Αν διαβαζεις.....

... τοτε ξερεις πως ποναω. Αν εισαι εδω τοτε ξερεις ποσο θελω να εισαι και εσυ εδω. Αν εισαι ανθρωπος θα καταλαβεις οτι σε θελω εδω, να σε κοιμιζω, να σε ξυπνω και να σε βλεπω. Αν εισαι εδω τοτε εισαι εσυ ο ανθρωπος μου.

Όταν θα αχνίσει το παράθυρο.

Τελευταία φεύγουν πολλοί. Φεύγουν μαζεμένοι. Για τον ένα νοιάζομαι, για τον άλλο όχι τόσο. Κορμιά κουρασμένα, ψυχές έτοιμες και καταδεχτικές που απομακρύνονται αργά και πίσω τους αφήνουν ένα παγόβουνο που λιώνει δειλά - μοιάζει με βρύση μες το κατακαλόκαιρο που στάζει και δεν ενοχλήσε να την στρίψεις, βαριέσαι να χαλάσεις τη ραστώνη που σε χαιδεύει και σου δίνει ρώγες να φας. Και εγώ, σαν ερωτευμένος άλλωτε λυτρώνομαι και άλλωτε σαν ιππότης ανεβαίνω στο άλογο και διασχίζω τη λεωφόρο με το τσιμέντο μήπως και πετύχω κάποιον από αυτούς. Ο αναπτήρας έχει πάψει. Σβήνει. Η κατσαρόλα καίγεται αφυδατωμένη στο γκάζι και μαζί της αυτή η πόλη με τις σόμπες που άναψαν και τα ριάλιτι που δαμάζουν τα μηχανάκια της εποχής ψάχνοντας το επόμενο τους θύμα - την επόμενη βασίλισσα που θα καβαλήσει το κύμα και θα γίνει το κορίτσι εκείνο που θα φοράει το ανιαρό μπεζ και ένα κόσμημα του ήλιου στο λαιμό. Η ρακέτα του τένις έχει γίνει κιθάρα. Η γειτόνισσα ακούει "Τι να σου κάνει μια καρδιά;" και τραγουδάει φωναχτά. Η Ευτυχία θα καταριέται στον τάφο της και θα βρίζει την "πουτάνα τη ζωή". Τόσοι αρραβωνιάρηδες του τραγουδιού και τελικά κανένας εραστης, ε Ευτυχία μου; Όλοι αφήνουν από κάτι και φεύγουν, απροσδιόριστοι, και αλλάζουν ταχύτητες - το μόνο που μένει είναι η μυρωδιά από την "Ambre", το γλυκό εσπρέσσο στο μπαλκόνι εκεί στον Άγιο, τα πετραδάκια που δεν έφτασαν ποτέ με το ταχυδρομείο, ο αναπτήρας με διαφημιστικό κρεοπωλείου και κάτι χαμόγελα που ραγίζουν σαν ποτήρια σαμπάνιας στο μάρμαρο. Ανθρώπων ίχνη.

Άφοβα, όπως κάθε άλλο φθινόπωρο που φυσάει και τα φύλλα βάφονται ένα ατημέλητο πορτοκαλί, όλοι αυτοί κουβαλάνε το μάλλινο πουλόβερ και στραβοπατάνε μεσ´την εποχή μας-έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον - και κοντοστέκονται στα καφενεία και τις μπυραρίες, με θράσος, για να ξεφορτωθούν λίγη από τη νεφθαλίνη που κούρνιασε μέσα στα εμπριμέ υφασμάτινα σακουλάκια. Ο καθένας τους έχει από μια κρυφή επιθυμία που παραμένει αμέτοχη στο χρόνο και αναλοίωτη στα πειράγματα του, διεκδικώντας τον τίτλο του ποθητού. Στις λεωφόρους κοιτάνε μέσα από τις βιτρίνες, μυρίζουν τα κουλούρια με σταφίδες παίζουν με τα μικρά στο δρόμο με το γιασεμί και προσεύχονται για μια δεύτερη ευκαιρία. Οι δεύτερες ευκαιρίες όμως έχουν φύγει για διακοπές, είναι ξεχασμένες κάπου σ'ένα ράφι και μαζεύουν σκόνη - κάποτε ήταν κορίτσια με μακριά μαλλιά που ερωτεύτηκαν το ίδιο αγόρι. Στον Ευέλθων λένε άρεσε το κρέας, στον Λουκά το ποτό και οι γυναίκες και στο αγέννητο παιδάκι της Αγγελικής ίσως να άρεσαν τα μεγάλα αρκούδια με γούνα και κουμπιά για μάτια. Σε άλλους αρέσουν οι Κυριακές, εκείνα τα ροζ απογεύματα που εγκυμονούν πράξεις φυγής και παίζουν πιάνο με τους δείκτες του ρολογιού - μάλλον αποφάγια του οικογενειακού παρελθόντος - εκείνες οι Κυριακές ξεφυτρώνουν οταν ο κάθε χρόνος περνάει και πληρώνει τα διόδια στις εθνικές οδούς και κανείς δεν τον ρωτάει "γιατί". Παλιές φωτογραφίες τους, κάποτε κίτρινες, άλλωτε ψηφιακές, δικές μου και άλλων - σαν εκστατικό ντοκουμέντο μίας ζωής που κρύβει τα προφανή και μνημονεύει τα επιούσια - θυμάμαι τον Αντώνη που χαζολογούσε αμέριμνα με εφηβική διάθεση, τον Κρίτωνα με τις πεποιθήσεις του να χορεύουν break-dance πάνω απο το κεφάλι του, ένα χολυγουντιανό έρωτα δια χειρός ανθρώπων σ'ένα νησί με λέπρα, το ταξίδι της λαγνείας στον Καναδά με τις αναμόνες στα μεγάλα χωλ - θαρρώ πως ξεχάστηκαν αυτές οι αδιάβροχες ομοιόμορφες φωνές. Ή μήπως πέθαναν και δεν το πήρα χαμπάρι; Θαρρώ πως ότι πεθαίνει είναι καλό να μένει αναλλοίωτο και να βασίζεται σε ένα παραμύθι με κασεροκούλουρο και διπλό εσπρέσσο. Ας το θυμόμαστε κάθε τόσο σαν μια μικρή γιορτή Αγίου, ας μην το ξεχάσουμε ποτέ. Κάτι τέτοιες μέρες με γιορτή μπαίνει το φως από το παράθυρο και είναι εχθρός. Φωτίζει το τσαλάκωμα της ευχής και είναι φόβος, τονίζει τον αέρα που φυσάει τα εισιτήρια πρώτης θέσης για αγώνες οι οποίοι έχουν χαθεί - ένα απογευματινό παιχνίδι πόκας μεταξύ μίας θαραλλέας στιχουργού και ενός άπλυτου ζητιάνου του 18ου που καπνίζουν σαν φουγάρα του Μαντσεστερ. Ο καπνός από τα τσιγάρα τους είναι πυκνός και ανεβαίνει σανς ρετούρ, δεν δηλώνει τίποτα στο τελωνείο και παρασέρνει μαζί του άτακτες σκέψεις, ανέκδοτα μυθιστορήματα ενός ρομάντζου που δεν ήταν ποτέ, μιας οικογενειακής τραγωδίας που πότισε τα παιδιά με μίσος, ενός βιασμού που μοσχοβολούσε ιδρώτα και αλκοόλ - συναγωνίζεται η ουσία με το αποτέλεσμα και αφήνει πίσω κάτι άγουρο. Είναι για να ξαφνιάζεται κανείς, μυρίζει λιβάνι, γύρω οι θείες κλαίνε και τα κάτασπρα παρεκκλήσια με τα παράθυρα τους να κοιτάνε στον ουρανό σαν κόρες που ποθούν τον Νέο για θα φέρει την άνοιξη στα σκαλιά τους δεν είναι τίποτα άλλο από μια Μεσογειακή εικόνα του αντίθετου της ζωής. Μια Ζωή φοβάμαι το Θάνατο.

Και σαν παρεξηγησιάρης πιτσιρικάς κρύβομαι εδώ και καιρό από Αυτόν. Είναι μπροστά μου αλλά δεν τον κοιτάζω. Τα μάτια στάζουν σαν κίτρινες λαμπάδες ανήμερα του Επιταφίου και το στόμα μου είναι στεγνό - είδα που λες το όνειρο εκείνο και πάλι έπαιζα εναν ρόλο άγνωστο, ξεχασμένο, σβησμένο. Μου πήρε λίγη ώρα να θυμηθώ τα σκαλοπάτια προς το σπίτι με τις σβησμένες λάμπες πετρελαίου, βλέπω μπροστά μου Εκείνον να παζαρεύει με τα παληκάρια στο χωράφι με τις λεβάντες και απορώ, πως άραγε προσθέτω το βαρος μου σ'αυτη τη γιορτή; Ένα βάρος που με παιδεύει λες και το τέλος θα ειναι γλυκό, χάνομαι στις θύμησες του βασιλικού και της φωτογραφίας σου, την βλέπω κουκίδα-κουκίδα να ζωντανεύει μπροστά μου και φοβάμαι. Φοβάμαι πως χωρίς εσένα δεν είμαι. Φοβάμαι πως χωρίς εσένα ο Απόλλωνας και το φεγγάρι που τον λούζει είναι ενα εξώφυλλο Κυριακάτικης φυλλάδας που πετάς το απόγευμα. Δίχως τα ματια σου βαριέμαι τούτη την ικανότητα μου να αγαπήσω και κάθομαι στην άκρη της καρέκλας και σε παρατηρώ μονάχος. Φύγατε και ξύπνησα να πιούμε καφέ, χωρίς κανείς να μου πει πως έτσι τελειωνουν ολα, πως η πριγκήπισσα κοιμάται για πάντα και ο βάτραχος πηδάει απο νούφαρο σε νούφαρο. Κάθομαι σε ενα παγκάκι και ξημερώνει - θαρρώ πως κρυώνω - και ταΐζω τα πουλιά πατατάκια και περιμένω να φέρεις το παγωτό, ήρθαμε για μια μπάλα αλλα ξεχαστήκαμε. Σε φοβάμαι. Έφυγαν όλοι, εραστές και πληγωμένοι, κοιταχτήκαμε μία τελευταία φορά και ως βιαστικοί σκοπευτές βάλαμε μπρος, σαν κίνησαν τα καράβια γύρω μας ετσι και εμείς πατήσαμε το κουμπί για εκτόξευση. Τους πήρες, έφυγαν, μια σακούλα τρύπια και ένα δοχείο από φαστφουντάδικο είναι αυτά που μένουν και είναι μία ένδειξη του χρόνου αυτό το απαίσιο κρύο. Και πάλι σε φοβάμαι, δίχως λόγο, ως αύριο θα σε έχω ξεχάσει αλλά μου στεριώνει ο φόβος στο παρόν και ειναι πραγματικότητα. Μέχρι να σβήσω το τσιγάρο μου έχεις φύγει, για τελευταία φορα, φύγε και μην ξαναγυρίσεις - έλα μόνο όταν θα είναι σωστό και άσε με να μυρίσω και εγώ το καλαμπόκι. Γεύομαι την ησυχία του φιλιού σου και τα λόγια αυτά τα δροσερά έρχονται να με βρουν σαν γιορτινές μπάλες μιας κεντήστρας που στολίζει για πρώτη φορά και πετάει όλα όσα έχουν ξεθωριάσει, εκείνα που οι ζωντανοί λένε ζωή όσο ζούν.

Γι'αυτό αύριο, σαν ξυπνήσω, σαν πλύνω το πρόσωπο θα βάλω τις καρέκλες σε μια σειρά και θα παρακολουθήσω το έργο ξανά - θα ανοίξω και μια πορτοκαλάδα και θα δω το θέατρο που κτίζαμε μέχρι τώρα. Είναι όλα μπροστά μας, αδίστακτα, αμετάκλητα, παραδοσιακές φορεσιές που θέλουν σίδερο, παληκάρια της Κρήτης που μυρίζουν τσιμέντο και γη - είναι αληθινές ιστορίες του κόσμου όλου - φαίνονται από το φεγγάρι το γεμάτο και εξατμίζονται σαν άγγελοι Κυρίου. Αύριο, θα βγω στον κόσμο και θα τον αντίκρυσω με συγκίνηση, είναι όλα ρόδινα και χρυσά, κρεμασμένοι οι πολυέλαιοι της πόλης στα φανάρια εποπτεύουν την κάθε μας κίνηση μέχρι να ξεχαστούμε σταδιακά, εκεί μας ρίχνουν και ένα χαστούκι και νιώθουμε ένα πρόσωπο μπροστά στο δικό μας, η αναπνοή του πολύ κοντά, λόγια αναγκαία. Ας είναι...

...γιατι οχι?

... και ξαφνου ηρθε το καλοκαιρι, το ζεστο, το πυρινο, το αφορητα ερωτικο. Ανοιξα το παραθυρο και σταθηκα απεναντι σου - σε ψαχνω εδω και καιρο, αναπαντεχα, ηθελημενα μα πανω απ'ολα χωρις να ξερω ποια γευση παγωτου σ'αρεσει. Μυριζω το γαρυφαλλο, βαζω παγακι - ανακατευω, ψαχνω γυμναστηριο μες το καταμεσημερο Κυριακης. Μεγαλωνω και μ'αρεσει.

... και ξαφνου ειναι 32 χρονων και ειμαι ευτυχισμενος. Ζεσταινομαι αλλα ειμαι καλα. Κοιτουσα τις προαλλες τον Ευατο. Τον ευατο που διαβαζω, ειναι λενε ανωτερος και εχει τους τροπους να σου μιλησει. Διψουσα και μου εδωσες να πιω, καπως ετσι παει - μαλλον. Τωρα εχω ευθυνη να σε κανω καλυτερο - να σε κανω ανωτερο. Ευθυνη προς εμενα - ειναι σαν υποσχεση.

... και υποσχομαι να σου δινω απο το πιατο μου - να σε κανω παρεα και να σε πηγαινω στα παρτυ μαζι μου... Στο παρτυ του Ν. θα σε βαλω να καθισεις διπλα μου, κατω απο το γιασεμι να σου θυμιζει το πατρικο σου. Υποσχομαι να σου δωσω κι'αλλη ομορφια - να σε ταξιδεψω μαζι μου και να σε κερναω καφεδακι παγωμενο σε ιδρωμενο ποτηρι απο φελιζολ. Σημερα κιολας θα σε παω βολτα - βαλε τις εσπραντιγιες σου και παμε. Σου παει τελικα το βερμουδακι - ειδες, εχασες απο περυσι και εισαι φινετσατος... Συνεχισε.

...και ξαφνου ηρθαν συννεφα και σε πηρα απο το χερι και καθισαμε στο μπαλκονι, διπλα στη γαρυφαλλια και μου'ρθε το αρωμα. Τα γαρυφαλλα κανουν μια δυναμικη επιστροφη ακουσα τις προαλλες - ακομα και διπλα στις πεονιες που ιδρωνουν, δειχνουν πανεμορφα. Θυμασαι περυσι τον κηπο των ανθεων στο νησι που σε εκανε να σταματησεις, φρεναραν οι σαγιοναρες σου στο αρωμα τους. Αραγε θα ειναι ακομα εκει? Αραγε θα ειμαι εγω εκει?

...και φετος θελω. Θελω να φορεσω μαγιο και να κανω μπλουμ. Θελω να βγαλω το μαγιο και να κανω βουτιες απο ψηλα. Θελω να σου γραψω μια καρτ-ποσταλ για να τη βρουμε οταν επιστρεψουμε το Σεπτεμβρη και θα εχει αμμο, ιδρωτα και γευση απο αντηλιακο Κορρε. Θελω να ειμαστε. Να υπαρχουμε. -"Φαε μια φραουλα..." Θα διαβασω ολα τα βιβλια μου - εχουν στοιβαχτει - θες να σου διαβασω? Τζιτζικας και μερμηγκας. Το παρεακι που κανει τη στροφη και μυριζει σαν τηγανητο καλαμαρι με πιτα και φρεσκια ντοματα... Τα σπορια, ξηρα στο μαγουλο, εχουν ποτιστει με γευσεις καλοκαιριου. Αποψε λεω να παμε για χορο... Θα φορεσω πουκαμισο. Θα ακουμε Koop και οπου μας αρεσει θα μπαινουμε για παντα.





.... και ετοιμαζω ταξιδι, μοναχα για παρτη μου... Αν εισαι και εσυ εκει ακομη καλυτερα. Σε θελω. Ελα... Θα γινουμε ξανα ενα. Λεω να παω να αλλαξω τα επιπλα. Θες? Θα σου παρω παγωτο!

ενα καλοκαιρι... τοσες λεξεις....

Νταλικες/μονοι/ησυχοι/μοναξια/αποφυγη/σκεψεις στραμμενες/αλλοδαποι/ζευγαρια/Ολυμπος Μεταφορικη Κατερινης/φεγγαρι/πανσεληνος/κρυφακουω/ματια μου, ψυχη μου, χαρα μου/Αθηνα/μετρο/διανα/Πειραιας/βαλιτσες/παμε Χαβαη?/η τρελλη με το μπουκαλι νερου/δροσια/υπνος/ηλιος/δρομος με φως/σεντονια/υπνος/τηλεφωνο/ωραιος/μπανιο/παμε πισω παλι?/αγκαλιες-φιλια/Ιστιοπλοικος/ομορφος/αερακι Πειραια/ανασα δεν πηρε/Caipirinha/ειμαι ετοιμος για dinner/darling παμε?/κοτοπουλο/ποτακια/Γκαζακι/μηχανες με ωραια αγορια/μουσικες/δροσερα/με κοιταει/χτυπαει το τηλεφωνο/πατατουλες/κοιτα να δεις χαμογελο/"τυλιξε μου ενα τσιγαρο..."/παγωτο/Θησειο/"κρατα μου το χερι..."/Φιληστρον/μυριζει γιασεμι/πανω στη μηχανη/μυριζω Ακροπολη/καληνυχτα/κατω απο τον ιδιο ουρανο/καταναλωτης χωρις πιστωτικη/σολομος με παγωμενο americano/κρυο νερο με σαπουναδα αλοης/πρωινο ξυπνημα/ταξι/και παλι.../ομορφος ηλιος/Αιγαιο/λιωμενο παγωτο/φραπε/Ιταλοι/χαλβαδοπιτα Συρου τριοροφη/μανικετοκομπουμπα/ομορφα ματια/να το νησι.../μια ζωη περιμενω... μα δεν γινονται θαυματα/νεος περιφερειακος/ημιγυμνοι ξενοι/αρχισα να φορτωνω/γουρουνα/απερισκεψια/σπαταλη/λογικη?/λες?/βοηθησε με/κρυσταλλινο νερο/ρυθμος πρασινοπος/κοκτειλ/δωσε μου να πιω/αγγιξε ουρανο/που να'σαι αραγε?/μινι brioche σολομου/φαινεται τελειο/τραβηχτικα ματια/"με λενε Γιαννη"/εγκλωβιστικα ματια/"παμε Caprice?"/ατερμονες μυρωδιες αντιηλιακου/δωσε μου ενα αμυγδαλωτο/τσιγαρο/βολταρω/επιθυμω/χορταινω/μπουμ η μεγαλη εκπληξη/Caprice/δικος σας/"σαν τη γη, τη σεληνη..."/ανανας/δροσια/δεν θελω αλλο τη μοναξια/υπαρχω αρα ειμαι καλυτερα/"πας καλα ρε κολλητε?"/μηνυμα-Αστυπαλαια/θυμος/λυπη/θελω κι'εγω/"...αυτα τα ματια σου..."/Sea Satin/ποδαρατο/εντυπωσιακο/θυμισε μου γιατι/ισως να ειμαι.../περιεργη ανυπομονησια για παραπανω/αδημονω/αξεσουαρ/πολυελαιος/Βασιλης/Ναυτιλος/κρατηση στην κρατηση/ανασυγκροτηση δυναμεων/λεπτη αμμος/ξανθια μπυρα/Ναμμος/ξαπλωστρες/επιτελους συμφωνησαμε/ειμαστε δυο-ειμαστε τρεις/"που θα παει αραγε αυτο?"/Γιαννης/δυο μετρα/δωσε μου να πιω/ηδονη να σε κοιταω/"μπορω?"/ευτυχως ειμαστε καλα/Paragga/θελω τα ματια σου να δω/Capri/Talented Mr Ripley/μακρυβουτι/διπλα μου/"ασε με να κοιμηθω"/θελω να κανω τσιγαρο/"θα τα πουμε αποψε στο Caprice?"/παμε βολτα/"που θα βρεις καλυτερα?"/φιλησε με/με φιλαει/καληνυχτα/αλμυρα/τελος?/boxer/θελω!/φυγαμε/εννοειται οτι θελω/τελεία/και παυλα/γεια σου ηλιε/τσαφ τσουφ/νανι/

και του χρονου παλι...

Λαχταρω (το δικο μου)

Θελω να μην υπαρχει αυτο το κειμενο. Θελω να το διαβασεις και να αυτοκαταστραφει.
Και θελω να εισαι εδω, στην αγκαλια μου που εχει διψασει και δεν της δινεις νερο να πιει.
Και θελω να σε ακουσω να γελας το γαργαρο γελιο σου που με στελνει καθε φορα διοτι ξερω οτι σε κανω ευτυχισμενο.
Και θελω να μυριζομαι το κορμι σου πανω μου και να ερεθιζομαι σκεφτομενος τα απαντα του κρεβατιου μας.
Και θελω να κανουμε μπανιο μαζι και να ντρεπεσαι που ειμαστε καβλωμενοι.
Και θελω να ξυπνας διπλα μου και να κουρνιαζεις εκει κατω απο τη μασχαλη μου γευομενος το συστατικο της επιτυχιας.
Και θελω να κοιμασαι διπλα μου διοτι με κανεις να ειμαι καλυτερος. Να ειμαι ευγενης. Να ειμαι γαληνιος.
Και θελω να σου πω πως σ'αγαπαω αλλα μηπως ειναι νωρις και τρομαξεις?
Και θελω να με πας το καλοκαιρι διακοπες στην Αμοργο και καθως σαλπαρει το πλοιο να μην ξεχασεις να μου πεις "σ'αγαπω".
Και θελω να σου φτιαχνω καφε (δυο συν δυο).
Και θελω να δουμε τον ηλιο και το φεγγαρι.
Και θελω να μετραω τις αναπνοες σου.
Και θελω να φυσαω τις φλεφαριδες σου και να ανοιγοκλεινεις τα ματια.
Και θελω να φιλαω το στομα σου και να το γεμιζω με τη γλωσσα μου.
Και θελω να ειμαστε ευτιχισμενοι.
Και θελω να γλυψω τα δαχτυλα σου και να σε κανω να με πεις μωρο σου.
Και θελω να μου στειλεις εκεινη τη βερμουδα σου να τη φοραω καθημερινα.
Και θελω να σου χαιδευω τη ρωγα και να μου μιλας για τη Βραζιλια.
Και θελω να ακουμε Μουσικη.
Και θελω να βλεπουμε πεταλουδες.
Και θελω να νιωσω την αλμυρα στο κορμι σου.
Και θελω να αγορασω την κολωνια σου σε διλιτρη συσκευασια.
Και θελω να ερθεις τωρα. Εδω.
Και θελω να σου πεταξω το μαυρο μπλουζακι, ξερεις εσυ.
Και θελω να με πας στο Ναυπλιο.
Και θελω να μου φερνεις τη σοδα οταν τη θελω.
Και θελω να ερθεις να με δεις πριν φυγω για Αμερικη.
Και θελω να τσακιζομαι να κατεβω Αθηνα μονο για δυο ωρες για να σου πω οτι ξεχασα τι γευση εχει το φιλι σου.
Και θελω να μην ντρεπεσαι που μας ειδε η γειτονισσα με το φουξ μπλουζακι.
Και θελω να μου δωσεις κλειδια για το αρχοντικο σου.
Και θελω να σε ταισω παγωτο mille feuilles.
Και θελω να βαλω φωτογραφιες μας απο τη Σκοπελο στο σαλονι, διπλα στο φωτιστικο.
Και θελω να μου λες σ'αγαπω.
Και θελω να σου μαγειρεψω και να σου στρωσω το καινουργιο τραπεζομαντηλο.
Και θελω να ανοιξουμε σαμπανια και να σου τη χυσω στο κορμι.
Και θελω να μου λες αυτο που μου λες παντα οταν σου γλυφω το πηγουνι.
Και θελω να μου κανεις τα γλυκα ματακια οταν καθομαστε σ'ενα εστιατοριο στην Πραγα.
Και θελω να μου πεις "ελα!"
Και θελω να εχουμε το ιδιο γουστο.
Και θελω να ειμαστε καλα.
Και θελω να εχουμε βρει τις λυσεις για ολα.
Και θελω να γνωρισω το Γιωργακη.
Και θελω να ξερεις πολλα.
Και θελω να σου πω πολλα.
Και θελω ενα βραδυ καθως γυρναω απο τη δουλεια να σε δω στο κατωφλι μου να με περιμενεις.
Και θελω να βγαλουμε το βρεγμενο μαλλινο πουλοβερ του παρελθοντος και να φοραμε λινο. Εσυ το δικο μου και εγω το δικο σου.
Και θελω να σε φερω σπιτι ενα βραδυ και να σου κανω ερωτα ενω κοιμασαι.
Και θελω να κοιμασαι στην αγκαλια μου και να αισθανομαι την αργη αναπνοη σου στο στηθος μου σαν αερακι κυκλαδικο.
Και θελω να δεις το σημαδι μου.
Και θελω να σου παρω ενα ακομη ροδι απο τη Σκοπελο. Εκεινο που επρεπε να παρω απο την αρχη.
Και θελω να δυει ο ηλιος και να σου ψιθυριζω στ'αυτι.
Και θελω να σου στεγνωνω τα μαλλια μετα απο το μπανιο.
Και θελω οταν επιστρεφουμε απο την πλαζ να κανουμε μαζι μπανιο και να κοιμομαστε μεχρι να γουργουρισει η κοιλια. Και θελω να σε παω για αστακομακαροναδα στην Σαντορινη. Και θελω να λερωσεις το πουκαμισο σου, αλλα επειδη εισαι cool να μην σε νοιαζει και να γελας.
Και θελω να σου παρω ενα ωραιο ασπρο πουκαμισο που ειδα στη βιτρινα τις προαλλες.
Και θελω να σου κανω ερωτα και να με λες μωρο σου.
Και θελω να μου κανεις ερωτα και να με λες μωρο σου.
Και θελω να με παρεις τηλεφωνο τωρα.
Και θελω να ειμαστε μαζι κατω απο τη βροχη και να χωνομαι στην κωλοτσεπη σου αχορταγα.
Και θελω να μην μου λες αποκλειεται.
Και θελω να εχεις αναγκη να με δεις. Και θελω να ερθεις να με δεις και να με φιλησεις και να μου κανεις ερωτα και να φαμε φακες μαζι και να πιουμε μπυρες.
Και θελω να μου τριβεις την κοιλια λιγο πριν κοιμηθω.
Και θελω να σου φτιαξω το μπαλκονι με πρασινο.
Και θελω να καθομαστε στο μπαλκονι το Σαββατο 27 Σεπτεμβριου 2008 και να ακουμε τη Μadonna απο απεναντι.
Και θελω να φερουμε φιλους στο σπιτι για φαγητο. Και θελω να σε δειξω στους φιλους μου. Και θελω να σε συμπαθησουν και να σε δουν οπως σε βλεπω εγω.
Και θελω να συνεχισεις να με κανεις καλυτερο στο καθετι. Και θελω να μου λες πως ολα θα τα καταφερω. Και θελω να μου λες να μη φοβαμαι τιποτα.
Και θελω να με μαλωνεις οταν κανω λαθος.
Και θελω να επιμενεις να παιρνω τα φαρμακα μου - μονο που εσυ εισαι οτι βιταμινη και φαρμακο και ενυδατικη κρεμα χρειαζομαι.
Και θελω να ειμαι προτεραιοτητα σου.
Και θελω να γινεις πριγκηπας. Με ασπρο ατι. Με τα αστραφτερα ματακια σου που χαμογελανε στην καρδια μου.
Και θελω να μας τσακωσουν παλι στην Κηφισια που φιλιομαστε και να χαχανιζουμε σαν 15χρονα.
Και θελω να εισαι ευτιχισμενος μαζι μου.
Και θελω να σου παρω κουρτινα για το παραθυρο στο υπνοδωματιο.
Και θελω να αναψω εκατομυρια κερια στην αμμο και να σου σχηματισω λεξεις που μονο εσυ θα ακους.
Και θελω να σταματησεις να νοιαζεσαι τι λεει ο καθενας γιατι μου τη δινει.
Και θελω να σταματησεις να δουλευεις τοσο πολυ.
Και θελω να με παιρνεις μαζι σου σ'ολα αυτα τα ταξιδια σου. Και θελω να φευγεις το πρωι και να ερχεσαι το βραδυ κουρασμενος. Και θελω να σου ετοιμαζω τη μπανιερα και να σου βγαζω τη γραβατα. Και θελω να ντρεπεσαι και να μου κανεις ναζια. Και θελω να σου βγαζω τα ρουχα ενα-ενα και να μου λες να σταματησω αλλα κατα βαθος να μη θες να τελειωσει αυτο το μαρτυριο. Και θελω να κανουμε ερωτα και να μην σ'αφηνω να φυγεις απο το κρεβατι.
Και θελω να δουμε αν δουλεψει. Και θελω πολυ να προσπαθησουμε να δουλεψει. Και θελω πολυ να το θελεις και εσυ οσο το θελω και εγω.
Και θελω καθε φορα που κανουμε ερωτα να συμβαινει κατι οπως τοτε στη Σκοπελο. Και οπως τοτε στην Αθηνα. Και να μας κανει να κατουριομαστε απο το γελιο.
Και θελω να ερθεις την Πεμπτη.
Και θελω να σου σιδερωνω τα παντελονια για ολα τα ταξιδια.
Και θελω να με φιλας.
Και θελω να σου φορεσω κοντο παντελονακι για να βλεπω τα ποδια σου που τοσο με εξιταρουν.
Και θελω να σου το βγαλω και να σε γαργαλαω κατω απο τη μασχαλη μεχρι να πεις "μερικες φορες δεν μπορω παντα."
Και θελω να συνεχισεις να πετας ατακες οπως την παραπανω.
Και θελω να βγαινουμε τα βραδυα για μοχιτο.
Και θελω να παμε στον κινηματογραφο να δουμε παλιες ελληνικες ταινιες που τοσο σ'αρεσουν. Και θελω να ειναι Αυγουστος στην Αθηνα.
Και θελω να ακουμε Χατζηδακι και να μου λες για τη Θαλασσα.
Και θελω να τρωμε μαζι και καθως πλενεις τα πιατα να σου χαιδευω το κορμι. Να σε αγκαλιαζω και να μου πετας σαπουναδες.
Και θελω να κανουμε μαζι αυτο που λεγαμε.
Και θελω να αποδειξω στον ευατο μου οτι κανει λαθος.
Και θελω να λες αυτο που σε χαραζει. Αυτο που σε ποναει.
Και θελω να σου λεω τα παντα.
Και θελω καθε πρωι να φευγω πριν απο εσενα για να μη σε βλεπω να φευγεις.
Και θελω να προσεχεις.
Και θελω να εισαι δικος μου. Διοτι δικος μου σημαινει ελευθερια.
Και θελω να σε συναντησω σ'ενα νησι για να περασουμε μια πανσεληνο μαζι.
Και θελω να με κερασεις πικρες αλλα και αληθειες και καπως μαγικα να βρουμε λυσεις.
Και θελω να βαψω τη θαλασσα μπλε μαζι σου.
Και θελω να εισαι εσυ. Κρυσταλλινος και διαυγης.
Και θελω να μου φτιαξεις πιτσα με πεστο.
Και θελω να σου προσφερω αυτα που χρειαζεσαι.
Και θελω να μου δινεις αυτα που μου δινεις.
Και θελω να με λες τιραμισου.
Και θελω να ζησω.
Και δεν θελω να σταματησω να γραφω.


Μερικες φορες γραφουμε για μας. Αλλες τοσες γραφουμε για τους αλλους.
Σημερα εγραψα!

Together

"I believe we can be extraordinary together rather than ordinary apart"
trust in me, trust in us.

Μεσημερι εν Αθηναι...

Μεσημερι εν Αθηναι και εγω ετοιμαζομαι. Στελνω απεγνωσμενα ενα μηνυμα, γαληνευω τη διψα μου μ'ενα κρυο αναψυκτικο και ελεγχω τα παραθυρα. Παραθυρα ερμητικα κλειστα ετσι ακριβως οπως το ηθελες. Κοιταζω γυρω μου και αναρωτιεμαι τι λειπει. Κοιταζω γυρω μου και δεν θελω να φυγω αλλα αντιθετως θελω να δραπετευσω μαζι σου στη μακρινη Βραζιλια. Θελω να σκισω το εισιτηριο μου, χαρτακια εκτακτως ερριμενα στο τραπεζι της κουζινας και οι θυμησες της νυχτας παιδευουν το ανυπομονο μυαλο μου. Με κρατουσες αγκαλια και ανεπνεες αργα, σταθερα σαν κουρασμενος εργατης υφαντουργειου. Μαχομενος με κλωστες μερικες φορες μπερδευοσουνα, μερικες φορες εχανες τα δαχτυλα σου στα καρουλια και επλαθες ομορφες εικονες με ροδα και ιπποτες. Σε κρατουσα αγκαλια και με κοιτουσες, το ξερω θα σου λειψω αλλα πρεπει να κανουμε υπομονη. Εσυ μου εχεις ηδη λειψει, κι'ας μην εχεις φυγει ακομη. Σου χαιδευω τα μαλλια και σκεφτομαι την καθημερινοτητα που μας στερει τη χαρα, την ενταση, το γελιο, τον ερωτα, τη ψυχη και το σωμα. Μου μιλησες ανοιχτα, γενναιοδωρα, εθελοντικα και καυστικα. Τα χαρτακια, μικρα σπορια στον ανεμο, το εισιτηριο φωναζει να το σκισω και να το φυσηξω στον ανεμο. Παρε με μαζι σου, ειμαι εδω και δεν θα φυγω μεχρι να με παρεις μαζι σου.

Καναμε ερωτα, για αλλη μια φορα με κοιτουσες στα ματια, για αλλη μια φορα με κρατουσες απο το χερι. Καναμε ερωτα και φιλιομασταν σαν αγριμια, σαν φυλακισμενοι που εχουν να ειδωθουν μηνες, χρονια, αιωνες... Με κρατουσες απο το χερι, μου εδειχνες το δρομο και με εστειλες στον ουρανο. Επιβατης σε ενα χαρτινο καραβακι, κραταω στο χερι το σκισμενο εισιτηριο και μου κουνας το μαντηλι. Το αερακι, μου φυσαει την ανασα ποτε δεξια ποτε αριστερα. Ειναι βαρια η ανασα μου, γεματη στομαχικη ανησυχια και επιχειλια ανυπομονησια. Πλενουμε τα προσωπα μας γρηγορα γρηγορα και ξεκιναμε την αντιστροφη μετρηση... Till the next time my darling....

Εφυγες και ειμαι εδω. Εισαι εκει και ειμαι μονος. Γυρνα γρηγορα πισω, σε θελω κατι ακομη. Οπως καθε βραδυ, καθε μερα, καθε πρωινο... Εισαι μοναδικος και ειμαι εγω. Εχεις ματια γλυκα σαν καρπουζι του Αυγουστου, μυριζω τη θαλασσα και το αντηλιακο, εισαι και εσυ εκει και μου χαιδευεις την κοιλια. Πολυ μ'αρεσει οταν το κανεις αυτο. Ασε τον ηλιο να μας καψει, οι κλωστες του παρελθοντος πρεπει να κοπουν, το νησι μας περιμενει. Θελω να σου φτιαξω ενα καφε, δυο συν δυο οπως λες... Στο μπαλκονι φυσαει το αερακι, περνει μαζι του το εισιτηριο και τις κακες σκεψεις. Μαστιγια στο νου, καρφια και αγκαθια στη σκεψη... Ασε με να κανω λαθη. Απλα οχι αυτο το λαθος!

To the future, my love.

μι, μαισελφ εντ αι...

Το τηλεφωνο εκλεισε και εμεινα να τρωω το παγωτο μου, γευομενος τη γλυκα σου και οχι αυτη της σοκολατας. Μου φτιαχνεις τη διαθεση, εισαι γλυκος αλλα και αινιγματικος. Μερικες φορες μου τη σπας, εισαι τραβηγμενος και αισθανομαι οτι κανεις πισω. Αλλες φορες σαν χειμαρρος ρεεις μεσα μου και με γεμιζεις, φωνες, γελια, γαργαρα γελια σαν ρυακι αναμεσα σε δυο βουνα που χωριζει τους δυο γιγαντες αλλα ενυδατωνει τα παθη τους. Εισαι καλος μαζι μου, δε με κρινεις, ποτε μεχρι τωρα δε αισθανθηκα να με κρινεις. Εγω το κανω συνεχεια, εσυ μου το επιτρεπεις διοτι μου επιτρεπεις να ειμαι εγω. Ομως μη... Κανε με πιο σωστο ανθρωπο, καλυτερο, ομορφοτερο. Θελω να με μαθεις. Εισαι περιεργο ον τελικα - ποτε δεν εχω αισθανθει την ανασα της κρισης σου πανω στο σβερκο μου. Εισαι οσα παιρνει ο ανεμος, τυφωνας, ανεμοστροβιλος αλλα και αερακι περαστικο, απαλο και χαδιαρικο.

Το αεροπλανο ετοιμαζει τις φτερουγες του. Ειμαι σιγουρος οτι θα κοιμηθω καλα. Ανασαινω το αρωμα του σεντονιου σου και θυμαμαι τα σεντονια στο νησι. Τοση προσοχη για το τιποτα. Μου κρατουσες το στομα, εγω παλευα με την ηδονη και υστερουσα στην εγκρατεια. Ενα ροδο με τα τριαντα του φυλλα η καρδια μου. Ανοιγει, απλωνεται - μηπως υπερβαλλω? Σε περιμενω να'ρθεις, θα ερθω να σε βρω. Θα εισαι εκει και θα με περιμενεις. Ως ποτε ομως? Η ανησυχια φυτρωνει και δενει κομπο στα ροδα. Σφιγγει σαν κλοιος, καταπνιγει με το ζωναρι της η ανασφαλεια, η αγωνια, ο ποθος. Δωσε μου κι'αλλα...

Εμαθα πως οταν μεγαλωσω θα ειμαι σιγουρος για αυτο που θελω. Μου υποσχεθηκαν οτι θα ωριμασω και οτι θα επιλεγω βασει του μυαλου και της λογικης. Οτι θα ειμαι σιγουρος για τις αποφασεις μου και για τα γουστα μου. Προσπαθησα να μεγαλωσω. Το υποσχομαι. Ειναι δυσκολο να αγαπας ή να αγαπιεσαι. Πρωτη φορα συνειδητοποιω ποσο δυσκολο ειναι να αφοσιωνεσαι, να θελεις να αφοσιωθεις. Θελει ενεργεια, θετικη, πανω απ'ολα πολλη δουλεια και κανενα εγωισμο. Τις προηγουμενες φορες δεν το εβλεπα ετσι - σκεφτομουνα εμενα. Σκεφτομουνα ποσο ατυχος ημουν και πως με εχει κατατροπωσει η ζωη με τα καπριτσια της και τα θελω της. Το ψηφιδωτο της ψυχης μου εκανε βολτες γυρω απο τον εγωισμο και την υπερηφανεια αναλυοντας την παραμικρη λεπτομερεια με υστερια και παιδιαστικη αφελεια. Τωρα ομως λεω να μεγαλωσω...

Υποσχομαι να μεγαλωσω. Οχι για εσενα. Οχι για κανεναν. Για μενα και για μας... Ειμαι ετοιμος...
je t'embrace

αδερφη Ψυχη

Αδερφη ψυχη - δυο μικρες λεξεις, ενα μεγαλο Νοημα.

Αφηνεις πισω σου αρωμα απο ακριβη κολωνια και αναρωτιεμαι πως ειναι να μου εχεις λειψει, να εισαι διπλα μου και να εισαι εσυ, εγω και εγω εσυ... Αναπαντεχα συναισθηματα, φιλτραρω με κυνισμο και παλι μου ερχεται η κολωνια, το αρωμα ενος ανδρα. Η οψη του μικρου μπουκαλιου απο ουζο επιστρεφει στο χωρο του εγκληματος και αναδυει μεσημερια με ζαλη, με ερωτικες αναθυμιασεις και δροσερα ντους. Ειναι επιτελους καλοκαιρι ή ετσι το αισθανομαι εγω? Θα παμε Αμοργο? Θυμισε μου, τι ηταν τοσο αστειο εκεινο το βραδυ με τις παντοφλες? Γιατι πεταγομαι σε καθε δαγκωματια της ανασφαλειας μου οταν μιλας για τον ενα και τον αλλο? Μηπως φαγαμε πολυ αρνακι εκεινο το μεσημερι?

Το ποδι σου πανω στο δικο μου, ακομα και στον "οιωνο" με τον παππου διπλα να μου κανει νοημα με το ουισκι του. Εφυγαν τα παιδια του πειραια αλλα εμενα δε με νοιαζει, σε εχω να σε κοιταω και παρολο που ξερω οτι θα κανουμε ερωτα δε βιαζομαι να φτασω σπιτι. Αβιαστα, ισως ισορροπημενα. Κατι μου θυμιζει αυτο - ειναι μια επαναληψη με διαφορετικο ντρεσσινγκ ή ειναι κατι especiale, κατι πιο αληθινο λουσμενο στο φως?

Τωρα λειπεις και μου λειπεις. Ολοι γυρω μου μιλανε. Θελω και εγω, φαντασου απλα την ανοιξη χωρις λουλουδια, φαντασου απλα το ραδιο χωρις τραγουδια. Αν θυμηθεις το ονειρο μου, μου λες και στελνεις ενα περιστερι να φερει τη χαρα. Με θελεις και το ξερω, ειμαι ανασφαλης ομως για πρωτη φορα τοσο πολυ! Τρελα, ιδιοσυγκρασια με ρυθμους παθιασμενου ταυρου. Στειλε μου λουλουδια και αφησε με να κοιμηθω. Πες μου ποσο σε χαλαρωνει η φωνη μου και ασε να νιαουρισω. Δεν το'χα, δεν το υπολογιζα, ειδικα οχι μετα απο το τελευταιο αστερι. Ενα αστερι δεξια απο τον Πλουτωνα. Το'χες εσυ ομως, μου το μετεδωσες και το πιστεψα - ειναι ομορφα εδω, θα κερασουν και παγωτο?! Μου φερνεις μια σοδα μολις τη ζητησω και σε κοιταζω στα ματια. Μου χαμογελας και μου σφιγγεις το ποδι. Εισαι ετοιμος. Θελω να με προσεχεις - μην σταματησεις, θαρρω πως ειμαι ετοιμος.

"Μερικες φορες δεν μπορω παντα..."

Θα'θελα να'σουνα εδω... fill in the gaps...

να ακους...

"The lure of the distant and difficult is deceptive. The great opportunity is where you are. Do not despise your own place and hour. Every place is under the stars, every place is of the world." John Burroughs

Μασκες

Και ειμαστε ακομη ζωντανοι...

Νταρλινγκ ειμαι ακομη εδω, σε εχασα, σε ψαχνω και οταν σε βρισκω με εχεις αφησει παλι. Τα δαμασκηνα φωναζουν και εκπλιπαρουν να τα φαμε - ισως να ειναι αργα να σου πω ποσο σε πεθυμησα. Δωσε μου μια ευκαιρια. Δωσε σ'εσενα μια ευκαιρια και μην αυταπαρνησε το αυριο, εχω χασει την ουσια! Εχω χασει την ουσια. Μυριζω το σωμα σου και ερεθιζομαι, θυμαμαι εσενα στο τελευταιο συννεφο δεξια και κλαιω. Ολοι κλαινε. Το συννεφο παει να διαλυθει, να ξεγνοιασει και να θυμηθει τα παλια - τις ιστοριες, τα βραδυα στον κινηματογραφο... Αληθεια το εννοουσες, εστω εκεινο το βραδυ που μας ειχε υποταξει ο Τζακ. Εκεινος εδωσε την υποσχεση του στον Μοργκαν, εσυ σ'εμενα. Τιτλοι τελους και ενα χαμογελο ηδονης και ηρωισμου που τωρα πια τρεμοπαιζει - ιδιαιτερα, μοναχικα και εκει. Το εζησες μαζι μου, ζησαμε αυτο. Εκεινο. Εμας.

Η σκονη εκατσε στο πακετο των τσιγαρων σου και αρνουμαι να την τιναξω. Ποναει το μαχαιρι που μου εδωσες να κραταω. Δε θελω να τιναξω μακρια τα ονειρα που εκανα για μας, ειναι αποδοχη ή υστερια? Η αρχη του τελους για ενα ωραιο παραμυθι - ολα γυρω μου, μου λενε ψεματα, εσυ? Το ρολοι λεει 9. Ειναι ομως μεσημερι - ο ηλιος παιζει με τους χαρταετους και εσυ αφαντος, αφαντος, αφαντος... Η ζυγαρια λεει ψεματα, ο υπολογιστης, τα αστερια ειπαν ψεματα. Μας προδωσαν οι ανασφαλειες και οι στιχοι. Ασε το βιβλιο και ακουσε με, μιλα μου για το Παρισι, το Λονδινο την Πρωτοχρονια και τα ταξιδια μας στο μελλον. Βαλε κρεμα στα χερια να μην σκανε, δωσε μια ευκαιρια. Χαιδεψε με οπως τοτε και ασε την ανασφαλεια να πεθανει οπως τοτε. Η βρυση στο μπανιο σταζει, θορυβος, ηχος απο παντου που διακοπτει την ναρκωμενη ηρεμια μου. Με ρωτας πως περναω το χρονο μου - δε θελω να σου πω. Ειμαι θυμωμενος μαζι σου. Εχεις ξεχασει εμενα. Εμας. Τα χειλια μου. Χιλια χειλια περασαν απο τοτε. Προδοτης ή ψευτης? Δεν εχει σημασια πια.

Πρεπει να ανοιξω το παραθυρο. Νταρλινγκ υπαρχει θεα και ειναι δικη μου. Ολοδικη μου. Θα φτιαξω ενα σπιτι με λουλουδια. Με φρεσκο βασιλικο και φως. Θα βαλω και ενα κερι, ασπρο να θυμιζει το πουκαμισο σου. Εισαι ομορφος και επρεπε να μεινεις. Εδω να μεινεις.

Ελπιζω να μαθω, να μαθαινω. Να μην κανω λαθη. Να κανω λαθη και να γινω εγω. Ασε το βιβλιο και ακουσε με.
Τα μπαλονια ειναι εγχρωμα...

τισς δε σιζον ττου πι τζολι

Εισοδος αεροδρομιου Μακεδονια- 11:39 πρωι Κυριακης, ομιχλη και κρυο. Μολις με κοιταξε ενας αλλος ανθρωπος. Η επιμονη και η παραμονη στη στασιμοτητα αναπτυσσεται και υπερβαλλει σαν ιος. Φταιει η Θεσσαλονικη λεει ενας. Νταρλινγκ, υπομονη λεω εγω. Υποψιαζομαι πως για αλλη μια φορα θα κανω υπομονη, θα στοιβαξω τα παραπονα, τις εμμονες και την υποκρισια. Δε φταιει η Θεσσαλονικη, φταιμε εμεις. Δε φταει ο Μπους αλλα εμεις που του εχουμε δωσει ψηφο. Δε φταιει το καυσαεριο, φταιμε εμεις που εχουμε εφευρει τα αυτοκινητα.

Ο αλλος ειναι gay. ε και τι εγινε? Βαζει να τον χειραγωγησουν. παρανομες λεξεις in abundance χωρις να προκαλουν κακο και υστερια - εντελως απενεχοποιημενο απο το παρελθον του, πιθανολογω οτι κτιζει ενα μελλον. Για να δουμε...

Ζητανε καποιον κο Christ και καποιον κο Lord!!!! Ειναι Χριστουγεννα. Σε περιμενω!

Untitled 06.12

Αγαπη, σ'εχω. Αγαπη σε χανω. Ηρθε και με πηρε ξαφνου, ενας ομορφος ανδρας με ασπρο αλογο και μια χαιτη αχαλινωτη. Φλογες σπερνουν γυρω μου το φως, με αγγιζει και με καιει σαν απερισκεπτη πυρκαγια αναμεσα στα ξερα και ατιθασα. Το παιδι μου, μου κραταει το χερι και ψαχνει το ταιρι μου - εκεινος και εκεινος ειχαν γινει καποτε ενα αλλα τωρα μαλλον εχουν χασει τον ευατο τους. Δυσκολο πραγμα η ξενιτεια, η αποξενωση, η αλλοτροιωση της καρδιας απο εγωισμους και ηλιθιοτητες που σφραγιζουν το μελλον.

- Πες μου πως και που? Εγω θα ειμαι εκει. Ακομη σ'αγαπαω και σε επιθυμω...

Δευτεροβραδο, ομιχλη, υγρασια και ενα κασκολ γκρι-σιελ. Ηθελα να σου παρω καποτε ενα τετοιο - αγαπη ειναι... Αγαπη ειναι να βαζεις τον ευατο σου δευτερο, οι πιθανοτητες να νικησω αυτη τη μαχη ειναι λιγες, ο καπνος απο το τσιγαρο μου τυλιγεται αναρριχιτικα στο προσωπο μου. Δαγκωματιες που πεινανε ανελεητα, διψανε για αιμα και ερυθρα αιμοπεταλια που αναπηδουν σε καθε αναμνηση. Διψαω. Εχει χαθει το γκλιτερ, εχει απομονωθει η ελπιδα και ο καφες ειναι κρυος. Παμε Παρισι νταρλινγκ? Θελω να κοιμηθουμε παρεα στα λευκα σεντονια εκεινου του ξενοδοχειου στο δρομακι διπλα απο το φουρναρη, καφεδες με ανακατεμενα μαλλια και ροδοκοκκινα μαγουλα - ετσι ανεβαινει το τεμπο και πεφτουν οι αμυνες. Παρε με μαζι σου στον Αδωνη. Το χερι μου, το δικο σου, ενα πακετο δωρο δεν θα μας χωρισει - δεν το θες ουτε εσυ. Φιλησε με, κανε το παραμυθι να συνεχιστει. Το ξερω οτι διαβαζεις καθε τοσο - εισαι εδω με τη ματια σου, παρατηρεις, ρισκαρεις, φοβασαι. Ανοιξε την πορτα σου και let me in. Ο πρασινος Βουδας περιμενει, κρυωνει αλλα καρτερει. Σ'ευχαριστω ΟΜ. Two hearts are beating together... Is this forever and ever?

- Ποσο σου παει το παλτο...

Κι'ομως εξω κανει κρυο - παγωνια. Το μαλλινο πουλοβερ ειναι εδω, δεν το βγαζω πολυ συχνα απο την ντουλαπα τελευταια, μια μερα θα το κρεμμασω να στεγνωσει μια και εξω. Απορρυπαντικο, καθαρση και επιθυμια για αστρα και ιπποτες. Θα ηθελα... Θελω να σε εχω να μ'εχεις... Ας ανοιξει καποιος εκεινο το παραθυρο - η σκονη εχει μαζευτει κατω απο τα ρουθουνια μου και απειλει να με πνιξει. Αισθανομαι ενα πονο στην πλατη, βγαζω τα ρουχα και βουταω στο κεντρο της λαβας, κανω θεαματικες βουτιες και αλματα απο ψηλα. Η λαβα που με καιει ειναι και που με λυτρωνει. Μικρα καρβουνακια καινε, φυσαω και δεν προφτανω, μερικοι το προτιμουν καυτο - εγω προσωπικα ψηνομαι στον πυρετο μου. Ποσο? Γιατι? Ελπιζω να σου αρεσε το γκρι, ελπιζω να το βαλεις εκει που θα το δω.

- Δυσκολη απαντηση, λεει ο Μ.
- Ειναι καλυτερα να μετανιωσουμε για κατι που καναμε και οχι για κατι που δεν καναμε...

Merci
J'adore

this window is mine (2007)

darling, i'm off. I'm out the door. I cant stand the heat anymore. Keys, change, smokes and a diet coke. I'm out the door.

stairs lead to the basement. Stairs lead to the first floor. Rooms exclusively adorned by smoke and Prada glasses. Red. The curtain is swinging, some soft velvet pain in the ass - the extremity of sensation and elaborate tricks of imagination. Flash. Flash. Its hot in here - the Black is back, swinging from never ending strings of despair. How beautiful, how ornate. Let me open a window, the basement is down below. Such beauty in her eyes. Such vulgar fear and hatred, no sprinkles of stardust.

Then there's a drop of glimmering colourful shine filtering through the crack on the wall. Splendid occasions of the past, it creeps and storms in my direction. I want to embrace it and let him in. It stands still. Desire is eternal. Or momentary. Salvation comes in the form of grape juice. Sweet, yellow, splendidly fresh. Flash. Flash. Dont u get it? I am in love. This window is mine - it ought to be mine. Let me breath some fresh air, let me be your air. Be my oxygen, my carbon dioxide. Running through my lungs, my blood stream is sufficient for my eternal desire to blossom into a lovely dandelion - fragile but beautiful. Glitter and ribbons, shine and blue. Feel free to set me free - adore me please!



Skin on skin, Oh how I miss that. Give me back my view, open that window and let me fly away. Lend me your wings. It hurts to have to stand still - i dont know, how do you describe a feeling? How do you feel in my arms? The window is still wide open, we just have to look out there - the view is breathtaking. Love me. Hold me. There's that staircase again.

{thanks E.}

Καφενεια

"Πηρε να χειμωνιασει. Πληθυναν οι αδειες καρεκλες γυρω μου. Εχω πιασει γωνια και πινω καφεδες φουμερνοντας αντικρυ στο πελαγος. Θα μπορουσα να περασω μια ζωη ολοκληρη, αν δεν την εχω κιολας περασει."
Οδυσσεας Ελυτης

to have and to hold

Ξαφνικα ενιωσα τη μοναξια να με κατατροπωνει. Ηταν περασμενες 12, ειχα πιει κατιτις - ειχαν σαμπανια και μ'αρεσει το παιχνιδι των φυσσαλιδων και του σαλιου, κανουν τραμπαλα το ενα με το αλλο και φυγαδευουν ευκολα τις σκεψεις. Ειχα ηδη μιλησει με ολους και ειχα ηδη φλερταρει με τη συζυγο του αφεντικου - οχι οτι το συνηθιζω αλλα ηταν ιδιαιτερα γοητευτικη και μου εδωσε το δικαιωμα να αστειευτω λιγακι. Η Μ. ηταν μια κουκλα και την ηθελα διπλα μου αλλα δεν τολμουσα να την στερησω απο το σοι που ειχε μαζευτει απο τα περατα του κοσμου. Ξανθιες μπουκλες κρεμμαστηκαν δεξια και αριστερα στο προσωπο της και το σαγηνευτικο ρουχο που ελουζε τη φιγουρα της λικνιζοταν στους ρυθμους της μουσικης. Ενιωσα το μαχαιρι αλλη μια φορα, να στριφογυριζει αργα αργα, απο δεξια προς τ'αριστερα, αργα, με ενταση στην αρχη και μετα σιγα σιγα με ηρεμια και προθεση να κανει ζημια. Τι να'ναι αυτος ο πονος, σφαχτης σχεδον που απαιτουσε προσοχη. Η Δ. να με κοιταει συνεχως με ενα ποτηρι να κρεμμεται απο το χερι της, η αδερφη της η Λ. εχει πιει και χορευει ασταματητα με παθος. Η Λ. ειναι γεματη γυναικα, με μεγαλο μπουστο που καποια μερα θα δωσει γαλα σ'ενα παιδι, εχει γοφους στρουμπουλους που θα ανοιξουν μια μερα να δεκτουν το "θειο" δωρο, η γεννα και το παιδι θα ακολουθησουν! Παραπερα ο Μ. φωναζει τον Ν., τον αγγιζει παντου, πειραζουν ο ενας τον αλλο και χαμογελανε. Ειναι ωραιος αντρας ο Ν. και ο Μ. το εχει προσεξει. Σκεφτομαι πως να ειναι να εισαι για παντα μονος, χωρις ενα συντροφο και χωρις καπου να γυρεις το κεφαλι σου τα βραδυα. Μια αναπνοη στο πισω μερος του λαιμου σου, ενα καλημερα το πρωι να ξερεις οτι ανηκεις και ενα φιλι το βραδυ να ξεδιψαει ολες σου τις εγνοιες. Με βλεπω στον Μ. και ανασαινω - η ανασα γινεται ενα με το αερακι της βραδυας και τρεχη ξεφρενη στην αλλη ακρη της πολης να σε βρει.

Η νυφη, ξαφνου βρισκεται στο μπαρ, με το νυφικο να δειχνει πολυελαιος στον ωμο της και να ζωγραφιζει μια ωραιοτατη φιγουρα αναγεννησιακη. Ο ευτυχισμενος οχλος τους ακολουθει και ριχνει διαφορα προς το μερος τους, χαρτοπετσετες, λουλουδια, ρυζια (εχουν μεινει απο το απογευματινο show) και αλλα τοσα. Προφανως τους ψυχαγωγει το γεγονος, προφανως δεν εχουν ζησει στιγμη μοναξιας, πιθανον να ξερουν να τα βαζουν ολα πισω τους και να θυσιαζονται και αυτοι στο βωμο της διασκεδαστικης φρενιτιδας. Εγω παρεμεινα στην καρεκλα μου, εκανα αλλο ενα τσιγαρο και το φυσηξα προς την πολη. Ηθελα να ερθει να σε βρει και να σου πει οτι μου λειπεις, οτι θα ηθελα να ησουνα εδω, οτι θα ηθελα να ησουνα ΕΔΩ... Το αερακι αλλαζει πορεια και μου επιστρεφει τον καπνο, φερνει μαζι του ενα αλλοπροσαλο θυμο που ανακατευει τα λιγοστα μου μαλλια και χαστουκιζει το προσωπο. Κανω σκεψεις, για Κυριακες που θα ειμαι μονος, για βραδυα που θα φευγω απο το σουπερ και δεν θα εχω αγορασει κατι για σενα, παρα μονο οτι χρειαζομαι εγω, μονο εγω. Δεν θα κοιταω τα μπλουζακια και δεν θα σκεφτομαι οτι θα σου παει αυτο το χρωμα. Τα πρωινα θα ειναι κρυα και η κουβερτα θα ειναι σαν αντισκηνο προσφυγων, το μαξιλαρι θα εχει παρει τη θεση των ματιων σου και το καλοριφερ θα ζεσταινει το σπιτι σαν το βλεμμα σου εκεινο το βραδυ της 21ης.

Η αναπαυλα των σκεψεων με φερνει αντιμετωπο με το κινητο, ενα τερας που τελευταια μου παει κοντρα. Οι εκστασιασμενοι συγγενεις εχουν ξεφυγει απο το σκηνικο του ανθρωπινου ειδους, τωρα τα νταουλια εχουν αναψει φωτιες και το μονο που ακους ειναι ενα συνεχομενο "..σςςςςςςςςςςς..." που πολεμαει τις σκεψεις τους και προσπαθει να τις κουκουλωσει. Φυσαω στον ανεμο, να φυγει θελω το μηνυμα να'ρθει να σε βρει. Ο Σ. με αγκαλιαζει, ο Ν. φυσαει τον καπνο απο το πουρο του και η Α. χαιδευει τα μαλλια της Μ. Ο ενας εχει τον αλλο - τελικα τι μοναχικο σκηνικο που μπορει να ειναι ενας γαμος; Ενα, δυο, τρια και βρισκομαι ορθιος, στα ποδια μου. Σχεδον...

the carrier

“...Here is the deepest secret nobody knows.
Here is the root of the root and the bud of the bud
And the sky of the sky of a tree called life;
Which grows higher than soul can hope or mind can hide.
And this is the wonder that's keeping the stars apart.
I carry your heart.
I carry it in my heart...”

E. E. Cummings (American poet 1894-1962)

για σενα
for you
pour toi

here comes the rain...

Ξυπνησα με ματια πρησμενα, σχεδον κολλημενα. Ανοιξα με κοπο τα παραθυρα και αναμενοντας να εισπνευσω τον καθαρο αερα αντιμετωπισα τη θυελλα. Ενας κυκεωνας σκεψεων και αντιδραστικων στοιχειων, ολα αποτελεσμα της πλασματικης πραγματικοτητας του ονειρου μου. Εξω φυσουσε, μαινοτανε ο παππους θυμωμενος αλλα και απομακρος. Κατι μου θυμιζει, κατι μου μυριζει. Στις 4 η ωρα το πρωι ποτιζα το δυοσμο μου στο μπαλκονι - Θεε και Κυριε, εχει γινει ενας δρακος. Μεγαλωσε, εγινε ψηλος σαν "κυπαρισσι". Η γευση παραλληλη με την οψη - το θεαμα καταπραυντικο. Διπλα καμαρωνει τωρα πια το δεντρολιβανο του Π. Στητο και με στομφο φωναζει για κοτοπουλακι στο φουρνο με πατατουλες και λιωμενο βουτυρο - μια επεμβαση στον εσωτερικο χωρο του πουλιου, μια εισβολη απο θυμαρι και δεντρολιβανο στα privates του. Η γευση του καφε με προκαλει και με προσκαλει σε μονοπατια της πολης που περπατησαμε μαζι. Ενα τηλεφωνο μακρια πεφτει η φωνη σου - μουσικη και γαληνη. Δεν μπορεις. Αφηνω τις σκεψεις μου στο σπιτι να αναρωτιουνται που παω και οδευω προς downtown. Ειναι η μερα για βολτες, αγορες και προσωπικο χωρο - δικο μου χρονο.

Εξω, ο πινακας κυμαινεται απο ανεμελο Van Gogh που εξυμνειει τη φυση, σε αυστηρο Pollock που δινει γραμμη στη σοβαροτητα αλλα και χαος. Ο κοσμος λιγοστος, πολλοι εχουν φυγει απο την πολη εγκαταλειποντας για λιγο τις σκεψεις τους και οι αλλοι ριχνουν υπνους μετα το χθεσινο πανηγυρι. Μια κυρια στο δρομο, διπλα μου, φοραει μια ρομπα με εντονα floral μοτιβα και κουβαλαει σαν καμηλα τα ψωνια της βδομαδας - εχει την καμπουρα της καμηλας αλλα και την αντοχη της απ'οτι βλεπω. Ειναι στα 60 κοντα, ρυτιδιασμενη και αφυδατωμενη (κουρασμενη απο το περασμα του χρονου - φαινεται πολυ η ταλαιπωρια στα ματια της) δειχνει να εχει αφεθει τελειως στο χρονο και στο πονο-σωμα της. Ξαφνου, πεφτουν μεγαλες σταγονες βροχης απο τον ουρανο και η κυρια floral αναγκαζεται να αφησει για λιγο το βαρος που κουβαλα (τις σακουλες) και να ψαξει για την ομπρελλα της. Αν ητανε πινακας ζωγραφικης θα ητανε το κοριτσι με το σκουλαρικι (στο δικο μου κοσμο) και οι εργατριες που σκυβουν στα χωραφια (στο δικο της). Την αφηνω και τρεχω σ'ενα υποστεγο - βρεχει καταρρακτωδως και η βροχη παραειναι λυτρωτικη.

Στο λεωφορειο σκεφτομαι το μαλλινο πουλοβερ το βρεγμενο. Οχι αυτο που φοραμε ενιοτε, αυτο που αισθανομαστε συχνα. Το εχω ταυτισει με συναισθημα, με σκεψεις που βαραινουν και που φορτωνουν το νου. Εχει την αισθηση του βρεγμενου μαλλινου που ειναι τοσο βαρυ και τοσο δυσφορο που σε αναγκαζει να το βγαλεις κι'ας εκτεθεις στο κρυο. Η βροχη το κανει πιο μεγαλο, εισχωρουν οι σταγονες αναμεσα στις ινες του σαν μικροι εισβολεις με θρασος δυσαναλογο με το μποι τους. Ανοιγουν πορτες και παραθυρα και ενοχλουν τους ανεμελους κατοικους τις Πουλοβερουπολης, κανουν φασαρια και τραβανε καθε ινα, μακραινοντας την, διπλασιαζοντας την σχεδον σε μηκος. Ειναι ενα συναισθημα το οποιο εχω οπτικοποιησει με αυτο το πουλοβερ καθως περνανε τα χρονια - αυτο το feeling που λεμε "με βαραινει". Κι'ολα αυτα λογω βροχης. Μπορα ειναι, θα περασει?

Αισθανομαι οτι εχω φταιξει, οτι εχω κανει κατι κακο. Ισως να ειναι αληθεια, ισως επρεπε να το χειριστω αλλιως. Ελα που η ανασφαλεια εισβαλλει μερικες φορες και αναστατωνει. Ελα που με αγχωνει η συνεχεια - το αυριο χωρις αυτη την πολυποθητη αλλαγη. Η οικονομικη αλλαγη αλλα και η ασφαλεια, το ενα φερνει τ'αλλο και τα δυο τη γαληνη. Δεν πειραζει, εχει γινει μια αρχη και ειναι καλο μου λενε πολλοι. Χαιρομαι που εχει γινει μια αρχη - ζησε το τωρα και μην μελαγχολεις για το μελλον. Το ηθελα πολυ ομως, μου πηρε καποιες μερες να το αποφασισω αλλα τοτε, εκεινη την Κυριακη, ειχα αποφασισει πως ηθελα να το κανω. Να προχωρησω, να το αλλαξω το πουλοβερ και να βαλω ενα t-shirt. Ειναι ενα μπλε t-shirt με ενα ροζ ταρανδο - με δροσιζει και θελω να αντικαταστησω το μαλλινο με το βαμβακερο. Να βαλω σαγιοναρες και να περπατησω στην αμμουδια, να τις βγαλω και να αφησω την αμμο να αγκαλιασει τα δακτυλα μου, να τα γλειψει με την αλμυρα της και να κανει ερωτα με τις πατουσες μου. Θυμησες απο εκεινο το βραδυ.

Εφτασα στον προορισμο μου, ειχα καιρο να δω την πολη - χωρις τα ματια σου, μου ελειψαν πολυ. Ενας κυριος με ρωταει για μια διευθυνση, μια πορτα αγνωστη στην μεση της πολης. Αγοραζω νερο και περιοδικα, κατευθυνομαι προς ενα βιβλιοπωλειο και κλεινω πισω μου την πορτα στη βαβουρα. Θα χαθω για λιγο, εδω στον χαρτινο κοσμο του παραμυθιου και μετα θα πιω καφε. Θα κλεισω την πορτα πισω μου και θα περιμενω να περασει η μπορα. Ο ουρανος θα γινει πιο γαλανος.

Σε φιλω

Less travelled

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I --
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Robert Frost