμουδιες καταξανθες, εγινα ενα με την αναμνηση της στιγμης και σκεφτηκα το αυριο. Μακρυα και διπλα συναμα, εισαι εκει και μυριζω το χθες. Μου μιλαει ο ανθρωπος και ακουω ηχους και σιωπη, γινομαι ενα φωτογραφικο καλενταρι και καταγραφω τα παντα - εικονα, ηχος, αρωμα και γοητεια. Ομορφια και ελλειψη αναμεσα σε πυκνες γαρυφαλιες που εχουν φυτευτει και μεγαλωσει. Απλωνω το χερι, κραταω το κινητο και σε βλεπω ξανα και ξανα, εχεις το χαμογελο του αγγελου, αυτου που θα με προσεχει μια ζωη. Κανε μου μια χαρη - παρε ενα σημειωματαριο και κατεγραψε τις σκεψεις σου - τις αδυναμιες σου. Εγω το κανω για σενα, για μας. Υπαρχει αυτο; Παιζει κατι τετοιο ή γινομαι γραφικος; Μην με αφησεις να το μαθω μονος μου, δειξε μου το δρομο και κρατησε μου το φαναρακι. Απαγορευτικο ειναι σχεδον, ενοχο και αλυπητα βαναυσο αλλα με μαθαινεις πραγματα και μ'αρεσει να μεγαλωνω. Καποιος σημερα μου ειπε οτι το αξιζω και εγω, ο καθενας μας αξιζει την αγαπη. Ελπιζω το αυριο να ξημερωσε γαλανο, φωτεινο και πανεμορφο σαν τα ματια σου. Διαβαζω σημερα αποσπασματικα καποια μηνυματα, βουρκωνω και αναμενω. Ζω. Ηρθε αισιως και με τυλιξε μια παραλια, με την ολοξανθη αμμουδια και το λαμπυριζοντα οριζοντα της. Στρασακια και πυγολαμπιδες, η ομορφια του κοσμου τυλιγμενη σε ενα χαμογελο, ενα βλεμμα. Θεε μου, μονολογω. Ευτυχως, με Ε κεφαλαιο το ακους και εσυ.

Υπερβολη αναμεσα στην αυλη των βασιλιαδων που εχουν πεθανει και του πριγκηπα που θα βασιλευσει. Εισαι χαμογελαστος και δειχνεις γεματος - ελπιζω πως θα επιστρεψεις και με δεις καθαρα, αληθινα. Επιτελους, τελειωνει αυτη η βδομαδα, γεματη ονειρα και αγωνια που ξεζουμισε το εσωτερικο και αφησε να χασκει το μυαλο. Ελα και αγκαλιασε με, κανε με να δω το ηλιοβασιλεμα, τοσα και τοσα περασαν απαρατηρητα. Κριμα να χανουμε τα ηλιοβασιλεματα, σου θυμιζει πως κατι που τελειωνει τοσο ομορφα δεν μπορει παρα μονο να ξεκινησει παλι απο την αρχη με την ιδια δυναμη και ομορφια - δεν τελειωνει τιποτα, γινεται ουσια, ενεργεια και παθος και μεταδιδεται σαν ιος. Δωσε το χαμογελο σου στα χειλη μου, ασε το ονειρο να γινει θαυμα και κρατησε με. Δουλευω μεχρι αργα και αγγιζω το στηθος, εκει που ποναει το παθος σου. Τι νυχτα Θεε μου, γεματη αστερια και Θεους του Ολυμπου, γιασεμι και καστανο μελι κανουν χορο για παρτυ μας. Χορευουν οι κορδελες και τα στεφανια, μια υπεροχη ανοιξη και ενας καταπληκτικος ουρανος μας περιμενουν. Ασε το παρελθον να γινει μελλον μας και κλεισε τα ματια, το ξερω οτι το θες και εσυ. Μιλαω με τον παππου, του λεω να σε προσεχει και να σε φερει συντομα πισω, να σε βαλει σε θρονο και να σε στεψει βασιλια. Μου! Ειμαι εδω και εισαι εκει.

Μυριζει ακομη το μπουμπουκι που εκοψα χθες, ειναι λευκο και θυμιζει εκεινο το βραδυ, το πρωτο Φιλι, το πρωτο φεγγαρι μου τρεμοπαιζε και κρατουσε τσιλιες. Αν η Madame Butterfly λουζοτανε με μπουμπουκια αμυγδαλιας, εγω βλεπω να πετανε χιλια μυρια ανθη γυρω μου και να με κλεινουν στο σωμα τους. Σκεφτηκα το ονειρο μου, χθες το βραδυ αναμεσα στη μεθη και την αγωνια ηρθες και με βρηκες. Ενα εξοχικο καπου μακρυα, κοσμος χαμογελαστος και γεματος ενεργεια τιτιβιζει γυρω μας. Ανταλλαζουμε ματιες αλλα δεν αισθανομαι τη ματια σου να με ακολουθει, να με προσεχει οπως εχω επιθυμησει. Ειναι νωρις ακομα, δεν θα πουμε κατι και αισθανομαι θλιψη. Η μητερα σου, μια γυναικα με φλογα με προσεγγιζει, καθεται διπλα μου και μου μιλαει για ενεργεια, για παθος.

"... δεν εχει σημασια με ποιον εισαι, σημασια εχει η ενεργεια τους.."

Εισαι διπλα μου και μου χαριζεις ενα φιλι στο μαγουλο, με κοιτας στα ματια και αναπνεω την ομορφια σου. Πνιγομαι και ξυπναω, ηταν ενα ομορφο ονειρο αλλα ξανακοιμαμαι. Ζησε μαζι μου το παραμυθι και κανε τον ουρανο πιο γαλανο. Ανεμελη η φυση γυρω μου, μεσα μου βραζω και κοχλαζω σαν λαβα που σε περιμενει. Η στιγμη που μας ενωνει ειναι μια κλωστη....

the hours

2007-05-28T17:28:00.000+03:00

Η ανησυχια του κορμιου με ξεπεταξε, εκλεισα τα βραγχια μου και προσπαθησα να αναπνευσω με την καρδια, ειδα ενα γλαρο να πεταει απο πανω μου και ανοιγοκλεισα τα ματια στο θαμπο αλλα καυτο ηλιο. Το αερακι που κατευθυνε το βλεμμα μου, ποτε στο λιμανι με τα πλοια, ποτε στα βηματα των περαστικων και αλλωτε στα μονοπατια της καρδιας μου, με ισοπεδωσε και με εριξε στο πηγαδι της στιγμης. Ενιωσα το χερι του χρονου στον ωμο, να χαιδευει απαλα τις πληγες αλλα και να ισιωνει τις ταλαιπωρημενες πτυχες του χθες. Αναστεναξα και εριξα πισω το κορμι μου, ξαπλωσα οπως εκεινο το βραδυ και προσεξα την αλλαγη της τροπης των συννεφων αλλα και των πουλιων. Διψουσα και το στομα στεγνο και αλμυρο, πεινουσα και το στομαχι αδειο και μουδιασμενο. Στο ipod η μουσικη εξελισσεται σε crescendo και ξεσκονιζει τις υπεροχες αναμνησεις, ποτε η φωτια που τσουρουφλιζει το τσιγαρο που εχει στα χειλη του, ποτε το αρωμα του stick που ανεμιζει στο περιβαλλον μας αλλα και το ομορφο ηλιοβασιλεμα που χαμηλωνει δειλα το βλεμμα του απανω μας.

Μια νεαρη κοπελα διπλα μου, εξομολογειται τον ερωτα της, σκεφτεται το μελλον, αναλογιζεται τις πιθανοτητες της και μετριαζει το παθος της. Ειναι πιθανοτατα απο χωρα της ανατολικης ευρωπης και καθως χτενιζει τα μαλλια της προσπαθω να ξεδιαλυνω το μυστηριο - ειναι ο ερωτας για μια ζωη ή μηπως ειναι η ζωη μας για τον ερωτα? Κλεινει αισιως το κινητο και ξεκιναει να τυλιγει ενα τσιγαρο μαρτυριο, μια κλωστη στον αλλο κοσμο που στριφογυριζει νωχελικα και πλαναται με ναζι πανω απο το κεφαλι της. Αποφασιζω να την ονομασω Κατρινα, δεν ξερω γιατι αλλα μου βγαζει μια καθηγητρια μπαλετου με το μακρυ της λαιμο και το αγαλματινο κορμι που θυμιζει εντονα ανορεξικο μοντελο των Παρισιων. Δευτερολεπτα μετα σκεφτομαι τον Ν. Ειναι μακρυα και μου τον φερνει στις θυμησες το αερακι που αγκαλιασε το κορμι μου και μετεφερε το αρωμα του στα ρουθουνια μου - ειναι το μεγαλυτερο διαστημα που εχω περασει μακρυα του και ειδικα κατω απο αυτο το φεγγαρι. Ενα φεγγαρι που θυμιζει νυφη, στολισμενη αλλα αυστηρη, με υφος πονεμενο, σχεδον μεθυσμενο απο πλανη.

Το πρωι σκεφτομουνα το βλεμμα του, το δερμα στα χερια του και το παιχνιδι που κανει οταν "γκρινιαζει". Διπλα, εβαλα και τις φωτογραφιες του, σκιαγραφησα ενα τοπιο οπου κυριαρχει η ηρεμια και η ομορφια και εβαλα εμας σαν μικρες φιγουρες απο καρτ-ποσταλ. Τα χρωματα ξεθωριασμενα, σχεδον ξεπλυμμενα αλλα ζεστα, μεστα και ονειρεμενα. Ειναι το μαθημα ζωγραφικης ενας τροπος αναπαραγωγης ή ειναι η εντονη επιθυμια να τον ξαναδω, να αγγιξω με το πεπλο του κορμιου μου το δικο του και να χαιδεψω τα ματια του με την ανασα μου? Οι σκεψεις στροβιλιζονται γυρω απο το μεσημερι του Σαββατου που περασαμε μαζι, το βραδυ της Παρασκευης που πισω απο την πορτα μου η καρδια του κτυπουσε τοσο δυνατα που ακουγοτανε στον τριτο και θρυματιζε τη δικη μου με παγοκοφτη. Παιρνω τον καφε μου και βγαινω στο μπαλκονι, κοιταω απεναντι τους νεαρους που αλλαζουν καγκελα στο δευτερο και παιζουν με τα εργαλεια τους. Ο καιρος επιβαλλει κατι ποιο δροσερο, χυνω τον καφε στο νεροχυτη και αναζητω το μιξερακι, ενα κουζινικο εργαλειο που δεν χρησιμοποιηθηκε τις προαλλες. Βαζω παγο και ανακατευω με καφε και ζαχαρη, κουταλατο ετσι οπως θα το επινε και εκεινος - το ποτηρι μου θυμιζει το λαιμο του, παραπαταω σ'ενα ονειρο και αισθανομαι να τον φιλαω, ενα trance, μια ζωντανια στιγμης και επιπολαιοτητα της πραξης. Ανασαινω και μυριζω τον καφε που ειναι φρεσκοκτυπημενος και ιδρωνει στο ποτηρι μου. Θυμαμαι τις προαλλες στο κρεβατι εκεινο το διπλο, απεναντι απο τους θεους και τον αγνωστο πολεμιστη οπου το κορμι ειχε ιδρωσει και τεντωσει μεσα στα χερια του. Λυγισε ο λαιμος μου και χαθηκε στα χαδια του ενω εκεινος εχωνε βιαστικα το φιλι του παντου στο κορμι μου. Μου πεφτει η ζαχαρη και ξυπναω απο τη ζαλη του φιλιου του, γινομαι ενα με το τωρα και επιτελους συνηδειτοποιω οτι μεσημεριασε. Ο καφες ειναι διεγερτικος και με επαναφερει στο μπαλκονι οπου οι μαστορες εχουν τελειωσει με τις εργασιες και τα μπαζα κατεβαινουν μεσα στις σακουλες τους, καρεκλες, ενα παλιο τραπεζι, πομολα και απομειναρια...

Ξημερωνει μια καινουργια εβδομαδα. Αρχη του νεου μηνα επισης, καλοκαιρι που μαζι του φερει και καιρικες αλλαγες και παγωτα και βραδυα αξημερωτα στο φως της φεγγαρολουστης νυφης. Ο δυοσμος που εβαλα στο μπαλκονι θα μεγαλωσει και θα φουντωσει - θα πεταξει φυλλα δεξια και αριστερα και θα τιθασευσει τις ανασφαλεις βραδυες μου με λιγο ρουμι και μαυρη ζαχαρη. Ονειρευομαι πως θα πινουμε μαζι το ρουμι, γλυκο και ατιθασο στο ποτηρι με τη ζαχαρη να κυλαει παιχνιδιαρικα αναμεσα στον παγο και μεταξυ των φυλλων του δυοσμου θα κανει αταξιες. Βαζω κατω το ποτηρι μου με τον καφε και περπαταω σ'ολο το μπαλκονι, ξυπολητος και ανεμελος. Ειναι σαν να περπαταω σε δροσερο γρασιδι, σε καταπρασινο γκαζον με αρκετη υγρασια που γαργαλιζει τις πατουσες μου. Η πολη αδεια και ησυχη, ηρεμη και μονη, σχεδον σαν και εμενα.

"... Are you ready to jump?"

Nα μια πεταλουδα.

Ερχεται στο μυαλο μου παλι, τον αισθανομαι και χαμογελαω.

Λεπιδοπτερα

2007-05-26T20:36:00.000+03:00

Η μερα ηταν γεματη παλι, γεματη αναμνησεις, καφεδες, πεταλουδες λευκες, διακοπες στο κινητο και ισκιους απο πλατανια στην οδο της σαλατερι. Περπατωντας στο δρομο της μεγαλης οδου αντιλαμβανομαι το ποσο ηρεμος ειμαι σε σχεση με χθες το βραδυ, αναπαυλα αραγε ή ενδιαμεση λυση? Θα τον δω σε λιγο, η σιωπη και το χαμογελο συναναστρεφονται με το συναισθημα, ξεπροβαλλει η επιθυμια και το παντρεμα του ποθου με την επικοινωνια μιλανε για ατελειωτα ταξιδια αναψυχης. Ταξιδια που εκανε το μυαλο μου τα ξημερωτα στην μπαλκονοπορτα εκει που περιμενα να επιστρεψει, ονειρα τα οποια σκιαγραφουν την ουσια του, το ομορφο του βλεμμα και την γοητεια του μυαλου του. Ενα γκραφιτι στο δρομο, μια συλλογη απο μηνυματα και μια ριζα πλατυφυλλο δυοσμο απο το παρτερι. Ειναι για την μυρωδια του, κανω τα παντα για την αταξια των πραγματων και θελω να διατηρηθει αυτη η μερα στην καρδια. Ειναι δυσκολη μερα και για τους δυο - θελω να πω πολλα και λεω αλλα. Ισως και αυτος το ιδιο.

Η συναντηση οπως παντα στην ωρα της, η ανταλλαγη των φιλιων φερνει τα μαγουλα κοντα, η αναπνοη μια ανασα δεντρολιβανο και λεβαντα με ταξιδευει στη χωρα των θαυματων. Ειναι θαυμασιο αυτο που μου συμβαινει και θαυμα που υπαρχει στο δρομο μου. Ο καιρος εχει ζεστανει ξαφνικα και υποφερει κατω απο το παντελονι του, ειναι τοσο ομορφος σημερα, εχει διακρισεις και πεταει παρολο που η καρδουλα του παλλεται δαιμονισμενα και το κορμι εχει σακατευτει προσφατως. Η ουσια συνανταει τη γλυκυτητα της στιγμης και αναδυεται σαν ξωτικο απο τα νηφαλια νερα της ερωτικης αυτης συναυλιας. Μιλαμε, χαμογελαμε και περπαταμε προς την Ε. Ζητησε να με γνωρισει immédiatement. Ειναι ομορφο το μονοπατι της αναζητησης, της επιλογης, της οριστικης και αμετακλητης μετουσιωσης αυτου του συναισθηματος σε αληθινο και αλανθαστο. Περναω απο οδους που δεν εχω ποτε περπατησει, διανυω μια φαση οπου με αναζητει το ομορφο και το ακολουθω σ'ενα χορο με μεταξωτες κορδελες και ηλιολουστα πρωινα. Εχω μια αισθηση οτι αυτο καπου οδηγει, κανε Θεε μου να ειναι αληθεια, να ευδοκιμησει και να δεσει σαν γλυκο, σαν μαρμελαδα φραουλας με τους γλυκεις τονους ζαχαρης, την οξυτητα του λεμονιου και το απειρο κοκκινο χρωμα. Τελικα η καφεινη μας οδηγει στο χωρο οπου συναντηθηκαμε πρωτη φορα, σ'εναν "αλλο κοσμο", σ'ενα μαγικο βραδυ οπου προσεξαμε ο ενας τον αλλο. Κατω απο τα πρασινα που μας περικλειουν, καθομαστε και αναπαυομαστε απο τη ζεστη, την υγρασια που μαστιγωνει τα προσωπα μας σε μορφη ιδρωτα και κατρακυλαει στο μετωπο. Δροσιζομαστε με ενα ποτηρι νερο και σκεφτομαι ποσο ομορφο θα ητανε αυτο το πρωινο αν ηταν ολοδικο μας, αν δεν το ειχε ραπισει το μελλον, οι αιθερες και η απουσια μιας επιλογης. Βασανιζομαι απο το διλημμα, θελω να του πιασω το χερι και να το φερω γυρω απο το λαιμο μου, να κρατησει το κεφαλι μου στα χερια του, να ακουσει τις νοτες μου να παλλονται μεσα απο το λαρυγγι μου. Τον ποθω παρολο που ειναι πολυ πρωι και νυσταζω. Θαυμα ειναι που κοιμηθηκα, θαυμα που εσβησα το τσιγαρο. Μου φαινεται πως περναμε τις ωρες μας τοσο καλα μαζι, ειναι ομορφο, ειναι ανεκτιμητο. Για ολα τα αλλα υπαρχει "γνωστη πιστωτικη". Με ξαφνιαζει παλι, με τις ιδεες του, το λογο του, τα ματια του και συνειδητοποιω ποσο θελω να συνυπαρξω.

Καποιες γουλιες καφεινη μετα μεταφερομαστε σε ποιο δροσερο κλιμα, σχεδον νεουρκεζικο φοντο με πινελιες παριζιανικες και καθομαστε να γευματισουμε. Διαβαζω τα χειλη του, σε μια φαση τα απαθανατιζω με τα ματια μου και κραταω γερα την εικονα για λιγο. Σκεφτομαι πως θα ηταν να ειμασταν εδω υπο κανονικες συνθηκες, κατω απο το φως του ηλιου και της πραγματικοτητας. Θα ημουν υπερηφανος. Θα ηθελα να τον συστησω στους φιλους μου. Να γυρισω να κοιταξω την κυρια που μας θυμιζει καποια ηθοποιο και να της δηλωσω οτι ειμαστε μαζι. Πιθανοτατα αυτη να με λοξοκοιταξει, πιθανοτατα και οχι. Ισως... Μπορει. Ελπιδα για μενα σημαινει ζω, εχω μεσα μου τη φλογα και τη ζω, ειναι κατι μεταξυ της στιγμης και του αυριο. Εκεινος αναλαμβανει το μενου, δηλωνει αρεσκειες και μου αρεσει αυτο. Θελω να τα μαθω ολα. Τον τελευταιο καιρο ειμαι σαν σφουγγαρι, θελω να τα μαθω και να τα χρησιμοποιησω. Ισως. Μπορει... Η σαλατα πλουσια και μου επαναφερει την κοσμοπολιτικη λεωφορο ενος αλλου νησιου καπου απεναντι στον Ατλαντικο. Χαιρομαι που με ταξιδευει τοσο αυτος ο ανθρωπος, ειναι το ταξιδιωτικο μου γραφειο και το εισιτηριο μου μαζι. Μου δινει την ευκαιρια και το μεσο. Το κρασακι λευκο και δροσερο, λιγο πιο γλυκο παρα ξηρο, καπως ανανεωμενο και οχι τοσο δρυινο. Ειναι ομορφες οι στιγμες αυτες και με κοιταει με την καρδια, καπως ετσι με εχει σκλαβωσει, πιστευω πως βλεπει με την καρδια χωρις να χασει το βλεμμα της πραγματικοτητας παρολο που τελευταια δεν το βλεπει ετσι ο ιδιος. Εχουμε χαθει στη στιγμη και μου προσφερει ενα μαρουλακι, ειμαστε περιτριγυρισμενοι απο κοσμο, αναμνησεις δικες μας, ολοδικες μας και να'σου και το χαμογελο. Ενα χειροκροτημα παρακαλω στον ερωτα (there I said it) και στην απειρη ομορφια που δινουμε ο ενας στον αλλο. Ειμαστε καλα. Βολταρει και ο Γ. Ειναι ενας γλυκυτατος ανθρωπος, εχει ομορφα ματια (ο δικος μου καθρεφτης της ψυχης). Ειναι φιλοι εδω και χρονια και εχουν δοκιμαστει σε διαφορα, σε πολλα εχουν πετυχει και ειναι ομορφη σχεση. Ο Γ. πιστευω με συμπαθει, ελπιζω πως με συμπαθει, νιωθω σχεδον συμμαχικα και μ'αρεσει αυτο το παραλογο παιχνιδι στο μυαλο μου. Ας ειναι καλα...

Ολοενα και λιγοστευει ο χρονος, νιωθω σαν και αυτα τα περιεργα αντικειμενα με την αμμο που ρεει και εξαφανιζει το χρονο, τα δευτερολεπτα και την ικανοποιηση που ενιωθα τις τελευταιες μερες. Γιατι αραγε να χρειαζεται ενας δευτερος ανθρωπος για να μας κανει να δουμε τη ζωη πιο ομορφη? Ειναι καποιοι κυνικοι που θα ελεγαν οτι δεν εχει να κανει με τους αλλους παρα μονο με τον Ευατο μας. Εγω τις περισσοτερες φορες διαφωνω, δεν εχει να κανει με την ομορφια του ευατου ή την ομορφια που εσυ θελεις να δωσεις, εχει να κανει με την απεριοριστη ομορφια ενος ανθρωπου που σου επιτρεπει να τη δεις μεσα απο τα ματια του. Και στην προκειμενη περιπτωση αυτα τα ματια ειναι επικινδυνα. Ειναι ονειρο. Εχει να κανει με το σκιρτημα στην καρδια, το βαδισμα σου προς τη δουλεια και το ανεπαναληπτο τραγουδι στο μπανιο. Ειναι η ομορφια του αλλου καθρεπτισμα του ευατου ή μηπως αλληλεπιδραση ουσιων που εξελισσονται σε πετυχημενη εξισωση και δυναμικη επικοινωνια? Περναμε απο ενα supermarket, κανουμε τα ψωνια του και αναλογιζομαι το μελλον, με ερεθιζει η ιδεα του να το κανουμε πιο συχνα, να τον εχω να μου τσιμπαει τον κωλο και να θελει να μου αγοραζει σοκολατα. Ειναι ενα συναισθημα πατρικο, παρολα αυτα πολυ ερωτικο, προσφερει απλετο το φως του που με αγκαλιαζει πιθανοτατα για τελευταια φορα. Ας μην ειναι ετσι Θεε μου...

Δεν τελειωνουν ετσι, οι ζωες των ανθρωπων.....

Θελω να σου πω τοσα. Θελω να εισαι καλα, θα ηθελα να σε ξαναδω ιπποτη με την αστραφτερη πανοπλια. Θελω να παρεις το ατι σου και να με ταξιδευσεις μαζι σου και παλι. Στη βεραντα, στον κοσμο σου, στο δικο μου τετραγωνο και στις παλιες αγορες εκει που οι θεοι κοιμηθηκαν καποτε μαζι μας. Μη διστασεις να με σκεφτεις, να με αγκαλιασεις και να με χαρεις. Θα ελπιζω για το κουδουνισμα του κινητου που τοσες μερες τωρα δροσιζε τα πρωινα μου και αγκαλιαζε τις απογευματινες μου δυσκολιες. Ειναι τοσα που θελω να σου, κατι ξεκινησα να σου λεω σημερα για το παρελθον μου αλλα δεν νομιζω πως καταλαβες. Ελπιζω ολο αυτο να ηταν δικο μας και να μεινει ετσι - δεν θα σου πω αντιο γιατι πιστευω στην αληθεια. Ξερω πως διαβαζεις και το ευχομαι, εισαι σημερα στο μυαλο μου χαραγμενος και ας μην εισαι εδω. Ο πριγκηπας μου εφυγε, φευγει, ισως ξαναρθει... Κρατησε τη μαρμελαδα, το γλυκο κανει τη στιγμη πιο γλυκια και θα ηθελα να το γευτω παλι. Ασε να μυρισουν τα insense και παλι στην αγκαλια μας και κανε να ενωθουμε παλι. Αν οχι για καποιο αλλο λογο παρα μονο για το καλο μας.

Σε φιλω papillion.....

Το ξυπνημα της Χιονατης

2007-05-23T21:25:00.000+03:00

Ανοιξα τα ματια μου και αντικρυσα το σκοταδι του δωματιου. Μια μικρη χαραμαδα απο το παραθυρο αφηνε ελευθερη μια μικρη κλωστη φωτος που συστηματικα μεταφεροταν ολοενα και πιο αριστερα. Πρωι Δευτερας και ενιωσα μεσα μου την πικρη απογοητευση της Κυριακης, λιγες ωρες μας χωριζαν απο εκεινο το ομορφο βραδυ με τις εκθαμβωτικες λαμψεις και τα λουλουδια. Μικρα λουλουδια, ομορφα λουλουδια, λουλουδια απο το μπαλκονι που ειδαμε το ηλιοβασιλεμα (ετσι για να μην λες). Κερακια που σιγοκαινε στα ματια του φερνουν πισω τις θυμησες τις βραδυας στο μαξιλαρι μου και αποφασιζω να το αποχωριστω.

Το πρωινο κυλαει ησυχα, παραμενει η αδιαθεσια ομως που κονταροκτυπιεται στο επακρον με τη μοναξια. Τα ματια μου καινε και εκλιπαρουν για λιγο υπνο ακομη. Μια σειρηνα απομακρυνεται και δημιουργει εντυπωσεις καθως ξεπλενω τα δοντια μου και κοιταω στον καθρεφτη για να επιβεβαιωσω οτι ξυπνησα. Το μελαγχολικο μου χαμογελο δενει με τις αναμνησεις και κανουν ερωτα στο πατωμα, οπως στα ονειρα. Ο μαχητης ερχεται απο μακρια να σωσει τη στιγμη αλλα σε μια σουρεαλ αναπαυλα κυλιεμαι και εγω στο ονειρο. Ο δρομος εξω ακουγεται θορυβωδης, ολοι τρεχουν αλλα τα δευτερολεπτα στο ρολοι δειχνουν να εχουν κολλησει. Ξαφνου τα μηνυματα αρχιζουν να κουδουνιζουν, το τηλεφωνο κτυπαει και οι ευχες γεμιζουν το δωματιο, η μανα μου εχει πολλα να μου πει - το δωματιο μου λεει με περιμενει, ποτε θα παω? Μιλαμε ασταματητα - και οι δυο, ειμαστε περιπου ιδιοι, ειναι καιρος τωρα που πιστευω οτι καταλαβε αλλα δεν μου εχει μιλησει. Συζηταμε για το ταξιδι μου, για τη δουλεια, θελω τοσο να της πω πως γνωρισα καποιον. Θα τον συμπαθουσε πολυ - μαγειρευει, φτιαχνει γλυκα, μαρμελαδες. Ειναι νοικοκυρεμενος και διαθετει μεγαλη καρδια. Να, μολις βλεπω την καρτουλα που μου χαρισε με τα λουλουδια, θα το εκτιμουσε και η μαμα. Σε μια προσπαθεια να παρει ανασα, εισβαλω στη συζητηση και προσθετω μια δοση αισιοδοξιας στον τονο της φωνης μου. Ρωταω για τον πατερα μου, τα ανηψια μου. Μιλαμε για την κα Ε. που εφτιαξε τουρτα για τον κο Γ. που ειχε τα 87 του γενεθλια. Κλεινοντας μου λεει ποσο με αγαπαει, ποσο περηφανη ειναι για μενα. Το αισθανομαι αλλα το αποβαλλω, δεν εχει κανενα λογο να ειναι περηφανη - ειναι μαλλον η απογοητευση που μιλαει αλλα θα ηθελα να ειμαι ειλικρηνης μαζι της, να της ανοιξω την καρδια μου και να της πω τα παντα. Στο επομενο δυωρο τα τηλεφωνα με κρατανε σε εγγρηγορση - ειναι ομορφο που με θυμηθηκαν τοσοι και τοσοι. Σκεφτομαι πως εκεινος με ξεχασε και γυρναω το βλεμμα προς τα λουλουδια - και αυτα του μπαλκονιου και αυτα τα αγορασμενα. Ειναι ελπιδες ζωης αυτα τα λουλουδια. Το κινητο κτυπαει. Το μηνυμα του φτανει στην αγκαλια μου και με μια ανασα με δροσιζει. Με ανακουφιζει οτι δεν με ξεχασε και οτι με θυμαται. Μου μιλαει μαλακα, εχει ενα υφος που τα παντα ηρεμει, τα παντα σαγηνευει. Φευγω απο το σπιτι, με πηρε τηλεφωνο η Μ. Θελει να βρεθουμε για καφε και υποχωρω, ειναι η μονη που θελω να δω. Εκεινος ειναι σπιτι και με δελεαζει να βγω το βραδυ. Ειναι σαν δωρο σ'ενα μικρο παιδι - "...αν φας ολο σου το φαγητο, θα σου παρω παγωτο...". Μου υποσχεται να περασει να με δει το βραδυ, να περασει λιγες στιγμες μαζι μου και να με φιλησει με ευχες. Εγω δυσκολευομαι, το χρυσοψαρο εχει πνιγει και η Δ. μας περιμενει. Δεν λεω καθολου ψεματα, αισθανομαι οτι το χρυσοψαρο εφυγε μακρυα. Πλεει σε πελαγη μακρυνα και αναρωτιεται πως εχασε παλι το μονοπατι του αφου ηταν στο σωστο δρομο. Δισταζει αλλα χαμογελαει στην ιδεα να τον δει. Το χρυσοψαρο και η καρδια μου σπαρταρουν.

Για αλλη μια φορα, λιγο πιο περα απο την λογικη, βολταρω στα στενοσοκακα του αυθορμητισμου. Παιρνω το δρομακι που με εβγαλε τις προαλλες στο συντριβανι, εκει που τον αντικρυσα και χαθηκα στα ματια του. Αυτα τα ματια εχουν κανει τη μεγαλυτερη ζημια, ειναι ορθανοικτα, εκτος απο οταν γκρινιαζει (λιγο) και με κοιτανε εντονα. Οπως ακριβως θελω. Φτανω πρωτος στης Δ. και αρχιζουμε να στηνουμε τραπεζια και να τα στολιζουμε με ομορφα σουπλα και χρωματιστες πινελιες. Ειναι σαν να μην θελω να ειμαι εκει αλλα η προσμονη και η επιθυμια με εχουν στησει για τα καλα. Ποναει το στομαχι, δεν το πηρα χαμπαρι αλλα δεν εβαλα μπουκια απο το πρωι. Μυρισα ενα ομορφο ροδο μονο, γευτηκα τη μυρωδια του. Στην ταβερνα παρακατω μια μεγαλη παρεα γιορταζει καποιον και πινει λαιμαργα το κρασι της ζωης, καπου ακουγεται και ενα μικρο αγορι με μπαγλαμα να ουρλιαζει για ενα ταληρο. Τα παιδια εχουν ερθει να με τιμησουν και πρεπει να ειμαι προσεκτικος, μου εφεραν δωρα. Ο Θ. με παρατηρει σιωπηλος, ειναι η αιτια που χαμογελαω και που ζω αυτο το κατι. Καπνιζει διπλα μου το εικοστο του τσιγαρο και σιγοβραζει μεσα του απο ανυπομονησια για το μετεπειτα ραντεβου. Η ωρα κυλαει ομορφα, τον σκεφτομαι, τα καραφακια αδειαζουν ευκολα και τον σκεφτομαι μακρυα μου. Η σαλατα και το κοτοπουλο μου προκαλουν δυσφορια, μαλλον δεν θελω να φαω αλλο. Η Δ. μας φερνει γλυκο και τα παιδια εχουν ξετρελαθει, ο Θ ζηταει λιγο ακομη, σπανιως τον βλεπω να δοκιμαζει αχορταγα το γλυκο μετα το δειπνο. Ο Γ. μου κανει νοημα οτι καταλαβαινει και προφανως περναει και αυτος κατι. Τα ματια του υγρα οπως παντα, εξιστορουν την απογοητευση αλλα και τη χαρα. Τον βλεπω να ερχεται απο μακρυα και η καρδια μου πεταγεται. Ειναι μια ομορφη εικονα που προσεγγιζει την αυρα μου και την ζωντανευει - τα κρυα και χλωμα χρωματα γινονται ξαφνικα δροσερα, χαρουμενα και γεματα. Παιρνω φωτια και τον βαζω να καθισει διπλα μου, με φιλαει αλλη μια φορα και μου προσφερει αλλο ενα δωρο - λες να μην ηταν αρκετα ολα αυτα? Τα ματια του λαμπυριζουν και μου χαμογελανε στοργικα. Ακουμπαει το χερι του κοντα στο δικο μου, στο ποδι μου απανω συναντιονται και τα δυο αφου εχει προηγηθει ο ποθος και η αγωνια. Αραγε εκανε καθολου σκεψεις για μενα σημερα? Μου χαιδευει το μικρο μου δακτυλακι και εγω αισθανομαι τη φωτια μεσα μου να καιει και να φουντωνει. Ποσο θελω να εχω αυτον τον ανθρωπο στο κρεβατι μου αποψε? Ποσο θελω να τον κοιταω να κοιμαται και να μην ανησυχω για τον υπνο, για το αυριο? Το δωρο του ενα παραμυθι, η καρτα μια ευχη για μια ζωη παραμυθενια που ισως να μην μπορεσουμε να εχουμε ποτε. Ο μικρος στρατιωτης μεσα μου, ακομη λαβωμενος απο τα χθεσινα κτυπηματα αισθανεται και παλι το σκιρτημα. Μου προτεινει να με πεταξει μεχρι το σπιτι, προφαση, δικαιολογια ή απλα ομορφια? Εγω στην αρχη αντιστεκομαι, παλευω με τον γιγαντα αλλα βλεπω οτι δεν οφελει, θελω πολυ να τον εχω διπλα μου λιγο ακομη. Περπαταμε μεχρι το αυτοκινητο και αισθανομαι σαν ζευγαρι, σαν δυο ατομα που ειναι μαζι και εχουν πολλα κοινα. Αισθανομαι την ενταση, βλεπω τους τιτλους του τελους αλλα και την αρχη της ταινιας μαζι. Αποψε τελειωνει μια εποχη και ξεκιναει μια καινουργια, με χρωματα διαφορετικα, μυριζει αλλιως και προδιαθετει για την ανοιξη και το φθινοπωρο μαζι.

Τα κλειδια στην πορτα γυρνανε με μανια και αφηνουν τους perfect strangers in the night να μπουν στο σκοταδι του μικρου διαμερισματος. Του δειχνω το σπιτι και μιλαμε αβιαστα. Ετσι ειναι παντα, ειναι ολα τοσο αβιαστα, τοσο ψυχραιμα, ολα εκτος απο την επιθυμια μας. Τον ξεναγω στο υπνοδωματιο οπου και παιζει το πρωτο παιχνιδι. Με σπρωχνει στο κρεβατι και μου πιεζει ενα φιλι στα χειλη. Το θελω το φιλι του και αναστεναζω στο τρυφερο αλλα και δυνατο τεμπο της γλωσσας του. Ανακατευω τα μαλλια του και χαιδευω το κορμι του που σφιζει απο ποθο, τα ματια μας ταξιδευουν στο κορμι και στη ψυχη. Κυλιομαστε στο κρεβατι σαν κρεμα σ'ενα μπολ που την ανακατευει μια χοντρη μαγειρισσα με περισσια δυναμη. Ειμαστε τα συστατικα σε μια αναλαφρη συνταγη, μια πετυχημενη δημιουργια, η επαναληψη μιας επιτυχημενης ταινιας που καθηλωνει τους θεατες της. Νυσταζει ομως και αγχωνομαι οτι θα φυγει. Θελω να μεινει παντα εδω, να τον βλεπω να κοιμαται, να τον προσεχω. Μου δηλωνει την επιθυμια του να μεινει, τα ματακια τα λαμπερα ειναι μισοκλειστα και αναφερονται στην κουραση της ημερας. Μου'ρχεται στο μυαλο το φιλι της Παρασκευης, το αγγιγμα της Κυριακης, η αγκαλια της Δευτερας. Ιδρωνω και το προσεχει. Με πειραζει, με χαιδευει, δημιουργει ατελειωτες αναμνησεις και στολιζει τη ζωη μου με δαντελωτα ονειρα. Θα μεινει το βραδυ μαζι μου, το χερι του ταξιδευει στο κορμι μου και φανταζομαι την αναπνοη του στο λαιμο μου καθε πρωι. Τα ρουχα εχουν γινει ενα στον καναπε και τα χερια μας μαζευουν τα ασυμαζευτα. Αγκαλια στην αγκαλια με προειδοποιει οτι ροχαλιζει, αχ το πιο γλυκο μουσικο οργανο οπου η καθε βελουδενια νοτα του κανει τη διαφορα στην καθημερινοτητα. Ξαπλωνουμε μαζι στο κρεβατι μου, φιλιομαστε παθιασμενα αλλα και ησυχα, αρπαζουμε ο ενας τον αλλο και ανακαλυπτουμε σημεια και τερατα. Αγγιζω το σφριγηλο του κορμι και χαιδευω με παθος τα οπισθια του που με απογειωνουν σ'ενα μακρυνο ταξιδι μεχρι την ανατολη. Στο στηθος του η καρδια του κτυπαει δυναμικα και δμιουργικα και απελευθερωνει για αλλη μια φορα τις πεταλουδες μεσα μου. Καπου καπου κλεινει τα ματια του και εγω μενω να τον χαζευω, να αναπνεω την αναπνοη του, να μυριζω τα μαλλια του τριχα-τριχα. Επιτελους ο ουρανος μου φεγγοβολαει απο τον λαμπερο του ηλιο. Μπαινει απλετο το φως του απο το μικρο μου παραθυρακι κατευθειαν στην καρδια. Αγκαλιαζομαστε και κλεινουμε τα ματια - κοιμαται στην αγκαλια μου. Εγω κοιμαμαι και ξυπναω. Τον χαιδευω για να νιωσει ασφαλεια, να αισθανθει ομορφα. Κοιμαται στην αγκαλια μου.

"Καλημερα γλυκο μου..."

Ξημερωματα γιορτης

2007-05-22T23:18:00.000+03:00

Κυριακη παλι μα καθολου σαν ολες τις αλλες, διαφορετικη καιρικα και συναισθηματικα. Το πρωινο ξεκινησε τεμπελικα στο ματι μου, στο κορμι μου που νοσταλγουσε το χαδι και το φιλι. Ξεσηκωθηκα, πεταξα τα σκεπασματα και εβαλα καφε. Ο καιρος υπηρξε ιδιοτροπος αυτη τη βδομαδα, σχεδον σαν ενα κακομαθημενο σχολιαροπαιδο που παιζει στα δαχτυλα του τη δασκαλα του. Παιζει και με μας, αφηνει να νοηθει οτι θα βρεξει, φυσαει εξω και εγω σκεφτομαι το φιλι του. Εκεινα τα ματια που σβηνουν ολες μου τις εγνοιες και ολα τα αλλα, τα μικρα και τα ασημαντα. Επιστρεφει το βραδυ απο μια μακρυνη εκδρομη. Μια εκδρομη που μας χωρισε για ενα βραδυ και ελπιζω να μην επαναληφθει - θελω να ζησω αυτο το παραμυθι, να το ξεσκεπασω και να το γευτω οπως τοτε που ανοιγα το ψυγειο και εβγαζα το ρυζογαλο που ειχε φτιαξει η γιαγια. Με επιθυμια, λαιμαργια, πεινασμενο και ανελεητα αχορταγο. Τον πεθυμησα πολυ, τον εχω στο νου σαν screensaver, a life saver ισως που ηρθε να ξυπνησει την κοιμωμενη μου καρδια.

Το βραδυ γιορταζει ο Δ. τα γενεθλια του. Μας εχει καλεσει για ποτα, για αλκοολη που ξεπλενει ολα τα αμαρτηματα και δημιουργει αλλα τοσα. Ιδανικο σκηνικο, περασμα σ'ενα μικροκοσμο το μπαρακι αυτο ειναι ενα σωσιβιο για ολους τους ρομαντικους αλλα και κυνικους αυτης της εποχης. Ολοι μαζι σ'ενα μπλεντερ με φρουτα, χυμους, φρεσκιες μυρωδιες ανοιξης και γλυκο αερακι που παιζει αμαρτωλα με τη σκεψη. Μου θυμιζει εκεινο το μπαλκονι που ειπιαμε την πρωτη μας μπυρα μαζι. Θελω να πιω μπυρες μαζι του για μια ζωη. Τον εχω πεθυμησει και some strangers in the night become lovers for a night. For a lifetime perhaps. Μου υπενθιμιζει οτι θελει να περασω απο το σπιτι του - ειναι αθεραπευτα ρομαντικος και κανει τα παντα γυρω μου να ανθιζουν, να μοσχοβολανε με insence απο το μακρυνο Θιβετ, το απορρητο γινεται ενα με το μυστικο μας και το βραδυ αγκαλιαζει την μυρωδια του gin. Ο Δ. σβηνει τα ροζ κερακια του και απολαμβανει για αλλη μια φορα το γλυκο χαμογελο του συντροφου του - my heart belongs to daddy, οι νοτες γινονται κυμματα και παρασερνουν την ωρα και το φεγγαρι. Ενα κομματι τουρτα και ενα δρομο μετα φτανω στο 8, εκει που ενωθηκα για πρωτη φορα με αυτη την επιθυμια να ζησω μια ζωη παραμυθι. Κτυπαω και ανοιγει την κατω πορτα - ιδρωνω απο αγωνια και εξιστορω στο μυαλο και στη ψυχη την πρωτη συναντηση μας, θελοντας να ξαναζησω την ομορφια. Αποψε η ομορφια και η επιθυμια γινονται ενα, τα ματια του καμβαδες ετοιμοι για πινελιες, ιστοριες που με βολταρουν σε ομορφα παρτερια και ξεχασμενες παραλιες με γλαρους να φωναζουν. Χιονια πεφτουν, εποχες περνανε και ερχεται η ανοιξη, μυριζει λουλουδια και μοσχοβολαει ο ερωτας.

Βγαινω απο το ασανσερ και κοιταω την πορτα του, ενα μπουκετο τριανταφυλλα με κοιταζουν και φωναζουν ευτυχια. Η χαρα παλι αναστατωνει το καθε μου κυτταρο, σχεδον ανακατευει τη ψυχη και την επανατοποθετει. Τα αρπαζω λαιμαργα και τα μυριζω, θελοντας να τον κανω δικο μου για παντα. Το αβεβαιο και επιφοβο "παντα" που με συναρπαζει με τον ανθρωπο αυτο διπλα μου. Η μονιμοτητα της στιγμης παγιωνει το καθε μου συναισθημα για τον τοσο ρομαντικο αυτο ανθρωπο και αναγεννησιακα στοιχειωνει το χαμογελο μου. Ειμαι χαμογελαστος οταν μου ανοιγει την πορτα και μου χαριζει ενα φιλι δροσερο, ενα φιλι με γευση απο κουραση και ενοχες που παρολες τις δυσκολιες του εχει μια γλυκια γευση φρουκτοζης, μανγκο και φραουλα - δροσερα αναψυκτικα με παγακια να πλεουν σαν ερωτευμενα διπλα διπλα. Ειμαι ευτιχισμενος στην αγκαλια του για καποιες ομορφες στιγμες, με αφηνει να το χαρω και να το μυρισω, ολες μου οι αισθησεις εστιαζουν στο γεγονος οτι η καρδια κτυπαει ανυπομονα και ατιθασα, δηλωνει ενα ομορφο παραμυθι με χρυσοψαρα που κολυμπουν δεξια αριστερα ανεμελα. Το σπιτι λιτο οπως παντα, συμμορφωμενο με τον ηχο και το φως, σχεδιασμενο ετσι ωστε να προσφερει αγαπη και τρυφεροτητα. Μια ανακωχη απο την ενοχη και ενα διαλειμμα απο την καθημερινοτητα ζωγραφιζουν το χαμογελο στα χειλη μας και κοιταζομαστε σαν παλαβα, σαν δυο πιτσιρικια σ'ενα ζαχαροπλαστειο. Η αδρεναλινη ζηταει ρεστα καθως ρεει ατημελητη και επιπολαια στον οργανισμο μου που σχεδον ασφυκτιει απο την ενταση της ομορφιας αυτου του ανθρωπου. Τον ταιζω λιγη τουρτα με το δακτυλο μου, του δινω γλυκο οπως εχει δωσει αυτος ζωη στη φαντασια μου αυτες τις μερες. Γλυφει παθιασμενα το δακτυλο μου αλλα και προσεκτικα να μην υπερβει το οριο ταχυτητας. Ειναι προσεκτικος οδηγος αποψε.

"...δεν θα διαβασεις την καρτα...;"

Τι το'θελα; Γιατι υπακουσα τυφλα αυτη την προτροπη του. Ευχες για ενα μελλον με εναν ερωτα πληρες, εναν ερωτα με τοκους, οσο δινεις τοσα περισσοτερα θα παρεις. Αυτος σκιαγραφει μια εικονα στο μυαλο μου, την εικονα του με αλλα λογια και δεν ξερει ποσο με πληγωνει αυτο - δηλωνει την αγαπη του αλλα μου την στερει αμεσως, υπογραφει το συμβολαιο και μετα το σκιζει. Ειναι τοσο γλυκος ομως που με περνει αγκαλια και με φιλαει. Μου θυμιζει τοτε στο δημοτικο που ξεχασα τα λογια μου επι σκηνης, με δακρυα στα ματια ετρεξα να φυγω αλλα η δασκαλα μου με εσωσε απο την κατηφορα. Με αγκαλιαζει και γινομαι ανεμος, ελευθερος και ανησυχος, δυνατος και αυθορμητος. Του φιλαω το λαιμο και με φιλαει ξανα και ξανα. Μου δινει ζωη και με πιανει το παραπονο που δεν ειναι ευκολο να του πω αυτα που θελω, αυτα που ποθω.

Φευγω κυνηγημενος απο συναισθηματα πρωτογνωρα. Απογοητευση που φυτρωνει μεσα στην καρδια, αγχος που παγωνει το στομαχι και με ιλιγγιωδης ρυθμους το ξετρελλαινει στους χορους και στα πανηγυρια. Ενα rollercoaster τρομου, μπαινω στο τουνελ και ταξιδευω μεχρι την κορυφη και πισω. Υποσχομαι στον ευατο μου να μην γυρισω πισω, θελω να του δωσω αλλο ενα φιλι, ενα τελευταιο φιλι ισως για το γαμωτο. Ο οδηγος ταξι με αναλαμβανει στο αυτοκινητο του, δινοντας μου προσχημα να μην γυρισω πισω, με πρηζει για την ονομαστικη μας γιορτη και με ρωταει που παω τα "ομορφα λουλουδια". Τα ομορφα λουλουδια ειναι απο το αγορι του 8 . Κουβαλαω τη φλογερα και τη γκλιτσα μαζι με τα ομορφα ροδα. Μια ανελπιστα ανισορροπη εικονα, με πινελιες ομορφιας και γοητειας μιας βραδυας χωρις τελος.

Το χρονομετρο σταματαει στην οδο των λουλουδιων και μετραει 4-5 ευρω. Παιρνω ρεστα απο το κακοδιπλωμενο δεκαρικο και τρεχω σπιτι. Κλεινω την πορτα πισω μου και κλεινω τα ματια. Ματαια ομως, η εικονα ειναι εκει. Η βροχη κτυπαει στο τζαμι, ο ανεμος δυναμωνει και γινεται εχθρικος, καχυποπτα βαναυσος. Με ποναει. Με βασανιζει αλλα με εχει περικλεισει με ερωτα και σαν αγριμι γλυφω τις πληγες μου. Κανω αυτο που ξερω να κανω καλα. Σταγονες, μεγαλες μικρες και δυσκολες.

Μετραω....
Ενα... δυο... τρια... τεσσερα

afternoon hours

2007-05-20T17:57:00.000+03:00

Amidst the clouds broke some sunshine. It was deliciously blessed and I was eager to explore it, to meddle with the eventuality of truth and extract myself from the real. Amidst the surreal and the real, I walked alone but not lonely and I felt the warmth of a man's breath on my neck. Recently, I discovered this new side of me, one that apparently provokes some sexuality and transmits some passion. In between breaks and cigarette stops, I seized the moment only to realise how lucky one is to be alive. A storm of pigeons flew over my head as the thunders and lightning emerged in the background. It was a quiet morning in the city, one that rarely sleeps yet seems to be fast asleep considering the events stirring around it. A seniors of friends passed by me, they were joking and saluting the change in weather, a sudden change at that - ladies wearing their scarfs around their heads, kids with jumpers, the temperature still at a high considering its still Spring. Spring comes when you least expect it, I am sitting here thinking how annoying change can be, yet how fruitful it has been for my life lately.

P. and I. are getting married in the summer and I am a part of it. I've lived parts of it through e-mails and phone calls, I've lived it through them. I have thought about them endlessly since that trip to London, I am stunned by their grandeur, their splendour and while all this sounds lyrical I am convinced they know what I mean. Troubled times lie ahead and I strongly recommend that we share them with someone. The seagulls scream loudly over my head and apparently fight over a piece of bread - the other birds, much smaller and more delicate, stand no chance at survival. They shall soon depart and remain hungry for the rest of the day. I wonder, is this world all about survival and is the weakest link the strongest opponent? Two youngsters on a motorbike erase my thoughts and march right by me to evoke some sentiment. Some girls giggle but I am under the distinct impression that the boys are in fact narrowminded and immature. The homeless guy at the bench sits lazily and predicts the weather, he wears a green raincoat that determines his knowledge and improves the scenery of his everyday life. Some pigeons battle over his breadcrumbs but he seems slightly unphased by the entire odyssey around him. I believe his eyes have seen much too much and I am willing to share that. D. comes to mind, he's young and yet to mature like a good cabernet merlot but still holds much inside. His disposition prevents him from opening up like a lotus flower and to evolve before his current beau. I fear he fears more than he knows. He knows less about his fears and I reckon he ought to let go of the past. But then again, who am I to suggest improvement? This new beau seems wonderful, he lights up when D. is in the room and I believe there is nothing slightly more important than that. I saw it the other day - in the eyes of a beau stranger, he looked deep into my eyes, like no one else has ever done before. The scent of a man drives me crazy, the scent of this man drove me nuts. Suddenly I realise I stopped walking, I thought of my brief walk with T. last night - in the rain, two friends, a short conversation. T is wonderfuly ignorant of his power even though he suggests differently in person. I stop and light a cigarette, I smoked last night too but right now I am reminiscing.

An old lady walks by, she smiles delicately at the dog of the guy standing next to me and waves her hair. A town full of people, full of stories and suggestive of the past and the future. I am writing this listening to the soundtrack of "Requiem for a dream" and I am amazed at the speed of my fingers. I could be that little girl in the movie, who wears the red shoes and dances till her feet bleed. Its amazing that something you wish for can be so devastating at times. The other night, N. told me about falling stars, we layed by the seafront, totally stripped of guilt but extremely conscious of our present. I saw a falling star and I pointed it out to him - suggesting that he should make a wish. He did not discourage my dream, my romantic attitude - instead he informed me of his realistic opinion and touched my hand briefly. Falling stars and wishes are for the present, you desire something or someone and yet when it comes to you, you hunt down something else. At any given time one can request something, the moment is different and completely ignorant of the future therefore not liable for any damage. "Wishes are a beautiful thing..." I comment, yes true they are, in fact something to keep us alive. However, its the relativity of the moment that makes them relative and precious as opposed to their somewhat random placement or value in the future. I support our conversation with more food for thought and we surrender into the darkness.

Far away some brakes screech and I wake up from this autumn delirium. I start walking again, a song chymes in my ear through my ipod and I feel secure in the clarity of mind. Finally.

Ταλγκο 18.05

2007-05-19T12:23:00.000+03:00

Ξυπνησα νωρις, βγηκα στο μπαλκονι και χαιδεψα την αυγη. Ημουν μουδιασμενος απο το χθεσινοβραδυνο και κατεληξα να χαιρεταω το πρωτο αεροπλανο της ημερας που περασε με στομφο πανω απ'το σπιτι μου. Συννεφα της αυγης εχουν κατακλυσει και παλι τον οριζοντα, ειναι σημαδιακο το πως εχει αλλαξει ακομη και η συμπεριφορα της φυσης απεναντι μας. Η συμπεριφορα των ανθρωπων εχει αλλαξει προ πολλου και μαστιγωνει, σχεδον μαχαιρωνει τα παιδια των αστεριων. Σκεφτηκα να ξαπλωσω παλι, τα σεντονια δεν ειχαν τιποτα να προσφερουν μπροστα στα βελουδενια και μεταξωτα ριχταρια της χθεσινης μας βραδυας. Το χορταρακι ηταν καταπρασινο και πλεγμενο στα μαλλια μας, οπως και καποιο συναισθημα, καποια λογικη, ισως και τα αστερια που επεφταν...

Στις 9 το βραδυ συναντηθηκαμε στο συντριβανι που πλατσουριζε με λαιμαργο υφος και εγλυφε το μαρμαρο γυρω του. Το βραδακι εδειχνε γλυκο αλλα με υποτονικες πινελιες, σχεδον μαθημα ζωγραφικης ενος αλλου καιρου, περισσοτερο ρομαντικου και αληθινου. Το χαμογελο του με τσιμπαει μια στην καρδια και μια στο μαγουλο αφου λαμπυριζει το ματι του με το που με βλεπει. Φοραει ενα λινο πουκαμισο που του παει πολυ και μου γερνει το κεφαλι. Γνωριζουμε και οι δυο τι θα ειπωθει αποψε και ειμαστε σχεδον τρομαγμενοι, το χαμογελο ομως αντιστεκεται και δειλα-δειλα εμφανιζεται. Χαιρετουρες και φιλια. Θελω να του σφιξω το κορμι του κοντα στο δικο μου και να του δηλωσω οτι μ'αρεσει. Να δηλωσω λεει... Λες και ειναι φορολογικη δηλωση, απαιτει πιστοποιητικα και χαρτια, σφραγιδες απο αρμοδια γραφεια και αναλογες κινησεις εντυπωσιασμου. Οχι! Αυτο ειναι κατι πιο αγνο, κατι πιο αληθινο. Μου φαινεται πως ψιχαλιζει και η πεινα μου δινει τη θεση της στο λεωφορειο στο αγχος και την ανυπομονησια. Ενα λεωφορειο που μας πηγαινει παντου φορτωμενο με συναισθημα. Στην πλατεια τα πιτσιρικια τρεχουν δεξια αριστερα, μια κυρια μαζευει αδεια κουτακια αναψυκτικων και εμεις περπαταμε προς το "Χρυσοψαρο'. Η Δ. για αλλη μια φορα, μας υποδεχεται υπερηφανη και λυγεροκορμη. Με βαζει στην αγκαλια της, λες και γνωριζει την πραγματικοτητα. Ειναι ενας ανθρωπος που πιστευω διαβαζει τις ψυχες μας, εχει ενα χαρισμα ασυγκριτο με ολα τ'αλλα. Τα σερβιτσια εμφανιζονται, το κρασι ρεει χαρουμενο και το ψωμακι καιει. Ειναι φρεσκο και προτεινω να το δοκιμασει. Μικρες μικρες οι μπουκιες του, χαριτωμενες και σεβασμιες, ανακατευονται με τα ομορφα του ματια και το χαμογελο που διπλωνει το πηγουνι του. Ολα αυτα, δεν τα ειχα σκεφτει χθες το βραδυ, τωρα μου'ρχονται χειμαρος. Ηταν το κρασι, ηταν η αναθεματισμενη προσμονη και η επιθυμια? Δεν μπορω να πω με σιγουρια. Παιρνουμε διαφορα φαγητα, η βρωση και η πωση ειναι ενα φαρμακο αποψε και αναλυουμε τα ποικιλα πιατα της Δ. με εξυπνες ατακες και υπονοουμενα. Του αρεσει να μαγειρευει προφανως, εχει ομορφα χερια, μαλακα.

"...Κριμα. δεν θα κανουμε μαρμελαδα μαζι..." του λεω.

Θα εκανε μαρμελαδα με φραουλες. Θελω να του πω πως θελω να τις κανουμε μαζι απο δω και περα. Μου μιλαει με γλυκα ματακια, με χαμογελο διαρκως και ειναι σαν να με θαυμαζει. Τρομαζω απο την υπερβολη της στιγμης και ψαχνω τα τσιγαρα μου. "Η στιγμη", που μας απασχολησε πολυ αυτες τις μερες ειναι και το αμετακλητο του παροντος και μαζι το παρελθον και το μελλον. Το συζηταμε αυτο, παρεα με το ξηρο κρασι της Δ. Δεν του αρεσε πολυ το κρασι, το χρειαζομαστε ομως για να μιλησουμε, κατι σαν βενζινη για το αυτοκινητο. Βαζεις μπρος και μετα ταχυτητα και εφυγες. Ενα ταξιδι, μια βολτα, ενα μακρινο ονειρο που ακομη δεν εχεις ζησει αλλα ειναι λες και ξερεις τα παντα για αυτον τον ανθρωπο. Τον βοηθαω με τα εδεσματα, τρωει λιγο, λες και προσπαθει να μιλησει αλλα δεν μπορει και εκμεταλλευεται καθε στιγμη μαζι μου. Θελω να τον φιλησω. Στο cd ηχει η Αλεξιου, ειναι μεθυστικη η διαθεση και η νυχτα ανηφοριζει για τα καλα. Τα γατια παλι δημιουργουν χαος και ενδιαφερον στους θαμωνες. Κανω το πεμπτο μου τσιγαρο και τα ματια του με παρακαλουν για ενα τσιγαρο. Μιλαει και τον ακουω. Ειμαστε μεγαλα παιδια και ευτυχως (με εψιλον κεφαλαιο) υπαρχει ο σεβασμος. Μου μιλαει για μια σχεση. Για εναν ανδρα που ειναι πολυ τυχερος που τον εχει. Δεν τον ξερω και ομως τον ζηλευω, πως εγινε αυτο τωρα? Ειναι ξεκαθαρος οσο και το βραδυ με τα χαμηλα συννεφα και τα διασπαρτα δειλα αστερια. Παιζει με το χαρτακι απο τα τσιγαρα μου, ειναι αμηχανος και απειρως γλυκος. Ειναι ομορφος και μ'αρεσει. Δεν καταλαβαμε καθολου πως περασαν αυτες οι τρεις μερες. Δυο ποτηρια στο τραπεζι, τι μικρη που ειναι η βραδυα για να χωρεσει ολο αυτο το συναισθημα. Σταγονα σταγονα το κρασι μας γαργαλαει και παρασυρομαστε σε ερωτικα παιχνιδια με λεξεις και εικονες. Δεν θελουμε να παμε στο σπιτι μας και δημιουργουμε δικαιολογιες, Ο Κ. με βλεπει τυχαια και με χαιρεταει. Ζηταω απο τη Δ. να πληρωσουμε γιατι θελω να φυγω, ειναι αργα και πρεπει να κοιμηθει, ειναι αργα και πρεπει να μιλησουμε, να μιλησουν τα ματια μας. Τα χειλη μας θελουν να πουν πολλα περισσοτερα, να κανουν βολτα στο κορμι του αλλου και να υποκυψουν στις σκεψεις που καναμε εδω και 3 μερες. Φαινεται επιπολαιο και παρατολμο, ειναι μολις 3 μερες μονο και μοιαζει να ειναι αστρο που τη νυχτα το σκαει.

Σκυβω και του ψιθυριζω οτι μου αρεσει. Ειμαστε στη "βεραντα". Ξαπλωμενοι στο βρωμικο τσιμεντενιο τερας που με τραβαει εδω και μηνες στην αγκαλια του. Κοιταμε τον ουρανο και περιμενουμε να πεσουν οι πρωτες σταγονες, ο ουρανος εχει ενα χρωμα πορτοκαλι, περαν απο το μουντο μαυρο. Ειναι γεματος ιστοριες και δακρυα, τα ριχνει τωρα που μας κοιταει απο ψηλα. Λες να γνωριζει? Ξαφνικα, ενα αερακι τον αγκαλιαζει και αυτος, σαν περιστερι ανακατευει τα φτερα του. Προτεινει να περπατησουμε, ψαχνουμε ανελλιπως δικαιολογια να φιληθουμε. Σηκωσε με αποψε ψηλα, παρε με μαζι σου ενα μακρυνο ταξιδι, ισως το αυριο να ειναι δικο μας - θελω να χορεψω μαζι σου ενα βραδυ με ματια κλειστα. Οι σκεψεις μου αμετρητες, με βασανιζουν και με θορυβουν, εχω τα λογια του Π. στο μυαλο και με ενοχλει που εχω μαθει να κραταω ζωντανη τη στιγμη. Αυτη η στιγμη ας ειναι αιωνια. Στο τελος της διαδρομης ειναι ενα παγκακι, ενας κυριος το εχει καταλαβει και δεν λεει να φυγει. Πηγαινοερχομαστε λες και δεν μας χωραει η πολη. Αδικα βασανιζομαστε και το ξερουμε, ειμαστε μεγαλα παιδια αλλα μαλλον μας ενοχλει το "πρεπει" και το "comme il faut". Με κοιταει με ματια βουρκωμενα, τα δικα μου βουρκωσαν προλιγου οταν τον ειδα να κραταει τις ασημενιες κορδελες απο τα τσιγαρα μου. Ηταν η στιγμη της αμηχανιας, η στιγμη της αποκαλυψης και τα κραταει λαφυρο. Μου χαιδευει το χερι και με κοιταει βαθια στα ματια. Ξαπλωνουμε στο υγρο χορταρακι και κοιταμε ψηλα. Ο υποπτος κυριος παραδιπλα, παραμενει διπλα μας και υποψιαζομαι πως απολαμβανει αυτο το χορο συναισθηματων και αναστατωσης. Κρυωνει και του χαιδευω τα μαλλια, εχει πολυ μαλακα μαλλια και θελω να τα φιλησω, να τα μυρισω. Μυριζει ωραια και του το λεω, ειναι ενας αδωνης που δεν το εχει ψηλιαστει ακομη. Το λινο πουκαμισο του σφιγγει το λαιμο μου και μου δημιουργει ενα ασφυκτικο κλοιο που δεν ενοχλει καθολου. Μυριζει ωραια και καθως μου χαιδευει το χερι του ψιθυριζω στο αυτι ενα ευχαριστω. Εδω και ωρα οι λεξεις ειναι ετοιμες να ταξιδεψουν, να δραπετευσουν και να κανουν ζημια, ειναι τοση η ωρα που καθομαστε αλλα δεν θελησαμε ακομη να ξεχασουμε αυτο το βραδυ. Το χερι του ταξιδευει, μιλαει με το κορμι μου και αναγνωριζει περιοχες. Του χαιδευω τη μυτη και αγκαλιαζω το κορμι του που εδω και ωρα με προκαλει. Καθως πιεζονται τα κορμια μας μαζι ακομη πιο κοντα, νιωθω την ελξη του, εντονη παρουσια που μαλιστα αναγγελει ευχαριστα μηνυματα. Απλωνει ενα φιλι του πανω στο στομα μου σαν θαλασσα πλατια, υγρο και ατιθασο, αντιστεκομαι αμηχανα γιατι μας βλεπουν. Παρολα αυτα, εχω τη γευση του στο στομα μου - ειναι ενα ονειρο και αισθανομαι ηδη τη ζημια. Το επιδιωκω και εγω το φιλι, μας παρασερνει σ'εναν κυκεωνα αμφιβολιας και ανασφαλειας, ερωτισμου και παθους, το θελαμε και οι δυο τοσο που βγηκε βιαστικο αλλα λυτρωτικο. Οσα φερνει ο χρονος. Μονο η μουσικη μου λειπει, μια τηλεταινια εχει ξεκινησει. Εκεινο το δευτερολεπτο μεταξυ του κτυπου της καρδιας και της απολυτης ελευθεριας απο τα γηινα ειναι πλεον μελωδικο και ηχει στα αυτια μας. Ωρες μετα αυτη η μουσικη ηχει στα αυτια μας, απελευθερωνει ομορφες μυρωδιες και μας παραλυει. Να'τανε το γιασεμι, το κρασι ισως, μαλλον η ομορφια της στιγμης, δεν ξερω. Ειναι ομως ενα γλυκο βραδυ που δεν θελω να τελειωσει.

Στη λεωφορο πρεπει να χωρισουμε, πρεπει να κανουμε πως φευγουμε για τα σπιτια μας και να σεβαστουμε το αυριο. Μου το ελεγε συχνα οτι το αυριο θα ειναι πιο δυσκολο και εγω του δηλωσα πως θα ηθελα να ειναι εκει να με προστατεψει, να ειναι εκει να με δει πως χαμογελαω. Χαμογελο, φεγγαρι, ανθοδεσμη. Κοβει ενα μικρο κλαδακι και μου το προσφερει. Εχει 5-6 μπουμπουκια που μεθυστικα τρυπανε τη στιγμη και χαραζονται στη μνημη. Με αγκαλιαζει, για τελευταια φορα εκεινο το βραδυ, και με διωχνει, πρεπει να φυγουμε. Η υπερβολη της στιγμης με παιδευει, η εννοια της στιγμης με λυτρωνει και παλι με ανεβαζει σ'ενα αλογο που με περναει μεσα απο βασιλικους κηπους οπου ολοι οι ευγενεις κυνηγουν ελαφια και φασιανους. Ειμαι σ'ενα ονειρο, το ζω και μου κανει καλο. Φερνω στο μυαλο τα τραγουδια του που σιγοψιθυριζε στο αυτι μου. Περπαταω προς το σπιτι. Ο κοσμος ακομη και τωρα δημιουργει βαβουρα, τρωει σε γυραδικα, κυριαρχει μια σιωπη μα και μια φασαρια. Λες και ολοι ξερουν το μυστικο. Τα παντα με ρωτουν. Τωρα?

"Αποψε η κιθαρα μου ηταν πολυχρωμη και χαρουμενη. Σ'ευχαριστω"

sans frontiers

2007-05-07T20:03:00.000+03:00

Η συναντηση απλη, χωρις ονομα, χωρις περιπλοκες, ανεπαφη απο τις δυσκολιες της καθημερινοτητας αφου ειχε προηγηθει ηδη μια βιβλικη καταστροφη στο γραφειο. Τις τελευταιες μερες, ολοενα και περισσοτερες καταστροφες τυγχαινουν - "... κατι προεκυψε...". Το απογευματακι ξεκινησε να γλυκαινει, να ισορροπει μεταξυ κουρασης και αμαρτιας αφου οι πλειστοι ετρεχαν δεξια αριστερα να προλαβουν τις τελευταιες δουλειες τους αλλα και να πνιξουν τον πονο τους σ'ενα ποτηρι κρασι. Καποτε ητανε ενα κρασι, μια θαλασσα και ενα αγορι. Τωρα κυριαρχει η μεθη του μεσονυχτιου, η αλκοολη που ρεει σαν ωκεανος και τα αγορια που σε περιτριγυριζουν με απαθεια. Ο Ν. μου ειχε μιλησει γι'αυτον, ο συναγωνισμος της καθημερινοτητας με το εξαιρετο υλικο της ανθρωπιας εγιναν ενα. Το δρομακι που μας οδηγησε στο διαβα του, ενα στενοσοκακο με μικρες αποτυπωσεις ρουτινας. Η γευση της νυκτας παρουσα οπως παντα - ενα βραδυ γεματο μυρωδιες απο γυραδικα, σακουλες και χαρτοπετσετες στο δρομο, μια ανεπαναληπτη συναυλια ερωτισμου που οδηγει στα υπογεια που ειναι η θεα. Τα υπογεια μαγαζια οπου η ομορφια του να φλερταρεις, να αγγιζεις και να χαιδευεις αυρες εχει μεταλλαχτει σε ασχημια, βρωμια και κακοσμια. Καθως κατεβαζω το χερι μου με το τσιγαρο με φωναζει μια φωνη, απαγγελει το ονομα μου με το χαρακτηριστικο μελωδικο του τροπο. Δυο ξενοι σ'ενα καφε, κανουν χειραψια και χαμογελανε ευγενικα. Τα ματια στρεφουν το βλεμμα τους προς το τσιγαρο που σιγοκαιει - μια ορδη καπνου αγκαλιαζει το χερι μου και το περικλειει σαν χειροπεδες. Η επαφη αμεση. Το χερι του ζεστο και σταθερο. Δεν ειναι η δυναμη της χειραψιας αλλα και το ζεστο χερι, δεν ειναι ιδρωμενο, διστακτικο αλλα πολυ σταθερο και εξηγημενο. Αμεσως σου εμπνεει μια εμπιστοσυνη. Οι καληνυχτες εκδηλωθηκαν και το αργοτερο σ'ενα δεκαλεπτο χαζευα τις απεναντι βιτρινες και εψαχνα απεγνωσμενα για την επομενη μου εμφανιση. Το μυαλο μου ομως, σαστισε, σταματησε για λιγο και εκδηλωσε σημεια προηγουμενης εμπειριας - μιας συναντησης που κατι μου ψιθυριζε στο αυτι. Καποια υπογεια φωνη ελεγε οτι σε μια αλλη στιγμη εμεις οι δυο ειχαμε γνωριστει - οτι ειχαμε ενα κοινο σημειο.

Ολα πανακριβα. Οι τιμες και το ζαχαρο μου στις ιδιες αξιες. Ανελεητο παιχνιδι του ευρω μεσα απο δολοπλοκιες των υστερικων καταστηματαρχων - η δοση του αυτοκινητου σου το παντελονι μου. Το ξενοδοχειο μου το φαγητο μιας βδομαδας για σενα. Κατηφορισαμε προς "Χρυσοψαρο", η μυρωδια της κουζινας της Δ. μας τραβαει εκει τις περισσοτερες Παρασκευες. Θα ειχαμε παρεα και εγω χαρηκα πολυ. Αν ειναι κατι που επιταγχυνει το χαμογελο μου, αυτο ειναι σιγουρα μια νεα γνωριμια, ενας εξαιρετος ανθρωπος, μια ηρεμη δυναμη. Κανοντας τη στροφη τον ειδα απο μακρυα να χαμογελα - να αιωρειται αγαλι αγαλι πανω απο το δρομο τον πεζων, σαν κοινος θνητος αλλης εποχης. Δεν δυναμαι να τοποθετησω την ομορφια της αυρας του προς αποφυγην παρεξηγησεως - γινομαι ανελεητα ρομαντικος στις περιγραφες μου. Η Δ. μας καλωσορισε οπως παντα, με ενα χαμογελο, με φιλι ακομη αυτη τη φορα - οι αυρες ταξιδευουν και γινονται ενα. Βλεπω μια γατα να κρεμμεται απο το κλημα και να ταλαντευεται με αυτοπεποιθηση ωσαν το Ταρζαν. Αμεσως η κουβεντα περιστρεφεται γυρω απο τα ατομα μας, ενα προκαταρτικο ερωτικο παιχνιδι μιας πρωτης συναντησης οπου η Δ. γνωριζει το Θ. και εγω γνωριζω το μεγαλειο. Μεγαλωνοντας, ηθελα παντα να βοηθησω τον κοσμο - ενα σπουργιτι με κομμενο το φτερο, ενα ζευγαρι ματια που σε κοιταν κουρασμενα και νηστικα, ενας παππους στην εντατικη και μετα στο νεκροταφειο. Η ροη των γεγονοτων στο μυαλο μου εχει καποια αξια, στον προλογο μου την χανει λιγο αλλα μετα ξεσηκωνεται και θεριευει. Στις συζητησεις στο σχολειο ετοιμος να υπερασπισω δικαιωματα και μειονοτητες - χαζα ανεκδοτα που μειωναν τους διπλα μου, μου εφερναν δυσαρεσκεια και αναστατωση. Ο Θ. χαμογελασε ενα γλυκο χαμογελο, ανεπνεε τον αερα και μαζι του εισεπνεε τις μυρωδιες της κουζινας της Δ. και το κλημα ειχε γυρει απο πανω μας. Επεσε το γατι, ειχε πολυ υπερηφανεια φαινεται. Δεν μου εκανε εντυπωση που μου αρεσε ο Θ. Δεν θα προσδιορισω το πως μου αρεσε - δεν θα το τοποθετησω και πανω απ'ολα δεν θα το μετρησω. Η συζητηση μακραινει - μιλαμε για το εργο του, τη δουλεια μου, τη ζωη εκει μακρυα στη χωρα τη ξενη που ητανε τοσους μηνες. Το ζηλευω αυτο που εχει κανει - θελω να το κανω και εγω, μαζι του αν γινεται, με τοσους αλλους σαν κι'αυτον που χαρακτηριζουν ενα αλλο ειδος. Σιγουρα προς εξαφανιση... Ρομαντικος? Κυνικος? Ανελπιστα ιδεαλιστης και πανω απ'ολα αλτρουιστης? Μου κανει εντυπωση η ηρεμια του - ακομη και μετα την επιστροφη του στη ζουγκλα.

Περπατησαμε προς ενα καφε - ειδαμε κοσμο και χαιρετησαμε γνωστους. Μεθυσμενοι απο τη συζητηση, κοιταχτηκαμε στα ματια, στη ψυχη και μιλησαμε για πολλα. Με αγγιξε - με εκανε να ιδρωσω στις παλαμες, να κτυπησω δεκα φορες πιο δυνατα και πιο εντονα την καρδια. Και ολα αυτα γιατι μ'αρεσουν οι ωραιοι ανθρωποι. Ανθρωποι που ειναι τοσο ελευθεροι που κανενα παθος ή κανενας ποθος δεν τους κραταει στη γη. Τα ποδια τους μπορει να αγγιζουν το πατωμα αλλα το μυαλο και η καρδια ειναι ψηλα - σχεδον τιτιβιζει με τα πουλια. Ειναι το χαμογελο ενος παιδιου - ειναι η αθωοτητα και η αγνοτητα ενος παιδιου. Αν ηταν νερο, θα ηταν κρυσταλλινο, θα ηταν γαργαρο και δυνατο. Δυνατο αλλα ησυχο - σιωπηλο αν γινεται. Η δροσια του ειναι απεριγραπτη - οταν σ'ενα κοσμο τοσο βρωμικο και κατασταλαγμενο στο σκουπιδι, βρισκεις κατι τοσο καθαρο. Ενας ανθρωπος χωρις συνορα!

Δυστυχως ξερω την ασχημια της ζωης - την ασχημια που μπορει να περιβαλει και ενα τετοιο ανθρωπο. Ισως να εχει περιβαλει και εμενα το ιδιο ακριβως κακο - μια μερα, ενα μηνα, εξη μηνες. Ισοβια. Ειναι εκει και το ξερω, δεν με καθιστα υπευθυνο, ουτε υπολογο αλλα παρων. Ημουνα και εγω σ'εκεινο το δωματιο ξενοδοχειου. Ημουνα και εγω σ'εκεινο το bar. Με κοιταει και λεμε καληνυχτα. Δοξα τω Θεω για τετοιους ανθρωπους.

the nook

2007-04-30T18:55:00.000+03:00

the nook - n. A small corner, alcove, or recess, especially one in a large room. A hidden or secluded spot.

This morning I had a thought - she's sleeping in the same bed as every man I have ever loved! Then I giggled. She was sound asleep and I got up to go to the toilet. Some toothpaste and a drop of eye-cream later I touched my face with my hands. I felt my eyes, my wrinkles and my eyebrows - there's that hair sticking out again. Then I closed my eyes to think. I thought of the nook. The nook is that small, comfortable place between a man's chest and his belly. The enclosed and secure cave of solitude and complete safety that's created by some chest hair and the warm breath of a man. I used to be in the nook. I used to be secure in the nook, breathing comfortably, taking in his scent - a mixture of summer nights' sweat and refreshing deodorant sprinkled with some skin smell. His own!

To put everything in order, I had to retrace my thoughts. Almost like tracing a criminal's steps. I seem to have grown some nose hair. I pluck them out and consider going back to bed to think strategically about my morning early thoughts. Instead the smell of the morning dew draws me to the balcony - it rained last night, everything glistens with droplets of hydrating pearls, the smell of mint travels up the nostrils and suggests a beautiful morning of thoughts. The spoon swirls around my coffee cup and I fall in a pensive state. Reminiscing the times when I used to curl up like a sparrow, the warm feathers of his companion would offer warmth and comfort, I sipped my coffee and allowed the hot liquid to burn my tongue. It was almost pleasurable, my mum shakes her head when I do that. Immediately I traveled to his arms. Any mans' arms. A difficult concept to grasp by most today, a body seeks comfort, it requires to be taken into the deep blue waters of the ocean and left to levitate in serenity. Once there was the professor - his arms were hairy, his breath warm, with a distinct smell of mint. Clear white teeth and an extremity of a smile. His nook was comfortable - warm, security was a standard. Sometimes our bellies would touch and he would tickle me - an after game with increased sensuality and improving care. Then there was the wine maker, more in touch with the earth - his hands roughened by the soil, the earth was his mother and I was the seed of this growing oak tree. A strong yet tender nook - more stable and far more secure than the previous one, it offered me endless evenings of happiness. The way I curled up - I shoved myself forcefully into the nook, safely tucked away into a nest of clouds. La vie en nook... I sought the end of the rainbow and found it in his arms. His chest was hairless, soft and smooth - like the rest of his body. I sensed aromas of cinammon, some aftershave and black vanilla from a well known department store. Those were the nooks...

My mum got up a little while later. I made some coffee for her - I love making her coffee as it springs a smile on her face thats worth a million dollars. I wish i could tell her about the nook - the security it offered me and the emotions that fly around in my head this morning. Her coffee isnt sweet enough - she complains. She always loved her coffee sweet. I always loved my nook warm and secure. What would it be like to tell her about the nook? Has she ever felt the warmth of the nook herself? Would she understand my need for the nook?

I seek the nook. I seek the chest that pumps heartbeats into mine. A pillow stuffed with feathers of a duck, perhaps a pillow of clouds that flow about like the scarf of a fairy. Its great to have your own nook - its almost like a house. I wish there was a bank thats handing out loans to get your own nook. Or perhaps if you had 100 McMeals you could get your own free McNook.

My mint has risen from the soil, its evolved from seeds to plant and it smells nice. Thats what love can do. Summertime in love. We agreed on making some pasta with pesto sauce today. I'll get the tablecloth.

Καληνυχτα Δον Κιχωτη

2007-04-24T23:42:00.000+02:00

η πορτα εκλεισε πισω μου με θυμο. Εριξα ενα πουκαμισο στους ωμους και εβγαλα τη σιδερωστρα απο τη ντουλαπα. Πατησα play στο cd player και εβαλα το σιδερο στην πριζα. Στο πισω μερος του μυαλου μου ξερω οτι εχω αργησει, ο ηχος των γυαλινων ηχει στ'αυτια μου νοερα, σχεδον θαμπα. Παει καιρος απο τοτε που το καναμε μαζι, τελευταια φορα, δυο μερες πριν με χωρισεις. Εκει, στο ιδιο ξενοδοχειο, στον ιδιο προθαλαμο, σε παρομοιο χορο γυαλινων, λευκου κρασιου με στομφο και ερυθρο με πολυπλοκοτητα. Το σιδερο δεν θελει να κανει τη δουλεια του - το κοκκινο φωτακι κατω δεξια δεν αναβει. Ριχνω μια ζακετα πανω απο το λευκο πουκαμισο και καμουφλαρω την ατελεια του. Επιλεγω μια μαυρη γραβατα και μεταμφιεζομαι συνειδητα σε Ιταλο μαφιοζο.

"You talking to me...?"

Ταιριαζω με το ολο concept της βραδυας. Ιταλικα κρασια βιολογικης καλλιεργειας - πρωτη παρουσιαση στην Ελλαδα. Μπαινω στο λεωφορειο.

Στο λεωφορειο, κοσμος ποικιλος, κοσμος κουρασμενος. Ενας κομψος κυριος μου ριχνει μια φευγατη ματια και καθως το λεωφορειο ανηφοριζει οι πεζοι τρεχουν δεξια αριστερα. Η νυχτα σκορπιζει τα αστερια της και ο οδηγος βριζει τα νιατα με τις μηχανες τους. Αστους να ζησουν. Μια γιαγια, εχω προσεξει, κοιμαται με το κεφαλι στο τζαμι. Αποψε σε θυμαμαι. Για ολα και για τιποτα. Θα εισαι εκει. Θα σε δω?

Η αιθουσα, απαστραπτουσα. Λαμπυριζει το καθετις και ηχουν ποτηρια, συνομιλιες ευγενικες, καποιοι φελλοι πεταγονται και το αρωματικο λευκο ρεει αφθονο. Εχω αργησει και εσυ εχεις φυγει, εστω δεν εισαι εδω... Η Ε. με συνοδευει και μου προσφερει ενα ποτηρι. Στο τραπεζι πολλα ποτηρια, παραταγμενα σαν στρατιωτες εμφυλιου. Σταγονα σταγονα το κρασι ρεει, νωπο στις θυμησες και εντονο στο αρωμα. Του χθες, του προχθες. Της ημερας που ειπες σ'αγαπω. Η Μ. συνεχιζει ακαθεκτη, "...τωρα στη μυτη..." και δοκιμαζει καινουργια αρωματικα μονοπατια. Παντα αναρωτιομουν πως μυριζει καποιος ενα κρασι. Που βρισκει και πως ανιχνευει ολες αυτες τις γευσεις και αρωματα? Ξηρο δαμασκηνο και βατομουρο, ευγενικο συκο και ρωμαλεο σανδαλοξυλο. Αρωματικο γιασεμι και περηφανο μπαχαρι. Σχεδον ποιοτητες ανθρωπου. Πως διευκρινιζεις τον ανθρωπο? Απο τη μυρωδια? Απο τον ιδρωτα, τα μαλλια, το δερμα. Μπροστα μου ο κος Π. Κυριος, κομψος και συγκεκριμενος που αναλυει τις γευσεις του νεου ερυθρου απο την κεντρικη Ιταλια. Εσυ ακομη δεν εχεις επιστρεψει. Καπου καπνιζεις. Παντα καπνιζες πολυ. Στο ειχα πει, να προσεχεις.

Το τηλεφωνο στο χερι, μαζι με το κολωνατο κρασοποτηρο. Αναρωτιεμαι, το κραταω καλα? Ολοι ρουφανε ευγενικα το αρωμα του πολυπλοκου ερυθρου και συζητανε εκλεπτυσμενα μεταξυ τους αφου φτυσουν στον κουβα. Εγω το λυπαμαι, δεν το φτυνω. Αυτη ειναι ζωη. Αφθονος οινος, να γαργαλαει το λαρυγγι. Σηκωνομαι ξαφνικα. Εκει που αρχισα να το απολαμβανω. Κτυπαει το τηλεφωνο και απαντας απο μακρια. Δεν εισαι εδω? Εισαι εξω στον κηπο. Με παρεα! Μηνυμα εληφθη. Παλι τα στρατιωτακια, αυτη τη φορα να σκαρφαλωνουν στους ωμους μου και να με κεντριζουν με τις ξυφολογχες τους. Ταξιδευω ξανα, στα παλια ονειρα μου. Ειναι εδω, εκεινος που σε πηρε μακρια μου. Ειναι στην αλλη ακρη της αιθουσας. Μαζι σου. Και εσυ δεν εισαι μαζι μου. Ειναι ο κοσμος ολος σε μια γωνια και με παρακολουθει. Με εχουν παρει χαμπαρι. Η μυρωδια του προδωμενου, του πληγωμενου, αυτου που εχει μαθει καλα να κραταει ζωντανη την καρδια του. Η πολυπλοκοτητα και το ρωμαλεο ερυθρο φαινεται να με ζαλιζουν. Η καμερα δεν εστιαζει καλα και ακουω ηχους, ακομα ελπιζω σε κατι. Ενα παραθυρο ανοικτο, καθαρο αερακι να πνεει ρωμαλεα και να συνεπερνει καθε μου αισθηση. Θυμαμαι οσα ειχες πει, τα ακουω στα ονειρα μου. Σηκωνομαι ξανα, αυτη τη φορα σαν απο ηλεκτρισμο. Απολογουμε στην Ε. και αποσυρομαι. Περπαταω εκεινο το μακρυ διαδρομο και μπαινω στο foyer. Μου'ρχεται να τα σπασω. Εχω θυμο και ανασφαλεια γραμμενα στο πουκαμισο μου. Ενα γκρουπ Ιαπωνες χαιρετανε ο ενας τον αλλο και σκυβουν ευγενικα. Ευγενης λαος. Μου θυμιζουν το "Lost in Translation". Ειμαι? Βγαινοντας εξω με προσπερναει μια κυρια με το συνοδο της. Φοραει ενα εξαιρετικα εντονο αρωμα το οποιο με χαστουκιζει καθως περναει απο διπλα μου. Scent of a woman. Η ενος ανδρα.

Τρεχω προς παραλια. Θελω να καπνισω.

Με περιμενουν τα παιδια. Καληνυχτα Δον Κιχωτη...

the art of compromising

2007-04-21T12:15:00.000+02:00

In everyday life, when does the art of compromising become compromising?

As i sipped my gin & tonic last night, i realised that there's a variety of compromises. You compromise when your tasteless frapuccino smells and tastes like plastic thats been refined, you compromise with endless lines at a new restaurant downtown when all you want and need is to be "in the arms of an angel" back at home, you also compromise with your boss who's telling you off for something for which you have already warned him and sometimes you compromise with your partner about the trash, the side of bed and condoms. a few drinks and several cigarettes later i got up to go home, left all my change on the table and kissed the girls goodnight. the breeze was crisp and the private clinic right next door seemed like a hip club downtown - shame people have to compromise with their health insurance. a florist across the street was selling off, business wasnt doing so well - he had to compromise his store for a loan. i bought some flowers and walked my tired walk. i yawned - a girl passing by smiled at me as i must have looked very tired and empty. it confuses us when someone smiles at us on the streets - there's this one thing that i love the most - a broad smile, a bright, warm smile from the heart.

Life brings compromise and compromise brings life down.

I choose not to compromise - or at least I try. Yesterday I chose not to compromise with the rudeness of an elder. The sound of the music streaming through my ipod sends pulses of waves to my brain and clarifies the moment.

Later on that night, I chose not to have that second serving of noodles at a restaurant downtown. It was divine and deliciously spicy but I had a choice. Instead I had a coconut milk soup. Yum. People chatted, about bars, waiters and their t-shirts, I opted to talk about wine. N. listened patiently, the guys were achieving flirtatious conversation with each other. I on the hand desired nothing more than a decent conversation, "no strings attached' - thats what its called nowadays. Ringtones were exchanged, the conversation heated up and the noodles stirred in the wok. It was then that i had a thought - back in the age of the rennaissance, a fine young gentleman was obliged by law and good manners to send a card to a fair dame in order to visit. Once, there were dancing cards and you'd ask for permision to dance. These days you grope your way around. A guy from Pakistan appeared from behind the mist in the kitchen. Isnt this a noodle bar? Perhaps they couldnt find a Japanese cook - compromise of the haute cuisine.

a chop, a skip and a bus ride later I got home. Keys turned in the door and I thought of the numerous occasions that you left the house early in the morning. The sound of the keys and then of the elevator. I made some tea and watered my basil plant. It's come back to life, after much care and good soil. I wont compromise. I shant allow others to dictate my lifestyle. I will drink whenever I want and i shall dance like no one's watching. I will sit alone in restaurants and I shall walk along the pier. I shall not compromise my promises.

"...και το ρυθμο της εχω βρει..."

there's nowt as queer as folk

2007-04-18T20:56:00.000+02:00

I have been fairly blessed in life.

This is not an attempt to solicit for charity, nor am I embracing my solitude. Its a fact. I was given a free upgrade to first class once - I was travelling to London and fate smiled her Colgate smile at me. Furthermore, I have travelled to cities beyond imagination and have led a full life. A life of excitement, joy, surprises and endless opportunities for which I cannot accept credit. In my student years, there have been people around me, good people, who in their own way have sculpted my personality and have moulded me into the person I am today. Once, when in NYC, i sat fairly close to Heidi Klum in a restaurant and saw Jackson Pollock's art at the Guggenheim. Sometimes I would take long walks in the park and suffer the consequences of endless love and divine glory. In extreme moments of desire I would devour a sticky toffee pudding with some double cream perpetuating the glorious sensation of happy times. "summertime" is still scratching away clumsily on my cd. The breeze is eternally my friend and some other times - at night, when the solitude settles in, the moon envelopes me warmly. Nothing better than a bright full moon. There's nowt as folk to me as the moon.

The salted water on the skin of my toes. some salt from the fish at a forgotten tavern on a small deserted island while i lick my mouth with a thirsty tongue. Should I have a beer with that? Getting salt on my hands was always a treat - it produced childhood memories starring me and my mother. the way i dreamt of having all the fried chicken in the world. How i smiled at the police office every time i crossed the street to my school. Momentarily, I think of the soundtrack of my life: a requiem, perhaps a dollop of patricia kass, jingles of the moon river and sounds of the heart.

there's nowt as queer as folk.

does seeking more entitle you to a better chance in Life? Is every attempt justified and gratified or should one just ask for less so as to be grateful for the outcome, which ever that may be? I feel insane for exhibiting such rude lack of gratitude but I once read that he who dares achieves. people are strange though - unsatisfied creatures, vultures almost of the flesh. I long for more. "I need more sir..."

arms around my chest. there's a bus thats dropping people off on the main road. The number 30. A pair of wet eyes, staring deep into mine when I say "I love you". some flowers and cake on my birthday, perhaps a walk to the near by ice cream shop for some flavoured whipped air when I am low on sugar. a pillow of arms and a heart for a soundtrack. the scent of a man in the bathroom and the crease on his pillow in the morning. Thinking out loud and calling everybody by his name. You! Some aftershave is still lingering in my bathroom cabinet. there's photos of an island from the summer on my shelves. some friends' faces. I want you. I want to be there forever.

can i watch you sleep?

αρχιζω να σε βλεπω αλλιως

2007-04-15T20:03:00.000+02:00

ο καφες μου πικρος. εχω κοψει τη ζαχαρη - θελω να χασω κανα κιλο. το αφρογαλα ανασαινει στη γλωσσα μου και απαλυνει τη διψα. το πρωι εφαγα ενα κομματι ψωμι με μπολικο βουτυρο και μαρμελαδα. το σουσαμι ειναι ακομα στο πιατο και λαμπυριζει στον ηλιο. τα παιδια γυρω μου γελανε, με πειραζουν. κο κο κο.... εχουν ολοι απο κατι να πουν αλλα δεν το λενε. σκεφτομαι μηπως ειναι φοβος? ο ανεμος παιρνει καθε μου σκεψη και την σκορπιζει στο απειρο. αναμεικτα το σουσαμι με τις σκεψεις μου. Η κρεμ μπρουλε του Ν και το φραπε του Δ. ενα συνοθυλευμα ανησυχιας και εμπειριας - βλεπω στην πλατεια τα περιστερια που ξεπουπουλιαζονται με μανια. ειμαι ενας συλλεκτης αναμνησεων. μα μονο αυτο μου αξιζει? ειναι λιγο? βαλε μουσικη, χορευοντας να φυγω.

Η Σ με κοιταει και μου ραγιζει την καρδια. Μονο η ματια της ειναι αρκετη για να με καταλαβει και να την καταλαβω. με ξερει? Η φιγουρα της μου ειναι σχεδον μητρικη. ο τροπος που κραταει το πηρουνι. πως μου χαμογελαει.... με κρατουσε αγκαλια της προαλλες και ενιωσα ομρφα. παλι θελω αγκαλια. θελω να νιωσω ομορφα - απο εκεινον. θελω να του μιλησω, να αγγιξω το χερι του και να περιεργαστω τις φλεβες του χεριου του μαζι με καθε κυτταρο που εγκυμονει ποθο και παθος. το δειλινο μας βρηκε και ειναι υπεροχο. το γκαρσονι φερνει γλυκο. θελω να δοκιμασω αλλα εχω σταματησει τη ζαχαρη. το ακριβο μεταξωτο μου προσωπειο βγαινει on stage.

αλλος ενας καφες. με περιμενει δυσκολο βραδυ. μοναχικο. αν με ηξερες λιγο. δεν θα ρωτουσες ποτε το γιατι. δεν θα χανοσουν. καθομαστε διπλα διπλα. θελω να αγγιξουν τα ποδια μας σε μια απεγνωσμενη προσπαθεια να ερθουμε πιο κοντα. ποσο πιο κοντα? ειμαστε διπλα διπλα σαν βιβλια σε ξυλινο ραφακι αλλωστε. υπαρχει χημεια και επικοινωνια αλλα δεν μιλαμε. ισως να ειναι ενταξει ετσι. αυτη η σιωπη ειναι ενταξει γιατι ολα οσα εχω πει ειναι αρκετα. γιατι δεν μπορουν δυο καρδιες να ερθουν πιο κοντα. το παγακι στον καφε γλυστραει. πεφτει στον πατο και σιγοφλερταρει με τους μικρους κοκκους καφε που εχουν εναποθεσει το κορμακι τους για ησυχια στον πατο. το παγακι πλακωνει. η επιθεση του παγου.

κοιταω βαθια μεσα στα ματια του και αναρωτιεμαι πως μυριζουν τα μαλλια του. μου λεει να με παει σπιτι. κανει κρυο και δεν κανει να περπατησω λεει. με προσεχει? θα ηθελα μια αγκαλια. να με κρατησεις λιγο μονο να νιωσω την καρδια σου. στο αυτοκινητο θελω να σου μιλησω αλλα ενας κομπος με σκοτωνει. μονο η μουσικη μου κανει αληθεια. θελω να σου πιασω το χερι και να σου ζητησω να παμε μια βολτα. μονοι. οι δυο μας. θελω να σου σφιξω το χερι. τι με εχει πιασει? ειναι αμηχανια. εδω το'χω να μιλησω. τι ειναι αυτος ο ηχος απο βιολια? θορυβος απο σκουπιδιαρικο - πιθανοτατα η μονη πολη στην ευρωπη με σκουπιδιαρικα στους δρομους το απογευμα. με συνεφερνει λιγο. δεν θελω τωρα πια. φοβος? ή αληθεια? λεω να ανεβεις αλλα θα πας σε μια φιλη. ισως μετα λες και μ'αφηνεις να σε κοιταζω. δεν ξερεις και αυτο που δεν ξερεις δεν μπορει να σε βλαψει. παρε με μαζι σου. σε φιλω.

περασα ενα ομορφο σαββατοκυριακο. αλλη μια κυριακη επεστρεψα στο σπιτι μονος με εφημεριδες. ειχαν τα νεα της ημερας. τα ναυαγια, τις καιρικες αλλαγες, τα νεα του χρηματιστηριου. χλωμο το μελλον. διαδικαστικα και παραμελημενα. οι λεξεις μικρα σουσαμια, σκορπισμενα.

perfect strangers

2007-04-11T22:32:00.000+02:00

the weekend was to be spent with 6 other people. a variety, a multi layered group of unconventional 30-somethings. the house was by the beach, yawning lazily under the sun. the garden was beautiful in its colourful splendour and i touched the petunias thankfully. the touch yearning for more than flowers. the porch big, almost spreading into the seafront, welcoming the hungry souls. more butter pecan cookies, some lamb, shavings of parmesan and connaiseurs of trouble. the rites of passage. the inconvinient growing up to be different. coffee was to be taken outdoors. the sun, still blazing even higher, some scents unfamiliar and extreme eagerness to change out of these clothes. A was toying with N. G was mindful of the house chores and S along with M were taking a walk.

the sounds of summer were already touching base with us.

later on that night the unveiling began. having fun with people is excellent. having fun with people who are so different yet so similar is an exciting prosect. there was teasing. some moments of awkwardness and stiffness. we were just beginning to familiarise ourselves with each other. how does M take her coffee? how does G sleep at night and does D snore? the answer is yes by the way.... the windows were thrown open. the coffee was resting in our mugs and some delicious fruit surfaced. ice tea would be a treat right now. i thought of those afternoons in new york. it was never the same, it didnt quite taste the same since. basil with lemon. vanilla and trimmings of jasmin. the night was to be glorious. stars and stars aligned themselves with my hope for a resurrection. the brighter ones overshadowing the little ones. some were fooling around and fell off the sky. i made a wish.

the church was lit up like a birthday cake candle. some were chatting, others were listening to the priest's desperate endeavour with the holy. the old woman in the corner is praying and as i look up at the bells my neck cracks. some unexpected sounds from the altar. a fire starts next to us, judas is to be burnt. scapegoats were always in fashion. these days especially since the mighty blame the poor and vice versa. kids are buzzing around the fire, the priest is furthering his anxiety and some youngsters are flirting. kids today. i sigh.

later on that night dinner was delicious. lamb was served in extreme portions, the red painted eggs were rolling around in the baskets and the wine tickled our tongues. i am sitting across from D. i tell them about my egg. it was in second grade and i bet they wont forget it. when little, you seek for friendship. when older you seek and hope to find companionship. when does one know? when does one stop to pursue this? does it ever come to an end or is this danielle steel novel without an ending? i smoke too much. its not good - i'm nervous. why?

later on that evening we decide to play. play with words. with each other. i learn from this and i enjoy learning. some therapy sessions later and having S conduct and mildly orchestrate the conversation i hit my head on a wall. its like the chinese wall. long and restrictive. there's an attarction. he might not even know. then there's acknowledgement.

"you are creating some memories this weekend...."

what is it about perfect strangers? is anonymity sacred and should therefore be the basis of a common understanding between two souls seeking companionship? I admire his aura, his hands as they wave about. he speaks mildly and gently and then rises to a crescendo like a flower looking towards the sun. he can be loud too. whats loud though is his voice in my head. the sound of his laughter. he teases me and i enjoy that. i smoke too much. i have a sip of my drink. i really shouldnt have had that extra serving of champignons. butterflies or champignons? questions and answers. we play truth or dare. the sound of a chair awakens me. G gets up to go to the toilet. he really has worked hard today. preparing a meal and everything.

all these memories. i feel like a jar of honey. there's a sweet sensation inside. i think it might be showing on the outside. is this me? or is it him? hoping it could be us.

here's to hope
here's to the unexpected

untitled.31.03

2007-03-31T10:20:00.000+02:00

"it takes a crane to build to build a crane...", "...it takes a thought to make a word and it takes some words to make an action.."

some rain and a few cigarettes later i made the call, it wasnt difficult to believe in rejection. the sound of your voice still manages to give me butterflies, i believe in eternity, in love, in good will. The city looked like a small hub of ladybugs, black ladybugs - from the roofs it looked like everybody was a busy ladybug and i was one stranger in the night. shame i hadnt thought of it earlier, the meaning of timing never seizes to amaze me. i smell pot, do people still smoke pot? i walk through the square and imagine all the sex that goes on in here - late night adventures with much action and few words. there's a sign for a lost puppy on a tree, suddenly there's many more around me. M once told me that puppies build their personalities according to our skills of parenthood. who would let go of this little angel and why wasnt he taken care of? his name is pete. the puppy. so if your dog is goes missing, you put a sign on a tree and you hope that someone is going to call you. if you loose your love do you wear a t-shirt with your cell number on it? do you hope? flowers blossom on hope, kids go to sleep on xmas eve night with hope, pregnant mothers hope.

so, you had dinner plans. you cannot cancel. you said if you had known earlier you would. i kinda fell for it again. i believed you and i hope that next time it will be me having dinner with you. perhaps. G had a date with S. N was seeing V and so on... i was walking home in the rain, my umbrella at hand and my thoughts making words. songs, perhaps tunes i have no recollection over today. glossy pavements and glittery lamp posts. the tress heavy with rain and shiny like crystal. i should get some take out - perhaps something heavy and oily. some ice-cream too, i have apple pie at home. i bake these days.

the keys in the door, clothes off and the dvd is playing. i cant seem to hear my thoughts, no words no more. can anybody out there feel me? cos i dont seem to feel myself. David just cheated on Mikey, no hope there either. perhaps they'll move to Portland. Mikey is leaving Pittsburg to be with him. David is my dream man. he reminds me of P. the rain is still orchrestrating a requiem out there. Debbie is giving Mikey a lesson on hope, Justin is out of the hospital. Pain is an everyday thing. Mikey is unsure of the move. why do we spent most of our adult lives looking for that special someone and when we find him we try to push him away. do we not know whats good for us or do we pretend to know for the sake of sanity.

i am dating a movie character. i cant seem to get enough of him. am i projecting emotions and feelings in an unsavoury attempt to live? my cigarette burns away, the bus lets people out and the ice in my coke melts away. David moves to Portland. Alone. where is Portland? Oregon, the state of fleeing and seeking. he seems dutifully driven.

ciao David.

self and defence

2007-03-23T08:03:00.000+02:00

do we need to defend our self to fend for ourselves? must we learn to keep ourselves protected to protect others from it? does the real danger in hurting oneself, lie in oneself entirely or do we need to maintain "distance" to go a "long way"?!

last night i had another encounter with the x-files. to some, it might just be a tv series, to others its much more than that - and its that plentiful of circumstancial "more" that brings me to a halt this morning. i just had a thought - why does it rain when i'm happy? or is it, "...i'm only happy when it rains?..." sounds from the past and notes for the future.

the coffee machine whistled away and the scent of a man lingered in the room. a man who got up this morning feeling rather blue, made coffee, put on his sunday best and walked to work with determination and a few bags. there's dust on the shelf so i take the duster in my hand and start to neurotically spread it around - are thoughts like dust? do we scatter it around temporarily and then when it piles up again, do we use a duster to make it alright again?! i have no wine, there's some nuts in a small jar up on the shelf. i should run to get some strawberries - perhaps gets some dessert too from the delicatessen downstairs. milles feuilles was your favourite - is still for all i know. a thousand layers - layers of the skin, the dermis, the epidermis etc etc... layers of the heart, unfolding, enclosing, hiding, protecting.

the door bell rings and you enter. once again i let you in my house, in my space.com and you invade with unerving ease. it almost irritates me that i let myself down once more. i wonder, is there a chance for a reunion? your hands seem dry again, perhaps you have been neglecting them, perhaps you have been neglected. you chain smoke, you seem agitated and that keeps me alert. the weather has never been discussed so much and i jump into the conversation with hunger - i pose questions, i suggest scenarios that would open up a whole new world. you seem to be lost, feeling guilty and empty but your face suggests nothing but defense. the phone rings, you watch tv, just like we used to do on a weekday. i take the call, almost in need of the sound of another voice. i think of what you said, i hear the calles voice and i watch tv like a hawk. i am dispersed in thoughts and thoughts are dispersed like dust. i forgot to clean the bathroom - i should have cleaned the bathroom. in a twist of irony (i still believe, someone up theres is laughing with me) you get up and move to the bathroom. i should have cleaned the bath tub. you take your jacket into the bedroom - just like we did then.

in a swift change of time, a sudden cold turn of clockworks i am back in the zone - the safety zone that you offered me. you would rise and hug me every morning, you'd call me about 200 times during the day, we would talk about the weekend and improvise on some everyday aspects. at night i would usually cook and you'd bring the wine. your jacket would hang on the door knob and you'd always take your shoes off, out on the balcony. you had a thing about the balcony - the terrace as you'd all it. in just seconds my world was turned and i was forced to leap in faith. with or without you. alone. together.

things are not what they seem. i let myself back into the hurt zone. do we ever learn? does a string of unfortunate events make us better people or just hurt people? when do we learn to keep ourselves sheltered from the menace? its like snow-white and cinderella? are they still trapped in the same fairytale or have they learned from their mistakes and managed to get out of it? have they abandoned the idea of a prince charming and have they taken a job? do they have anonymous casual sex and do they have a social security number?!

security is everything. safety. sensibility. insecurity is horror. self and others - where does the defining line begin? when do we become safe? when we rescue our self or when we allow others to save us?

never on a sunday

2007-03-18T21:30:00.000+02:00

so suddenly i entered the world of half naked men and dancing queens. the red door, half wood, half metal had age marks written all over it. the women standing by the door smiled, the dj was spinning and so was my head. he was there, searching for his next kissing mate. almost like a vampire. music, makes the people, madonna, gin, t-shirts. the smoke was penetrating my lungs, i smoked too many cigarettes - its almost like that scene from "requiem for a dream" where the sound of the sizzling end of a cigarette burns away as the inhaler drowns with death. a pair of eyes are starring - i feel a hand on my shoulder, music pulsing like drums in my ear.

i exit and i face the rising sun. i walk a few blocks and wonder if we have lost the love. i see K who is on his way to the bar. at 5 in the morning he is perhaps looking for love too. he is a renowed journalist, he writes, he wonders, he wanders. a few degrees lower and some hips and stacks of trash later i get into a cab and sink into the back seat. the city lights are slowly going out - some dogs are barking at our car and the taxi driver swears. there's a hint of alcohol in my driver's breath. the radio plays this song: "...εχεις τα ματια, τα ματια που λατρευω..." and i translate: "...you have the eyes i adore..." my pillow smells of lavender.

summertime.... and the living is fine....

the phone rings and the guys are forcing me to go for lunch. its a normality for sundays, a warm awakening from the parties and the drinking. we go up to the castles and the city is unfolding infront of us. this city is warm and cold at the same time. its hospitable in her own way but she stands proud and cold. she's been hurting for years - i am still drunk form last night. the alcohol is still part of my bloodstream. at the table, there's a barytone, a soprano and a tenor. and me. singing. "...summertime and the living is fine...." we eat, chat, drink some more alcohol. my liver is like a sponge these days. i catch myself looking at this young man with beautiful hair and a refined body like a statue, his girlfriend lossely holding his hand, inhaling this beauty of a scenery with her green eyes. the waiter brings the mushrooms, the stuffed aubergine dish, asks for drinks and smooths his apron. the sun is courageous today. is it mostly because i am lacking courage today? since when is the art of compromising, compromising?!!?

different, diveristy, differentiation

2007-03-13T00:21:00.000+02:00

'i've lived with this eye since i was three. people stare. you are different. It's hard to be different'
"arynan" | Tuesday 13th March 2007

last night, just before midnight. it rained. i was at home, smoking a davidoff and chewing on a piece of gum. I think i was bored, the lady from upstairs had the washing machine roaring like a lion, she wears heels while doing the house chores. maybe she isnt really a woman - maybe she is an old man of 65, with wrinkles, shaved to the skin, with eyelashes that would make Chi Chi La Rue turn lime green with envy. Perhaps he's different, maybe she's changed.

I finished a diet coke and proceeded to log out of a new website kindly provided by G. many many profiles later and a few suggestive messages from several eager participants i logged out. i looked out of the window, it was still raining so i opened the window wide open and smelled the fresh breeze sifting through the curtains. it felt like a small wave of deodorant, some expensive perfum from paris, a pinch of salt, some lime, a tint of neon lights and a dollop of fresh cream. if i leaned my head back i would have fallen asleep amidst the flowers, some dandelions, maybe a few peonies and some lillies.

suddenly, there was a ping! it came from my mac, it was another eager participant from another website. he was visiting our virtual room from Serbia - at the age of three he traumatised his eye with a knife - negligence, maybe ignorance, i cannot say. he has spent his life helping others, he has worked for the UN, other organisations aiding the poor and the unfortunate. there was a hint of intelligence in his writings, maybe he reads a lot, in fact i know he does - he is an english teacher as well. stevenson, words, verbs, the old queen on a note of five pounds. he shared some stories from his travels. japan, africa, everybody staring at this left eye. Left eyed Serbian. we talked for several hours, he was pleasant and i was pleasantly surprised!

i want to be myself, be who i am for who i am. the little things that comprise me, make me, fail me, entertain me - thats me. some freckles, extensive hair loss, that skin condition which wrecked my holiday last summer, hell maybe i even snore at night. i like to categorise my shirts in my closet, i enjoy reading magazines backwards. maybe i am the hunter, maybe i am the prey. who is to say?

B U

quote #002

2007-03-08T08:40:00.000+02:00

"...οτι θυμάσαι δε βουλιάζει..."
μιλτος Π.
24.02.07

bed, bath and beyond

2007-03-08T07:30:00.000+02:00

the crease on my pillow woke me up this morning. It was right in the way of my eyelid and its presence caused my brain to start churning. the smell of lavender, a few cars and an incomplete symphony of noisy travellers passing by my window, is starting to flirt with the idea of my urban setting. i listened to the footsteps - some heels and a stroller. i need to get up! i turn over my sheets, sit up in bed and think twice - its too early, maybe the street lamps aren't off yet! a phone rings down the corridor, what does one have to say at 7 in the morning?! and if one has something to say, why doesnt one say it in person?!

i fell back in bed, in slow motion, making non precise groans and flirting once again with morpheus. he is rarely there these days - well, hardly anyone is. so much space in a large bed. creases everywhere and no one to hold them down. 4 pillows, an extremity of empitness, the phone rings again and this time there's a reply. this bed has seen some good days, some ugly days and some fun days. i wonder, how many years pass till you make your bed, a space so unique that it feels solely yours? without the sense of emptiness? the smell of lavender fades out easily, the scent of a man doesnt! i close one eye and try to focus on the lampshade across from me. it used to be the first light i saw when you woke up, when your alarm went off and alarmed me for the day. it was then i realised that you were in my life, the annoying ringtone, the teaspoon beating on the glass and some aftershave. memories of a boy. keys turn and the day begins...

i go into the bathroom, look me in the eyes and smell some deodorant. the window is wide open, there's no toilet roll and i think you left the milk out of the fridge. i swim in my bathtub without a noise, i remember that photo exhibition we saw with P on the streets with undies hanging from a line across the faded walls of an old mansion. there was a bed in one of those photos, black and white but still an unmade made bed. i should make mine - its been a while since i had to make my own bed. coffee, cigarettes and my keys. i'm out the door. i run into the lady with the red hair, she habitates next to me. she's smiling and makes me wanna ask her about her bed. she's taking the trash out and in the bag there's an old photo. i notice her teeth, she's not that old but she's got yellow teeth - maybe she smokes too much.

i walk to work

sunday mo(u)rning - is it better to "fake" it than be alone?!

2007-03-04T14:33:00.000+02:00

Is it better to "fake" it than be alone?!
Last night i didn't fake it - i was alone! Drinks with friends, "couple" friends is the penultimate string of fortunate accidents. Once you step out into the night, one with a lunar eclipse in fact, you are bound to run into difficulties disquised as beau people who will escort you to heaven! How does one survive as "single people" in a city of infinite possibilities??? Or so they claim! Do they still shoot single people or is it my understanding that they are ostracized into outer space where they are forced to watch repeats of the Bold and Beautiful?!?!?

Having had an amazing night with my "couple" friends i returned home to a couple of thoughts. In a city of possibilities is monogamy too much to expect? Are three a crowd and when does one become two? Finally in a world as cynical and incomplete as ours, is love at first sight still possible?! I wonder, does a string of bad dates equal a good one?! Having passed into the "drought" period of time, i can safely say that a string of bad dates eguals a few more!!!

to be continued...

work 2004_#001

2007-03-04T13:47:00.000+02:00

quote #001

2007-03-03T19:44:00.000+02:00

"if you want to improve, be content to be thought foolish and stupid..."
unknown

Today i had a thought

2007-03-03T19:08:00.000+02:00

today i got thinking about relationships. there are those that open you up to something new and exotic, those that are old and familiar, those that bring up loads of questions, those that bring your somewhere unexpected, those that bring you far from where you started and those that bring you back!!!

but the most exciting challenging and significant relationship of all is the one you have with yourself.. and if you find someone to love the "you" you love... well... thats just fabulous....